Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν με πιστεύεις, Μαρία. Δεν με πίστεψες ποτέ.» Η φωνή της μάνας μου, ραγισμένη μα ταυτόχρονα αποφασιστική, αντηχούσε ακόμη στα αυτιά μου.

Καθόμουν σχεδόν άγρυπνη στο πλάι του σαλόνι, με ένα παλιό φλιτζάνι ελληνικός καφές στο χέρι, προσπαθώντας να καταλάβω αν τα δικά της μάτια έβλεπαν εκείνα που εγώ αρνιόμουν να παραδεχτώ.

Μόλις είχαμε τσακωθεί για τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα.

Αφορμή, αυτή η μυστηριώδης αίσθηση πως κάτι υπάρχει στο σπίτι—it’s στην ατμόσφαιρα, στον ήχο που κάνει το πάτωμα τη νύχτα, στα βλέμματα που κρυφοκοιτιούνται μεταξύ μας.

Από παιδί μεγάλωσα ακούγοντας για τις γυναίκες της οικογένειας που «αισθάνονται πράγματα», προαισθάνονται το κακό και προστατεύονται.

Μα εγώ ήμουν διαφορετική, ήθελα πάντα απαντήσεις με λογική και παρατηρήσιμα στοιχεία. «Η γιαγιά σου θα μου έδινε δίκιο.

Εσύ μόνο γελάς», φώναξε. «Πώς να σε εμπιστευτώ;» Εκείνη τη νύχτα, καθώς πήγα να κλείσω όλες τις πόρτες του σπιτιού—ένα παλιό διαμέρισμα στον Κολωνό με ταβάνια γεμάτα ρωγμές—κατάλαβα, για πρώτη φορά στα σοβαρά, ότι δεν εμπιστεύομαι πια ούτε τη σκιά μου.

Το σπίτι ήταν το καταφύγιό μου, το μέρος όπου όλες οι φωνές—και οι αληθινές και οι φανταστικές—έβρισκαν καταφύγιο.

Αλλά τώρα κάθε σκιά λειτουργούσε για μένα σαν απειλή.

Ήταν απλά ένα θόρυβος ή κάτι πιο βαθύ; Αυτή η ερώτηση σιγόβραζε μέσα μου.

Ήθελα να πιστέψω ότι η μάνα μου απλώς φανταζόταν πράγματα, εξαιτίας των όσων έχει περάσει από όταν έχασε τον πατέρα μου ξαφνικά πριν από πέντε χρόνια.

Όμως εκείνο το βράδυ άκουγα και εγώ τους ίδιους θορύβους.

Το πάτωμα έτριζε, οι πόρτες φαινόταν σαν να ανοιγοκλείνουν από μόνα τους, οι τοίχοι σαν να κράταγαν μυστικά από πριν γεννηθούμε. «Αν αφήσεις τους φόβους να μπουν μέσα, θα χάσεις το μυαλό σου,» συλλογιζόμουν και ξαφνικά είχα αμφιβολίες ακόμη και για τα ίδια μου τα λόγια.

Μήπως έχανα την αίσθηση του πραγματικού; Κι αν όντως συνέβαινε κάτι αθέατο, πέρα από τη λογική μου; Την επόμενη μέρα ξύπνησα με ένα μούδιασμα στη γλώσσα.

Η μάνα μου στο τραπέζι, να πίνει φασκόμηλο με το βλέμμα καρφωμένο στο παράθυρο. «Έχεις παρατηρήσει τίποτα περίεργο τις τελευταίες μέρες;» με ρώτησε ξαφνικά. «Όχι», απάντησα, αν και μια φωνή μέσα μου ήξερε ότι έλεγα ψέματα.

Θυμάμαι το βράδυ, όταν γύρισα τα κλειδιά στην πόρτα, και βρήκα τη γάτα μας, τον Σταύρο, να γρυλίζει προς τη γωνία του δωματίου σαν να έβλεπε κάτι που εγώ δεν μπορούσα να διακρίνω.

Το ίδιο βράδυ, άρχισαν να μου λείπουν μικροπράγματα—ένα παλιό σκουλαρίκι της γιαγιάς, το αγαπημένο μου φουλάρι, ένα γράμμα που είχα κρατήσει από τα χρόνια της σχολής.

Όλα τόσο μικρά, μα όταν χάνονται, χάνεις κι εσύ λίγη από την ασφάλεια και τη βεβαιότητά σου. «Μπορεί να τα πήρε κάποιος;» αναρωτήθηκε εκείνη ύποπτα. «Ποιος να τα πάρει; Εμείς μόνο μένουμε εδώ», είπα ενοχλημένη, μα μέσα μου δεν ήμουν σίγουρη για τίποτα πια.

Μια φίλη μου, η Ελένη, που σπούδαζε Ψυχολογία, είπε να προσέξω τη μάνα μου, μήπως αρχίζει συμπτώματα άνοιας.

Αισθανόμουν παγιδευμένη ανάμεσα στην επιθυμία να της δώσω το δίκιο και στην ανάγκη να πιστέψω ότι οι φόβοι αυτοί είναι καθαρά ψυχολογικοί—μια ερμηνεία, προσανατολισμένη στη λογική.

Πόση αντοχή, όμως, έχει η λογική μπροστά στην αγωνία; Καθόμουν μπρος στον καθρέφτη του διαδρόμου και σκεφτόμουν κάθε μικρή αμφιβολία που μπήκε ανάμεσά μας, κάθε κουβέντα που υπόσκαψε το ελάχιστο υπόλειμμα εμπιστοσύνης που είχαμε η μία στην άλλη.

Ένα βράδυ, ο παππούς από πάνω ήρθε επίσκεψη. «Τι γίνεται; Σας ακούμε να μαλώνετε, κορίτσια μου, είναι όλα καλά;» Η μάνα μου τον κοίταξε καλά-καλά στο πρόσωπο. «Νίκο, νιώθω πως κάποιος είναι μέσα στο σπίτι.

Ότι μας παρακολουθεί.» Εκείνος κούνησε το κεφάλι του αμήχανα—μερικά πράγματα ακόμη και στα δικά του χρόνια παραμένουν ανείπωτα. Η συνέχεια της ιστορίας στα σχόλια 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους