Original Post

Πλήρες Κείμενο:

📌Τα ρεμαλια ήρωες. 📌Παιδοκτονίες και ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα. Ο Απόλλωνας εχθρός των Ελλήνων.

Κόκαλολατρεία νεκρών ηρώων.

Φαντάσματα και πνεύματα νεκρών δίνουν συμβουλές στους ήρωες.

Μάγοι δίνουν χρησμούς με νεκρομαντείες. Ο Οδυσσέας ακόμα πιο ρεμαλι. βάζει όλες τις ιδέες για ανθρωποθυσίες και παιδοκτονίες. 📌ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ- ο γιος του Πηλείδη...Ένα από τα μεγάλα καθήκια που οι Έλληνες έκαναν το πνεύμα του προστάτη των Δελφών Έρρωσθε, αγαπητοί! Σήμερα θα περπατήσουμε μαζί πάνω στο δρόμο της ζωής του Νεοπτόλεμου, του γιου του Αχιλλέα, με συναισθηματικό και ελαφρά παραλλαγμένο βηματισμό.

Όσα γνωρίζουμε για τα γεγονότα μετά το θάνατο του Αχιλλέα, βασίζονται σε πληροφορίες και λιγοστά αποσπάσματα, που σώθηκαν από τα “Κύκλια Έπη”: τη “Μικρά Ιλιάδα”,την “Ιλίου Πέρσι” και τους “Νόστους”. Ο Νεοπτόλεμος είχε πατέρα τον πιο ανδρείο, σκληρό και βάναυσο ήρωα του Τρωικού πολέμου, μα πριν προλάβει να τον γνωρίσει καλά, τον πήρε μακριά του ο πόλεμος, ο μεγαλύτερος που συνέβη τα χρόνια εκείνα και σε διάρκεια και σε σημαντικότητα.

Ζούσε με τη μάνα του, τη Δηιδάμεια στη Σκύρο, κοντά στον παππού του, το βασιλιά Λυκομήδη, σαν έφθασαν τα νέα για το πώς επισκέφθηκε ο θάνατος αυτόν που λαχταρούσε να τον δει μετά το τέλος του πολέμου, να τον αγγίξει στο αθάνατό του σώμα και να τον ακούει να του διηγιέται τα αξεπέραστα κατορθώματά του.

Ένα βέλος όμως απολλώνειο, όπως τους είπαν, διαπέρασε την τρωτή φτέρνα του και με οξείς πόνους έσβησε μια για πάντα από τα μάτια του το φως του ήλιου.

Αυτό εντυπώθηκε στο παιδικό μυαλό του, κι όταν έφθασε ο Οδυσσέας με τον Διομήδη και τον Φοίνικα, τον παιδαγωγό του πατέρα του, να τον πάρουν μαζί τους στην Τροία, χάρηκε, κι ας ήταν δώδεκα μόλις χρονών. ¨Ηθελε να πάει στον τάφο του πατέρα του, να περπατήσει στα πεδία των μαχών που πάτησε το πόδι του εκείνος, να πολεμήσει, παίρνοντας τη θέση του, και να τα βάλει και με τον θεό Απόλλωνα ακόμα, που έτσι ύπουλα τρύπησε την τρωτή πλευρά του.

Παρά τις διαφωνίες του Λυκομήδη, ο Νεοπτόλεμος τους ακολουθεί, χωρίς να μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα, αν κάποιος θεός έβαλε στην ψυχή του αυτή τη λαχτάρα, ή ξυπνησε μέσα του η πολεμική ορμή του πατέρα του ή το πάθος να εκδικηθεί για τη στέρηση αυτού του ξακουστού Αχιλλέα, που όλοι θαύμαζαν την παλληκαριά του, τον τρόμο των εχθρών του.

Πάντως την τριμελή αντιπροσωπεία στη Σκύρο την επέβαλε ένας μυστικός χρησμός, που προστάτευε την Τροία και τον οποίο μόνο Έλενος, ο μάντης γιος του Πρίαμου, δίδυμος αδελφός της Κασσάνδρας, γνώριζε.

Ο πολυμήχανος Οδυσσέας με διαταγή του Αγαμέμνονα βρίσκει τον Έλενο φοβισμένο στο μοιραίο τόπο, στην ουδέτερη ζώνη, στο ιερό του Θυμβραίου Απόλλωνα, κι ανταλλάσσει τον ουσιώδη χρησμό με τη σωτηρία του.

Η ιεροσυλία που διέπραξε ο Πάρις, φονεύοντας μέσα στο ναό τον Αχιλλέα, φοβόταν, του είπε, πως μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο με το δικό του θάνατο. Ο Οδυσσέας εγγυάται την ασφάλειά του και ο Έλενος αποκαλύπτει: “Ο χρησμός είναι σύντομος και ξεκάθαρος. Η Τροία θα πέσει το καλοκαίρι, εφόσον φέρετε ένα ορισμένο κόκαλο του Πέλοπα στο στρατόπεδό σας, εφόσον ο Νεοπτόλεμος πάρει μέρος στον πόλεμο και όταν κλαπεί το Παλλάδιο της Αθηνάς από την Ακρόπολη, γιατί το τείχος, όσο το Παλλάδιο είναι εκεί, δεν μπορεί να διαρραγεί”. Άλλοι φθάνουν στην Πίσα για την ωμοπλάτη του Πέλοπα, ενώ οι τρεις μας ήρωες, εκπληρώνοντας το β' μέρος του χρησμού, φέρνουν τον Νεοπτόλεμο στην Τροία, από τον ίδιο ακριβώς δρόμο που έφεραν και τον πατέρα του, ακολουθώντας παρόμοιο χρησμό.

Η μοίρα έχει τα δικά της σχέδια, μόνο που τα φανερώνει, όποτε διαλέξει, τη στιγμή που την εξυπηρετούν και ισχυροποιούν το ρόλο της.

Μόλις φθάνει ο Νεοπτόλεμος στην Τροία, του φανερώνεται το φάντασμα του πατέρα του και του δίνει, θα λέγαμε, την “ευλογία” του, με αποτέλεσμα να θριαμβεύει σ' όλα τα συμβούλια και σε όλες τις μάχες τόσο, που ο Οδυσσέας του παραχωρεί ευχαρίστως και τα όπλα του Αχιλλέα, κατά μια εκδοχή. (Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, τα όπλα ο Οδυσσέας τα χάνει κατά το νόστο του και αυτά με τη βοήθεια της Θέτιδας, που κατευθύνει τα κύματα, βγαίνουν στον τάφο του Αίαντα, στο ακρωτήριο Ροίτειο). Στο μεταξύ με δόλο ο Οδυσσέας και ο Διομήδης κλέβουν και το Παλλάδιο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την άλωση της Τροίας, υλοποιώντας και το τρίτο ζητούμενο του χρησμού(ΜΙΚΡΑ ΙΛΙΑΣ). Η πτώση της Τροίας επέρχεται, με το τέχνασμα του Δούρειου ίππου, στην κοιλιά του οποίου βρίσκεται και ο άτρομος Νεοπτόλεμος, και οι Τρώες σφαγιάζονται. Ο Νεοπτόλεμος θανατώνει τον Πρίαμο, που προσέφυγε ικέτης στα σκαλιά του βωμού του Ερκείου Διός, στην αυλή του παλατιού του, μπροστά στα μάτια της γυναίκας του, της τραγικής Εκάβης, που προηγούμενα τον εκλιπαρούσε να μη πολεμά, έτσι γέρος και αδύναμος που ήταν.

Ήταν η πρώτη ύβρη του Νεοπτόλεμου, που ανοίγει το δρόμο στην Τίση και στη Νέμεσι.

Μη ξεχνώντας το καθήκον που είχε ως γιος, μεταφέρει το νεκρό Πρίαμο στον τάφο του Αχιλλέα στο ακρωτήρι Σίγειο και τον αφήνει να αποσυντεθεί ακέφαλο και άταφο! Ο κύκλος της ύβρης διευρύνεται...Έχει βυθιστεί και αυτός στα άγρια και σκοτεινά νερά της εκδίκησης, παρασύρεται στη δίνη τους, παραβιάζοντας άγραφους νόμους, όπως ακριβώς και ο πατέρας του.

Οι σφαγές συνεχίζονται, η Τροία λεηλατείται, πυρπολείται, τα λάφυρά της διανέμονται, τα τείχη κατεδαφίζονται, ο χρησμός έχει επαληθευτεί.

Οι πολεμιστές Αχαιοί διαβουλεύονται και να που προκύπτει και η πρώτη διαφωνία, για το τι θ' απογίνει ο Αστυάνακτας, ο νήπιος γιος του Έκτορα, που τον φωνάζουν και Σκαμάνδριο.

Όταν ο Οδυσσέας προτείνει να ξερριζωθεί η ρίζα του Πρίαμου, έρχεται να ενισχυθεί η πρόταση από το μάντη Κάλχα, που προφητεύει ότι ο Εκτορίδης θα εκδικηθεί για τον πατέρα του και την πόλη του, αν μείνει ζωντανός.

Όλοι φρικίασαν με την ιδέα της παιδοκτονίας, ο Οδυσσέας όμως πετά τον μικρό Αστυάνακτα κάτω από τα τείχη.

Άλλοι λένε πως ο Νεοπτόλεμος, που είχε πάρει γέρας την Ανδρομάχη, τη χήρα του Έκτορα, αποσπά το παιδί βίαια από την αγκαλιά της μάνας του, ή της βάγιας του κάτ' άλλους, και, προλαβαίνοντας την απόφαση της συνέλευσης, το περιστρέφει στον αέρα και το πετά σε απύθμενο βάθος, κάτω στους βράχους. Ο Αχιλλέας, χρόνια πριν είχε σκοτώσει τον πατέρα της Ανδρομάχης και τα επτά αδέλφια της, πράγμα που έφερε τη θλίψη και το θάνατο και στη μάνα της, μετά ήρθε η σειρά να σκοτώσει και τον άνδρα της και τώρα η μοίρα της έρχεται ξανά αδιάλλακτη, αυτή τη φορά να την σπρώξει στην αμείλικτη αγκαλιά του Νεοπτόλεμου, γιου αυτού που ξεπάστρεψε ό,τι πολυτιμότερο είχε, όλη της την οικογένεια.

Κανείς δεν της έμεινε, ούτε από τη μια γενιά ούτε από την άλλη.. Kαι αυτή είναι πια η παλλακίδα του Νεοπτόλεμου, η σκλάβα του φονέα του γιου της.

Σύμφωνα με άλλη, εξαιρετικά απίθανη, εκδοχή που θέλει και καλά τους Έλληνες παρθένες...ο ίδιος ο Αστυάνακτας ρίχνεται από τα βράχια! Στην ίδια συνέλευση συζητιέται και η τύχη της Πολυξένης.

Θυμάσθε πως ο Αχιλλέας, ξεψυχώντας, ζήτησε να τη θυσιάσουν στον τάφο του, όταν πέσει η Τροία.

Μάλιστα εμφανίζεται επίμονα στα όνειρα του Νεοπτόλεμου και των άλλων αρχηγών, φοβερίζοντας πως, αν δε γίνει η θυσία, δεν θα σηκωθεί αέρας και ο στόλος θα εγκλωβιστεί στην Τροία.

Ακούστηκε ακόμα και η παραπονεμένη φωνή του να βγαίνει από τον τάφο: -Είναι αδικία ο αποκλεισμός μου από τα λάφυρα! Ο Κάλχας υποστηρίζει πως δεν πρέπει ν' αρνηθούν την Πολυξένη στον Αχιλλέα, που τόσο την αγάπησε. Ο Αγαμέμνονας φέρνει αντίρρηση και τον κατηγορούν πως το κάνει για την Κασσάνδρα, την αδελφή της Πολυξένης, ώστε έτσι εκείνη να τον δεχθεί εύκολα στην αγκαλιά της.

Με παρέβαση του Οδυσσέα, ο Αγαμέμνονας πείθεται και η Πολυξένη θυσιάζεται, με τον Νεοπτόλεμο να τελεί χρέη ιερέα.

Τη θάβουν με όλες τις τιμές και ξαφνικά ούριος άνεμος φουσκώνει τα πανιά του ελληνικού στόλου(ΙΛΙΟΥ ΠΕΡΣΙΣ). Μόλις ξεμπλέκει από τους θεούς, τις θυσίες και το πνεύμα του πατέρα του, ο Νεοπτόλεμος, παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Στη Μαρώνεια της Θράκης συναντά τον Οδυσσέα, κατά την πορεία του θάβει τον Φοίνικα, δάσκαλο του πατέρα του και μέσω της Μακεδονίας φθάνει στους Μολοσσούς(Ήπειρο), όπου παντρεύει τη μητέρα του Δηιδάμεια με τον Έλενο και επιστρέφει στην Ιωλκό, όπου ανακτά το θρόνο του διωγμένου παππού του, του Πηλέα, τον οποίον θρόνο όμως γρήγορα εγκαταλείπει με βάση το χρησμό του Έλενου.

Βάζει φωτιά στα πλοία του και συνεχίζει προς τη λίμνη Παμβώτιδα, κοντά στο μαντείο της Δωδώνης, όπου συναντά μακρινούς συγγενείς του, που διανυκτερεύουν κάτω από αντίσκηνα, τεντωμένα με κοντάρια δοράτων πηγμένα στη γη, οι οποίοι και τον καλωσορίζουν εγκάρδια! Ο Νεοπτόλεμος θυμάται τα λόγια του Έλενου: -Μόλις βρεις σπίτι με σιδερένια θεμέλια, σταμάτα, θυσίασε στους θεούς ούς και ίδρυσε πόλη.

Εκεί ιδρύει το βασίλειο της Ηπείρου κι αποκτά άλλους δυο γιους από την Ανδρομάχη.

Αυτή η μυθολογική εκδοχή έκανε τους βασιλείς της Ηπείρου, όπως και τον Μ. Αλέξανδρο να καυχώνται πως η καταγωγή τους έλκει από τον Αχιλλέα.

Το τέλος του ήρωά μας όμως ήταν άδοξο.

Πήγε στους Δελφούς να ζητήσει ικανοποίηση για το θάνατο του πατέρα του Αχιλλέα, που πίστευε πως ο ίδιος Απόλλωνας επέφερε, μεταμφιεσμένος σε Πάρη.

Εκείνο το απολλώνειο βέλος, που είχε καρφωθεί στο μυαλό του από παιδί, τον βασάνιζε, αφού δεν έλεγε να βγει! Η Πυθία τον διώχνει και εκείνος πυρπολεί και λεηλατεί το ιερό.

Μετά μεταβαίνει στην Σπάρτη και ζητά για γυναίκα του την Ερμιόνη, την κόρη του Μενέλαου, ισχυριζόμενος πως του την έταξε κατά τον πόλεμο ο ίδιος ο Μενέλαος.

Ο παππούς της όμως, ο Τυνδάρεως, πατέρας της Ωραίας Ελένης, την είχε τάξει στον Αργείο Ορέστη, το γιο του Αγαμέμνονα.

Το γεγονός πως ο Ορέστης καταδιώκεται από τις Ερινύες, ως μητροκτόνος, βοηθά τον Νεοπτόλεμο να πραγματοποιήσει στη Σπάρτη το γάμο του με την Ερμιόνη. Η Ερμιόνη όμως αποδεικνύεται στείρα και η Ανδρομάχη που ήδη έχει αποκτήσει παιδιά από τον Νεοπτόλεμο δέχεται καθημερινά το φθόνο της, σε σημείο που ν'απειλείται η ζωή της και των παιδιών της. Ο Νεοπτόλεμος πάλι, παρόλο που έχει πια απογόνους, ξαναπηγαίνει στους Δελφούς, στον καπνισμένο ναό του Απόλλωνα, και ζητά να μάθει για τη στειρότητά της Ερμιόνης.

Του ζητούνται θυσίες εξιλαστήριες, αλλά την ώρα της τελετής εμφανίζεται ο Ορέστης που παραλίγο θα τον σκότωνε, αν ο θεός δεν τον εμπόδιζε, αφού η μοίρα του έγραφε να πεθάνει από χέρι άλλου και αυτή δεν την αλλάζει κανείς, θεός κι αν είναι! Και να πως έχει γράψει η μοίρα το τέλος του γιου του Αχιλλέα, που υπήρξε υβριστής απέναντι στους ικέτες και τους νεκρούς(Πρίαμος): Το κρέας από τα προσφερόμενα σφάγια των θυσιών στους Δελφούς αποτελούσε ιδιαίτερο έσοδο για τους υπηρέτες του ναού, αλλά ο Νεοπτόλεμος, μην αντέχοντας να παίρνουν από μπροστά του τα μοσχάρια που ο ίδιος σκότωσε, η κνίσα είχε ήδη αλώσει την όσφρησή του, σταματά τους υπηρέτες βίαια.

Τότε ακούγεται η θυμωμένη φωνή της Πυθίας: -Ας απαλλαγούμε πια απ' αυτόν τον ενοχλητικό γιο του Αχιλλέα! Και κάποιος Φωκαεύς, ονόματι Μαχαιρεύς, έρριξε κάτω τον Νεοπτόλεμο με το θυσιαστήριο μαχαίρι του. -Θάψτε τον κάτω από το κατώφλι του ιερού ναού, είπε η Πυθία.

Ήταν ξακουστός πολεμιστής και το πνεύμα του θα υπερσπίζεται το ναό από κάθε εχθρική εισβολή.

Και αφού μετάνοιωσε που πρόσβαλε τον Απόλλωνα, ας γίνει και προστάτης των πομπών και των θυσιών που θα διοργανώνονται προς τιμή των ηρώων.

Έξάλλου και ο ίδιος ήταν ήρωας.

Έτσι δικαιώνεται μετά θάνατον ο γιος του Αχιλλέα Νεοπτόλεμος(ΝΟΣΤΟΙ). Άλλοι πιστεύουν πως ο Ορέστης ήταν εκείνος που υποκίνησε τη δολοφονία του.

Φθάσαμε, αγαπητοί φίλοι, στο τέρμα του δρόμου της ζωής και των έργων του Νεοπτόλεμου, που στην ανδρεία δεν υπελείπετο πολύ του πατέρα του! Χαίρεσθε, αγαπητοί.

Ευτυχώς που ο Μέγας Θεοδόσιος έδωσε τέλος σε σε όλη αυτή την τρέλα! Πηγές: Ρ. Γκρέιβς “οι ελληνικοί μύθοι, Α Γ. Τσοπανάκη “Εισαγωγή στον Όμηρο”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους