Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Τελευταίος Έλληνας - Εκεί που τελείωσε το Βυζάντιο και άρχισε η Ελλάδα»⚔️🏛️🇬🇷 «Οὐκ ἑάλω ἡ Ρίζα! Οὐκ ἑάλω τὸ Φῶς!» ~Νικηφόρος Βρεττάκος, «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη»~ 8 Φεβρουαρίου το 1405, ήρθε στον κόσμο ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Ρωμανίας, ο τελευταίος υπερασπιστής μιας αυτοκρατορίας χιλίων ετών, εκείνος που ο Οδυσσέας Ελύτης θα ονόμαζε αιώνες αργότερα «ο τελευταίος Έλληνας». Όχι επειδή μετά από αυτόν δεν υπήρξαν Έλληνες, αλλά επειδή με τον θάνατό του έκλεισε ένας κύκλος και άνοιξε ένας άλλος,ο κύκλος του νεότερου Ελληνισμού. Ο Κωνσταντίνος δεν γεννήθηκε για να βασιλεύσει σε εποχές ακμής.

Γεννήθηκε για να σταθεί όρθιος σε εποχές ερειπίων.

Κληρονόμησε όχι μια αυτοκρατορία, αλλά τα απομεινάρια της.

Τείχη ραγισμένα, ταμεία άδεια, συμμάχους απόντες και υπηκόους διχασμένους.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την ιστορική ερημία, κράτησε ζωντανή εκείνη τη χρυσή γραμμή ατελεύτητη που ενώνει την αρχαία Ελλάδα, τη Ρωμανία και τον νεότερο Ελληνισμό τη γλώσσα, την πίστη, την ιστορική συνείδηση. Ήξερε.. Ήξερε ότι η Πόλη δεν σωζόταν.

Ήξερε ότι η Δύση δεν θα ερχόταν.

Ήξερε ότι η ιστορία είχε ήδη αποφασίσει.

Κι όμως, δεν παρέδωσε ούτε εκατοστό.

Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου η πολιτική υποχωρεί μπροστά στο ήθος και η λογική μπροστά στο χρέος.

Όταν του ζητήθηκε η Πόλη, απάντησε όχι ως μονάρχης, αλλά ως εκπρόσωπος ενός λαού με το περίφημο: «Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν…» Με αυτά τα λόγια, ο Κωνσταντίνος δεν υπερασπίστηκε απλώς τείχη.

Υπερασπίστηκε την αρχή ότι υπάρχουν πράγματα που δεν παραδίδονται.Την ύστατη νύχτα, στην Αγία Σοφία, χωρίς Πατριάρχη, χωρίς βεβαιότητες, χωρίς ελπίδα σωτηρίας, κοινώνησε ως άνθρωπος που γνωρίζει ότι βαδίζει προς τον θάνατο.

Όχι ως άγιος, αλλά ως συνειδητός μάρτυρας της ιστορίας.

Και την αυγή της αποφράδας μέρας, στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, έπεσε μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος όχι για να νικήσει, αλλά για να νοηματοδοτήσει την ήττα.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το μέγεθός του.

Όχι στη νίκη, αλλά στη θυσία.

Όχι στην επιβίωση, αλλά στην επιλογή.

Η θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου δεν ήταν απλά ένα στρατιωτικό γεγονός αλλά ιστορικός καταλύτης.

Από το σώμα του που χάθηκε στα ερείπια της Πόλης γεννήθηκε ο θρύλος, και από τον θρύλο γεννήθηκε η αντοχή.

Τέσσερις αιώνες σκλαβιάς δεν έσβησαν τον Ελληνισμό, γιατί είχε ήδη αποκτήσει το δικό του μαρτυρικό πρότυπο.

Έναν αυτοκράτορα που έπεσε όπως οι ήρωες της αρχαιότητας, αλλά προσευχήθηκε όπως οι άγιοι της Ρωμιοσύνης.

Από εκείνον ξεκινά ο δρόμος που οδηγεί στο Κρυφό Σχολειό, στον Κολοκοτρώνη, στο ’21, στη νεότερη Ελλάδα.

Όχι ευθύγραμμα, αλλά υπόγεια σαν τη γραμμή του Ελύτη που σέρνεται πίσω του καθώς ορμά στο πλήθος. Ο Κωνσταντίνος δεν ανήκει μόνο στο Βυζάντιο ανήκει σε κάθε στιγμή που ο Ελληνισμός επιλέγει το καθήκον αντί της ασφάλειας.Γι’ αυτό και δεν χρειάστηκε να ονομαστεί «Μέγας». Η ιστορία τον έκρινε αλλιώς,τον κατέγραψε ως αιώνιο σύμβολο του Ελληνισμού.Γιατί όσο υπάρχει Έλληνας που αναγνωρίζει τον εαυτό του σε εκείνον τον άνδρα που στάθηκε μόνος μπροστά στην Πύλη, η γραμμή δεν κόπηκε.Και όσο αυτή η γραμμή παραμένει ατελεύτητη, ο τελευταίος Έλληνας δεν πέθανε ποτέ.⚔️🇬🇷 🕯️🙏«Υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως του ενδόξου Βασιλέως των Ρωμαίων και Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και των συν αυτώ μαρτυρικώς πεσόντων κατά την άλωση της Βασιλίδος των Πόλεων». ✍ Στυλ. Καβάζης 📸Ανδριάντας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στην Αγία Τριάδα Πειραιώς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους