Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λεηλασία του ΔΗΣΥ εκ των έσω Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει ένα πολιτικό πρόβλημα με τον Δημοκρατικό Συναγερμό που δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει.

Συγκεκριμένα για να εκλεγεί το 2023 χρειάστηκε να διασπάσει την εκλογική του βάση, όπως και για να διεκδικήσει εκ νέου την Προεδρία το 2028 χρειάζεται, προδήλως, να μην κλείσει ποτέ αυτή η πληγή.

Από εκεί και πέρα εξηγούνται οι συνεχείς γέφυρες προς στελέχη της Πινδάρου, οι διορισμοί ανθρώπων με μακρά συναγερμική διαδρομή, οι δημόσιες διακηρύξεις ότι η κυβέρνηση είναι δήθεν η γνήσια έκφραση της «κεντροδεξιάς» και η επαναλαμβανόμενη προσπάθεια να παρουσιαστεί περίπου ως παράλογη η απόφαση του ΔΗΣΥ να βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Ο Γιάννης Καρούσος το είπε πλέον χωρίς περιτυλίγματα. Ο Πρόεδρος «διεμβολίζει» τον ΔΗΣΥ και «προσπαθεί να τον διαλύσει». Μετά τον διορισμό Τορναρίτη μίλησε για «διαίρει και βασίλευε», κατηγορώντας τον Νίκο Χριστοδουλίδη ότι δημιουργεί προβλήματα και εσωστρέφεια μέσα στην παράταξη.

Η σύγκρουση έχει, συνεπώς, φύγει προ πολλού από τη σφαίρα των υπαινιγμών.

Βρίσκεται πλέον μέσα στην ίδια την ηγεσία του κόμματος.

Και βρήκαμε απεσταλμένο για δύο ηπείρους Ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη ήταν σχεδόν η ιδανική περίπτωση για να αναδειχθεί ολόκληρο το πρόβλημα.

Επί 25 χρόνια βουλευτής του ΔΗΣΥ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, στέλεχος πρώτης γραμμής, με οργανωτική ευθύνη στη Λευκωσία στο κομματικό σκέλος της εκστρατείας Αβέρωφ Νεοφύτου το 2023 και τελευταίο προσωπικό εκλογικό αποτέλεσμα τη βαριά ήττα για τη Δημαρχία Λευκωσίας το 2024, βρέθηκε αυτή την εβδομάδα με έναν καινούργιο τίτλο. «Ειδικός Πολιτικός Απεσταλμένος του Προέδρου της Δημοκρατίας για το Κυπριακό σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής». Ούτε σε μία ούτε δύο χώρες! Αλλά σε δύο ολόκληρες ηπείρους.

Η κυβερνητική απόφαση δεν κατονομάζει συγκεκριμένες πρωτεύουσες, δεν παρουσιάζει πρόγραμμα αποστολών και δεν εξηγεί ποια ακριβώς διπλωματική ανάγκη απαιτούσε τη δημιουργία του συγκεκριμένου ρόλου. Ο Πρόεδρος απάντησε ότι ο Τορναρίτης διαθέτει μεγάλη εμπειρία και ότι η κυπριακή διπλωματική εκπροσώπηση στις συγκεκριμένες περιοχές δεν βρίσκεται στο επιθυμητό επίπεδο.

Διαβεβαίωσε επίσης ότι ο διορισμός δεν εξυπηρετεί «καμία απολύτως προεκλογική σκοπιμότητα». Η διαβεβαίωση, βεβαίως, καταγράφεται.

Μαζί της, όμως, μένει και το γεγονός ότι ο Τορναρίτης είχε ήδη ανοίξει δημόσια τη συζήτηση για Χριστοδουλίδη το 2028, λέγοντας ότι «κανείς δεν πρέπει να αποκλείεται». Καταγράφεται ότι ενημέρωσε την Αννίτα Δημητρίου αφού είχε ήδη αποφασίσει να αποδεχθεί την πρόταση.

Και καταγράφεται η αντίδραση της ίδιας της προέδρου του ΔΗΣΥ, η οποία λίγες ώρες αργότερα μίλησε για «μικροπολιτικές», «σπασμωδικές κινήσεις και διορισμούς». Η «κεντροδεξιά» που ανακάλυψε μετά τις εκλογές Ο διεμβολισμός ως φαίνεται δεν γίνεται μόνο με διορισμούς, αλλά και με λέξεις. Τον Σεπτέμβριο του 2025 ο Νίκος Χριστοδουλίδης ρωτήθηκε τι διαφέρει ιδεολογικά η κυβέρνησή του από τον Δημοκρατικό Συναγερμό.

Η απάντηση ήταν «απολύτως τίποτα». Ακολούθησε ο αυτοπροσδιορισμός της κυβέρνησής του ως «κεντροδεξιάς», η οποία εφαρμόζει πολιτικές κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Πολιτικά πολύ βολικό καθώς ο κ. Χριστοδουλίδης έφυγε από τον ΔΗΣΥ για να κατέλθει απέναντι στον επίσημο υποψήφιό του, εξελέγη με τη στήριξη του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και της ΔΗΠΑ, κυβέρνησε χωρίς τον ΔΗΣΥ και τώρα εξηγεί στους Συναγερμικούς ότι, κατά βάθος, δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά μεταξύ τους.

Αν κυβέρνηση και ΔΗΣΥ είναι ιδεολογικά το ίδιο πράγμα, τότε γιατί να υπάρχει αντιπολίτευση; Αν ο Πρόεδρος είναι η «κεντροδεξιά», ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος της μεγαλύτερης κεντροδεξιάς παράταξης του τόπου; Αυτό ακριβώς εξυπηρετεί πολιτικά η ορολογία.

Να σβήσει η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον Πρόεδρο που εγκατέλειψε την παράταξη και στην Πινδάρου που σήμερα βρίσκεται απέναντί του.

Όσοι τον εξέλεξαν έμειναν στον δρόμο Την ώρα που ο Χριστοδουλίδης διεκδικεί ιδεολογικό μερίδιο στον ΔΗΣΥ, δύο από τα κόμματα που τον οδήγησαν στο Προεδρικό έμειναν χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Από την τριάδα ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ που αποτέλεσε τον οργανωμένο κομματικό κορμό της υποψηφιότητάς του το 2023, στη νέα Βουλή απέμεινε μόνο το ΔΗΚΟ.

Ο κ. Χριστοδουλίδης βρίσκεται ακόμη στο Προεδρικό, αλλά τα δύο μικρότερα κόμματα που επένδυσαν πολιτικά στη διακυβέρνησή του βρίσκονται εκτός Βουλής.

Και ενώ έχασαν την κοινοβουλευτική τους υπόσταση, η κυβερνητική σχέση παραμένει. Στο ΔΗΚΟ αποφάσισαν πριν από το κόμμα Το ΔΗΚΟ δεν εξαφανίστηκε, κατάφερε με δυσκολία να κρατήσει τα ποσοστά του, όμως προέκυψε διαφορετικό φαινόμενο. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος δηλώνει ότι δεν υπάρχει ακόμη απόφαση για το 2028.

Οι δύο αντιπρόεδροί του που κάθονται στο Υπουργικό Συμβούλιο έχουν διαφορετική βιασύνη. Ο Μιχάλης Δαμιανός δήλωσε από τον Ιούλιο ότι, εάν ο Χριστοδουλίδης είναι ξανά υποψήφιος, το ΔΗΚΟ πρέπει να τον στηρίξει. Ο Νεόφυτος Χαραλαμπίδης πήγε ακόμη παραπέρα. Το ΔΗΚΟ, είπε, «έχει Πρόεδρο της Δημοκρατίας και υποψήφιο για το 2028». Ο πρόεδρος του κόμματος λέει δηλαδή ότι θα αποφασίσουν τα συλλογικά όργανα.

Οι αντιπρόεδροί του, αφού πρώτα έγιναν υπουργοί του Χριστοδουλίδη, ενημερώνουν ότι περίπου δεν υπάρχει τίποτε να αποφασιστεί.

Η «Καθημερινή» έφτασε να μιλά για «πραξικόπημα» στο ΔΗΚΟ και για πίεση προς τον Νικόλα Παπαδόπουλο ώστε να μην απομακρυνθεί από τον Πρόεδρο.

Πρόκειται για δημοσιογραφική αξιολόγηση.

Οι δημόσιες δηλώσεις των δύο υπουργών, όμως, είναι γεγονός.

Και το πολιτικό αποτέλεσμα είναι εξίσου σαφές. Ο Χριστοδουλίδης δεν χρειάζεται σήμερα να ελέγχει την απόφαση του ΔΗΚΟ.

Έχει ήδη δίπλα στον Νικόλα εκείνους που προσπαθούν να την προεξοφλήσουν.

Και τώρα το ΕΛΑΜ Η επόμενη σύγκρουση διαγράφεται στο ΕΛΑΜ.

Το κόμμα έφτασε στις βουλευτικές στο 10,90% και εξέλεξε οκτώ βουλευτές.

Τρεις εξ αυτών, Μάριος Πελεκάνος, Ευγένιος Χαμπουλλάς και Ανδρέας Παπαχαραλάμπους, προέρχονται από τον ευρύτερο συναγερμικό χώρο.

Οι συγκεκριμένες διαδρομές έχουν ήδη προκαλέσει εσωτερική συζήτηση για το κατά πόσο μέσα στο κόμμα υπάρχουν πρόσωπα που βλέπουν θετικά μια σύγκλιση με τον Χριστοδουλίδη.

Το ουσιαστικό, όμως, βρίσκεται πλέον στην επίσημη θέση της ηγεσίας. Ο Χρίστος Χρίστου δήλωσε πριν από λίγες ημέρες ότι, μετά την ολοκλήρωση των εσωκομματικών διαδικασιών, θα αποφασιστεί εάν το ΕΛΑΜ θα προχωρήσει με δική του υποψηφιότητα ή αν θα ακολουθήσει «διαφορετικό δρόμο». Για ένα κόμμα που οικοδόμησε επί χρόνια την πολιτική του αφήγηση στην αυτονομία από τους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς, ακόμη και η συζήτηση για εγκατάλειψη της αυτόνομης καθόδου από τον πρώτο γύρο αποτελεί μεγάλη αλλαγή.

Και αυτή η αλλαγή συμπίπτει χρονικά με την παρουσία στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα προσώπων που έχουν συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή προς τον χώρο από τον οποίο προέρχεται ο σημερινός Πρόεδρος.

Οι αριθμοί, τα ονόματα και οι δημόσιες τοποθετήσεις αρκούν για να καταλάβει κανείς γιατί το 2028 έχει ήδη μπει μέσα στο ΕΛΑΜ.

Γιατί ο ΔΗΣΥ παραμένει ο μεγάλος στόχος Στο τέλος, όμως, όλα επιστρέφουν εκεί από όπου ξεκίνησαν. Στον ΔΗΣΥ.

Η παράταξη βγήκε από τις βουλευτικές πρώτο κόμμα με 27 % και 17 έδρες. Το ΕΛΑΜ πήρε 10,90%, το ΔΗΚΟ 10%, ενώ ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ έμειναν εκτός.

Επομένως η αριθμητική του 2023 δεν υπάρχει πλέον. Ο Χριστοδουλίδης δεν έχει σήμερα στη διάθεσή του την ίδια κομματική συμμαχία που τον ανέβασε στον Λόφο.

Αντιθέτως, ο ΔΗΣΥ παραμένει ο μεγαλύτερος οργανωμένος χώρος της κεντροδεξιάς και έχει ήδη δηλώσει ότι θα κινηθεί με δική του επιλογή στις προεδρικές.

Εκεί βρίσκεται και η εξήγηση της επιμονής και της εμμονής! Όσο η Πινδάρου παραμένει ενιαία απέναντί του, το 2028 γίνεται δυσκολότερο.

Όσο στελέχη της διατηρούν πολιτικές γέφυρες με το Προεδρικό, όσο ο ίδιος αυτοανακηρύσσεται εκφραστής της «κεντροδεξιάς» και όσο νέοι διορισμοί δημιουργούν ξανά την ίδια εσωτερική συζήτηση, το ρήγμα του 2023 παραμένει ανοικτό. Ο Τορναρίτης, λοιπόν, δεν είναι ούτε πρόβλημα ούτε απώλεια για τον ΔΗΣΥ.

Ο διορισμός του απλώς ξεκαθάρισε ακόμη περισσότερο το τοπίο.

Άλλωστε όλη η Κύπρος γνώριζε για τις στενές σχέσεις του με το προεδρικό.

Και αν χρειάστηκαν δύο ολόκληρες ήπειροι για να του βρεθεί αποστολή, η πραγματική πολιτική διαδρομή είναι πολύ μικρότερη. Από την Πινδάρου στο Προεδρικό… ΣΚΕΥΗ ΣΤΑΥΡΟΥ/ΑΛΗΘΕΙΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους