Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας φίλος περνάει άσχημα. Πονάει. Πεθαίνει μόνος, όπως έζησε μόνος. Και το ξέρει ότι μετράει μέρες.

Και φοβάται.

Και σκέφτομαι αν είναι όλα τα ψέματα αμαρτία.

Και λες, αν βάλω μπρος το ψέμα, ποιο ψέμα να πω; Γιατί μόνο μια ευκαιρία έχω.

Αν πω δυο ψέματα, θα με καταλάβει.

Αν πω ένα, όσο τρελό κι αν είναι, θα το σκεφτεί σαν πιθανότητα, έστω για δυο λεπτά.

Δυο λεπτά διάλειμμα απ'τον πόνο, είναι, όπως και να το κάνουμε, δύο όμορφα λεπτά.

Σε μένα πάντα πιάνει.

Ανοίγεις, λέει, τα μάτια και δεν πονάς.

Και ο χώρος μυρίζει κουίντα και ξύλο με βερνίκι.

Φώτα γλυκά πορτοκαλί.

Κι εργάτες της σκηνής γύρω τρέχουν να προλάβουν το τρίτο κουδουνάκι.

Κι έρχονται προς το μέρος σου δυο άνθρωποι, δυο φίλοι.

Όποιοι σε κάναν να χαμογελάς μικρός.

Δεν έχει σημασία ποιοι.

Και σου λένε "Άργησες, βγαίνουμε". Παίζουμε Γκολντόνι.

Εσύ τον Ευάριστο κι οι άλλοι δυο τον κόμη Ροκαμαρίνα και τον βαρώνο Ντελτσέντρο.

Παίρνεις μια αναπνοή από τα ρουθούνια και διαπιστώνεις ότι τα πνευμόνια σου δεν πονάνε πια.

Αέρας γεμίζει το διάφραγμα και μέχρι το φάρυγγα.

Χαμογελάς γιατί ξέρεις το ρόλο.

Κάθε αράδα και κάθε παύση.

Κρυστάλλινα μέσα σου κάθε οδηγία, κάθε μικρός μορφασμός. Ζωγραφισμένα έπιπλα σε κάθετη νιτσεράδα. Αυτή θα είναι η πιο πετυχημένη παράσταση...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους