Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ελληνική «λίστα Επστάιν» Θυμάστε την υπόθεση του Κολωνού; Για μήνες ολόκληρος ο Τύπος βοούσε για μια λίστα περίπου 200 ονομάτων που είχαν προκύψει στο πλαίσιο της έρευνας.

Η κοινωνία ζητούσε απαντήσεις και, φυσικά, πολλοί αναρωτιούνταν ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι και τι ακριβώς είχε ερευνηθεί για τον καθένα.

Και ύστερα… σιγά σιγά το θέμα καταχωνιάστηκε.

Ας είμαστε όμως απολύτως καθαροί: Τα 200 και πλέον ονόματα δεν ήταν 200 ένοχοι.

Ούτε μπορεί κανείς να βαφτίζει ένοχο έναν άνθρωπο χωρίς δικαστική απόφαση.

Η δίκη που ακολούθησε αφορούσε τελικά 26 κατηγορουμένους.

Στην πρωτόδικη απόφαση, 20 κρίθηκαν ένοχοι και 6 αθώοι.

Μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν ο Ηλίας Μίχος για τον βιασμό και τη μαστροπεία της ανήλικης, ενώ 16 κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για γενετήσια πράξη έναντι αμοιβής.

Αλλά εδώ ακριβώς αρχίζουν τα ερωτήματα.

Τι έγινε με τα υπόλοιπα ονόματα; Ποιοι ερευνήθηκαν; Ποιοι αποκλείστηκαν από την έρευνα και γιατί; Ποιοι δεν προέκυψε ότι είχαν οποιαδήποτε αξιόποινη εμπλοκή; Και ποια ήταν τελικά η διαδρομή της έρευνας από τα περίπου 200 ονόματα μέχρι τους 26 κατηγορουμένους; Γιατί αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να απαντώνται με τη σιωπή.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένα παιδί.

Ένα παιδί μόλις 12 ετών, το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο μιας υπόθεσης σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης, ενώ η ίδια η δημοσιότητα της υπόθεσης δημιούργησε τεράστια πίεση γύρω του και γύρω από την οικογένειά του.

Και σήμερα, χρόνια μετά, έρχεται μια νέα καταγγελία που ξαναφέρνει την υπόθεση στην επικαιρότητα.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2026 καταγγέλθηκε ότι δύο άνδρες με πολιτικά επιχείρησαν να παραλάβουν τα δύο μικρότερα αδέλφια της τότε 12χρονης, ηλικίας 12 και 11 ετών, επικαλούμενοι εισαγγελική παραγγελία.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από το Αστυνομικό Τμήμα Κολωνού ότι οι δύο άνδρες ήταν πράγματι αστυνομικοί και ότι υπήρχε εισαγγελική παραγγελία.

Το ερώτημα που παραμένει είναι αν ο τρόπος εκτέλεσής της ήταν ο ενδεδειγμένος.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε μόνο για μια συγκεκριμένη υπόθεση.

Γιατί το πραγματικό ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο: Τι σημαίνει Δικαιοσύνη σε μια Δημοκρατία; Δημοκρατία δεν είναι να ψηφίζεις απλώς κάθε τέσσερα χρόνια.

Δημοκρατία είναι να ξέρεις ότι όταν κλείνει η κάλπη, η Δικαιοσύνη παραμένει ανεξάρτητη.

Ότι ο ισχυρός και ο αδύναμος κρίνονται με τους ίδιους κανόνες.

Ότι το παιδί προστατεύεται.

Ότι το θύμα δεν μετατρέπεται σε κατηγορούμενο.

Ότι όποιος αποδειχθεί ένοχος τιμωρείται σύμφωνα με τον νόμο.

Και ότι όποιος είναι αθώος δεν διασύρεται επειδή το όνομά του βρέθηκε κάπου σε έναν φάκελο.

Αυτό ακριβώς σημαίνει κράτος δικαίου.

Δεν ζητάμε λαϊκά δικαστήρια.

Δεν ζητάμε καταδίκες χωρίς στοιχεία.

Δεν ζητάμε να κρεμάσουμε κανέναν στην πλατεία.

Ζητάμε διαφάνεια.

Να ξέρουμε τι ερευνήθηκε.

Να ξέρουμε τι αποδείχθηκε.

Να ξέρουμε τι δεν αποδείχθηκε.

Να ξέρουμε ποιοι λογοδότησαν και για ποια πράξη.

Γιατί όταν μια τόσο βαριά υπόθεση περιβάλλεται επί χρόνια από αναπάντητα ερωτήματα, η σιωπή δεν καθησυχάζει την κοινωνία.

Την κάνει να υποψιάζεται ακόμη περισσότερο.

Και αυτό είναι επικίνδυνο για μια Δημοκρατία.

Γιατί χωρίς ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δεν υπάρχει πραγματική Δημοκρατία.

Υπάρχει μόνο η κάλπη.

Κι εμείς δεν θέλουμε μια Δημοκρατία που να λειτουργεί μόνο την ημέρα των εκλογών.

Θέλουμε μια Δημοκρατία που να λειτουργεί κάθε μέρα.

Και γι' αυτό, σε μια υπόθεση που αφορά την κακοποίηση ενός παιδιού, δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχνάμε.

Δεν ξεχνάμε.

Όχι επειδή θέλουμε ονόματα για να καταδικάσουμε ανθρώπους χωρίς στοιχεία.

Αλλά επειδή θέλουμε να ξέρουμε την αλήθεια. Και η αλήθεια δεν πρέπει να είναι κλειδωμένη σε κανένα συρτάρι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους