Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγαλώνουμε μαθαίνοντας πολλά για το τι πρέπει να κάνουμε και πολύ λιγότερα για το τι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κουβαλάμε.

Και κάπως έτσι γεμίζουμε ενοχές.

Ενοχές όταν λέμε «όχι», όταν δεν ανταποκρινόμαστε στις προσδοκίες των άλλων, όταν επιλέγουμε τον εαυτό μας, όταν απομακρυνόμαστε από μια σχέση που μας εξαντλεί.

Ενοχές επειδή δουλεύουμε πολύ και δεν έχουμε χρόνο για τους ανθρώπους μας, αλλά και ενοχές όταν σταματάμε να δουλεύουμε και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ξεκουραστεί.

Ενοχές επειδή δεν είμαστε εκεί.

Επειδή δεν τηλεφωνήσαμε.

Επειδή δεν βοηθήσαμε όσο θα μπορούσαμε.

Επειδή κάποια στιγμή κουραστήκαμε να είμαστε εμείς εκείνοι που καταλαβαίνουν τους πάντες.

Μέχρι και ενοχές επειδή έχουμε άποψη.

Πόσες φορές θέλησες να πεις αυτό που πραγματικά πιστεύεις και πριν καν ανοίξεις το στόμα σου άρχισες να σκέφτεσαι ποιος θα ενοχληθεί, ποιος θα σε παρεξηγήσει, ποιος θα απομακρυνθεί; Και τελικά είτε το είπες διαφορετικά είτε δεν το είπες καθόλου.

Δεν είναι παράξενο; Διεκδικούμε το δικαίωμα όλων να έχουν άποψη, αλλά πολλές φορές δυσκολευόμαστε να παραχωρήσουμε το ίδιο δικαίωμα στον εαυτό μας.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ύπουλο.

Μπορεί να νιώσουμε ενοχές ακόμη και επειδή είμαστε καλά.

Επειδή προχωρήσαμε όταν κάποιος άλλος έμεινε πίσω.

Επειδή πετύχαμε.

Επειδή ξεφύγαμε από ένα περιβάλλον που μας περιόριζε.

Επειδή η δική μας ζωή πήγε καλύτερα από τη ζωή κάποιου που αγαπάμε.

Δεν είναι όλες οι ενοχές άχρηστες.

Ευτυχώς που υπάρχει και η ενοχή.

Μας θυμίζει ότι έχουμε συνείδηση, ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες, ότι κάποιες φορές πράγματι πληγώνουμε, αδικούμε ή κάνουμε λάθος.

Εκεί η ενοχή μπορεί να μας οδηγήσει στην ευθύνη: να ζητήσουμε συγγνώμη, να διορθώσουμε, να μην επαναλάβουμε.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ενοχή παύει να αφορά κάτι που κάναμε και γίνεται τρόπος ζωής.

Όταν αισθανόμαστε υπεύθυνοι για το πώς νιώθουν όλοι γύρω μας.

Όταν πιστεύουμε ότι για να είμαστε καλοί άνθρωποι πρέπει διαρκώς να υποχωρούμε.

Όταν το «δεν θέλω» χρειάζεται ολόκληρη απολογία για να ειπωθεί.

Όταν ένα όριο μάς φαίνεται εγωισμός και η φροντίδα του εαυτού μας σχεδόν παράπτωμα.

Και τότε ίσως χρειάζεται να κάνουμε στον εαυτό μας μια πολύ απλή ερώτηση: Αυτό για το οποίο νιώθω ένοχος είναι πραγματικά δική μου ευθύνη; Η κουβέντα μου με την Έφη Κονταξή, με αφορμή το βιβλίο της «Δεν φταις εσύ», με έκανε να σκεφτώ πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν μαθαίναμε να ξεχωρίζουμε την ευθύνη από την ενοχή.

Γιατί το «δεν φταις εσύ» δεν σημαίνει «δεν φταίω ποτέ». Σημαίνει κάτι πολύ πιο δύσκολο και πολύ πιο τίμιο: Αναλαμβάνω αυτό που μου αναλογεί.

Αλλά σταματώ να κουβαλάω και ό,τι δεν είναι δικό μου. 🎙️ Ολόκληρη η συζήτηση στο MakAttack The Podcast. Το link στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους