Στις 19 Αυγούστου 1927, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επανήλθε από το Παρίσι στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Χαλέπα των Χανίων, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους Κρητικούς συντοπίτες του Στις 19...

Πλήρες Κείμενο:

Στις 19 Αυγούστου 1927, ο Ελευθέριος Βενιζέλος επανήλθε από το Παρίσι στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Χαλέπα των Χανίων, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους Κρητικούς συντοπίτες του Στις 19 Μαΐου 1928 αποφάσισε να επανέλθει στην ενεργό πολιτική και να αναλάβει εκ νέου την ηγεσία του κόμματος των Φιλελεύθερων Την απόφασή του αυτή την ανακοίνωσε στον ελληνικό λαό στις 23 Μαΐου 1928 Ωστόσο, το (νέο) κόμμα των Φιλελευθέρων (1928-1936) δεν είχε τίποτα κοινό με το παλαιό (1910-1920) εκτός από τον αρχηγό του «Το κόμμα των φιλελευθέρων κατά την δευτέραν περίοδον Βενιζέλου είναι συντήρησις» Στις 2 Ιουνίου 1928 ο Αλέξανδρος Ζαΐμης σχημάτισε κυβέρνηση με στήριξη των Βενιζέλου και Μεταξά, η οποία έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή Ωστόσο, ο Ιούνιος του 1928 σημαδεύτηκε από απεργίες των καπνεργατών σε Μακεδονία και Θράκη Στην Καβάλα 20 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ενώ στην Ξάνθη 6 άτομα έχασαν τη ζωή τους και 40 τραυματίστηκαν Τον Φεβρουάριο του 1928, οι καπνεργάτες της Καβάλας με αιτήματα όπως η αύξηση του ημερομισθίου, η μείωση των ωρών εργασίας (8ωρο) και η επέκταση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ξεκίνησαν (ξανά) τις κινητοποιήσεις τους που κράτησαν οκτώ ολόκληρους μήνες, μέχρι τον Αύγουστο του ίδιου χρόνο Το ΚΚΕ έσπευσε να ταχθεί στο πλευρό των καπνεργατών, αλληλέγγυοι των οποίων στάθηκαν οι αρτεργάτες και οι υδατεργάτες της Θεσσαλονίκης Λίγο αργότερα κηρύχθηκε απεργία των ναυτεργατών Η κυβέρνηση ήταν φανερό πως έπνεε τα λοίσθια Στις 3 Ιουλίου 1928, ο Βενιζέλος έλαβε εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον θρυλικό ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, να σχηματίσει κυβέρνηση Στις 19 Αυγούστου 1928, προκηρύχθηκαν εκλογές, στις οποίες οι Φιλελεύθεροι του Βενιζέλου και τα συνεργαζόμενα κόμματα κέρδισαν 223 από τις 250 έδρες της Βουλής και ολόκληρη η αντιπολίτευση μόλις 27 Στις 14 Δεκεμβρίου 1929, νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέχθηκε ο 75χρονος Αλέξανδρος Ζαΐμης μετά από έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις Την Ιη Φεβρουαρίου 1929, οι μεταλλωρύχοι του Λαυρίου κήρυξαν απεργία που κράτησε μέχρι την 16η Μαρτίου 1929, εξελίχτηκε δε αυτή σε μια από τις πιο μαχητικές απεργίες αυτής της περιόδου Σε όλη τη διάρκεια της απεργίας, η αστυνομία άσκησε συστηματική τρομοκρατία με αιματηρά αποτελέσματα Την 7η Φεβρουαρίου 1929, έκανε χρήση πραγματικών πυρών κατά των απεργών με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο εργάτης Συρίγγος και να τραυματιστούν άλλα 33 άτομα Στο Λαύριο κηρύσσεται γενική απεργία διαμαρτυρίας Περισσότερα από 7000 άτομα παίρνουν μέρος στην κηδεία του νεκρού εργάτη Οργανώνεται πανελλήνιος έρανος για την ενίσχυση των απεργών Την 25 Φεβρουαρίου 1929, η απεργία επεκτείνεται σε όλα τα μεταλλεία του Λαυρίου Την 27η του ίδιου μήνα, η αστυνομία συνέλαβε την απεργιακή επιτροπή, την οποία όμως υποχρεώνεται να απολύσει σύντομα ύστερα από μαχητική κινητοποίηση των γυναικών των απεργών Την 7η Μαρτίου 1929, η αστυνομία συλλαμβάνει εκ νέου την απεργιακή επιτροπή Μετά από δύο ημέρες, συλλαμβάνονται 23 απεργοί, για τους οποίους ελήφθη απόφαση να εξοριστούν Ο λαός του Λαυρίου ξεσηκώθηκε και ματαίωσε την απόφαση των αρχών Την 14η Μαρτίου 1929, η αστυνομία πυροβολεί εν ψυχρώ και τραυματίζει 30 απεργούς Οι απεργοί αμύνονται, αφοπλίζουν πολλούς χωροφύλακες και διώχνουν 36 απεργοσπάστες Η απεργία λύθηκε την 16η Μαρτίου 1929, αφού επαναπροσλήφθηκαν όλοι οι απολυθέντες, αναγνωρίστηκε το σωματείο τους, ιδρύθηκε δικό τους ταμείο συντάξεων και αυξήθηκαν τα ημερομίσθιά τους κατά 10% Η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να αποζημιώσει την οικογένεια του νεκρού απεργού Συρίγγου Την 29η Μαρτίου 1929 η κυβέρνηση Βενιζέλου φέρει προς ψήφιση στη Βουλή το σχέδιο νόμου που εκπόνησε «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών», γνωστό και σαν «Ιδιώνυμο αδίκημα» Η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης είχε σαν αποτέλεσμα την πρόκληση άμεσων αντιδράσεων κατά της ψήφισης του νόμου αυτού από τη Βουλή, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό Βροχηδόν κατέφθαναν τα τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας, ενώ δεκάδες εργατικά και υπαλληλικά σωματεία οργανώνουν συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες με κύριο σύνθημα «Κάτω το Ιδιώνυμο» Επίσης, κατά της ψήφισης του «Ιδιωνύμου» τάχθηκαν και πολλοί κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες Μάλιστα, κατά τη συνεδρίαση της Βουλής την 3η Απριλίου 1929, ο βουλευτής Περμάς κατήγγειλε πως ο υπουργός Εσωτερικών και συντάκτης του νομοσχεδίου Ζαβιτσιάνος, εσκεμμένως είχε οργανώσει τις συγκρούσεις και δολοφονίες των εργατών στο Λαύριο και την Ελευσίνα, με στόχο τη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για την ψήφιση του νόμου Επί του θέματος τούτου και ειδικότερα ως προς την αγόρευση του Βενιζέλου στη Βουλή την 29η Μαρτίου 1929, ο οποίος είπε στους εκπροσώπους του Κοινοβουλίου ότι «εις περίπτωσιν βιαίας ανατροπής του καθεστώτος υπό του Κομμουνιστικού Κόμματος τόσον αι κεφαλαί σας όσον και η ιδική μου δεν θα ευρίσκοντο εις τας θέσεις των», το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ με ανακοίνωσή του την 31η Μαρτίου 1929, μεταξύ άλλων, όχι χωρίς κάποια δόση ειρωνείας, διαβεβαιώνει την Εθνική Αντιπροσωπεία ότι «τα κεφάλια σας δεν μας απασχολούν καθόλου» Κατά την περίοδο μεταξύ 10ης και 15ης Ιουνίου 1929, συνέρχεται η 2η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, η οποία προέβη στη λήψη αποφάσεων αναφερόμενων στην πολιτική κατάσταση, στη μαζική πολιτική δράση των πυρήνων, στην καμπάνια της πάλης κατά του πολέμου και του «Ιδιωνύμου», στο συνδικαλιστικό κίνημα, στην κομματική εργασία μέσα στο στρατό, στη δράση του κόμματος και στην επαναφορά προς συζήτηση των αποφάσεων του 4ου Συνεδρίου του κόμματος επί τη βάσει των υποδείξεων του Προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄ Διεθνούς Την 3η Ιουλίου 1929, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος αναλαμβάνει καθήκοντα αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών, ενώ την ίδια μέρα ο υπουργός Εσωτερικών και συντάκτης του «Ιδιωνύμου» Ζαβιτσιάνος υποβάλει την παραίτησή του Την 17η Ιουλίου 1929, η Βουλή ψηφίζει τελικά το νόμο περί του «Ιδιωνύμου αδικήματος» Ως γνωστό, το νομοσχέδιο αυτό παραπέμφθηκε την 3η Απριλίου 1929 από τη Βουλή στην κυβέρνηση, προκειμένου να προβεί αυτή στην κύρωσή του Η κυβέρνηση με τη σειρά της το παρέπεμψε στην Επιτροπή Εξουσιοδότησης, η οποία όμως δε δέχτηκε να το συζητήσει και το επανέφερε στη Βουλή Την 30η Μαΐου 1929, η Βουλή το ψήφισε σε πρώτη ανάγνωση και την 18η Ιουνίου σε δεύτερη Την 25 Ιουλίου 1929 ο νόμος περί «Ιδιωνύμου» δημοσιεύεται στο υπ’ αριθ 245 ΦΕΚ με τον αριθμό 4229 Ο νόμος αυτός κατέλυε ουσιαστικά τις πολιτικές ελευθερίες, ακόμα και την ελευθερία της συνείδησης Με βάση τον νόμο αυτόν, απαγορευόταν η προπαγάνδα των κομμουνιστικών ιδεών, οι συγκεντρώσεις κομμουνιστικού χαρακτήρα κλπ Η παραβίαση του νόμου σήμαινε ποινή φυλάκισης και εξορίας Ο νόμος σήμαινε στην ουσία και την επιβολή του ανοικτού και αυθαίρετου παρεμβατισμού του κράτους στην πολιτική ζωή και στις πολιτικές πεποιθήσεις των πολιτών Δημιουργήθηκαν τόποι εξορίας Στο στρατό οι ύποπτοι για τα φρονήματά τους διώκονταν Το νέο αυτό αποφασιστικό βήμα της φασιστικοποίησης της πολιτικής ζωής δε στράφηκε μόνο ενάντια στα μέλη του ΚΚΕ Στράφηκε και ενάντια σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, σε κάθε πολίτη που κατέκρινε το κράτος και την πολιτική του Τα ξερονήσια έγιναν τα κέντρα εξορίστων και ακόμα νησιά φρίκης, όπως είναι η περίπτωση της Γαύδου Και το ιδιώνυμο του Βενιζέλου προχώρησε τόσο πολύ, ώστε να υπάρξουν και μαρτυρικοί θάνατοι, όπως του Καραντεμίρη και του Σταμουλίδη Παράλληλα με την εφαρμογή του ιδιώνυμου, εντάθηκε η συγκρότηση φασιστικών οργανώσεων, όπως ήταν η ΕΕΕ στη Μακεδονία, τα ένοπλα τάγματα στις συνοικίες, η ίδρυση του Στρατιωτικού Συνδέσμου στα 1932 κλπ Η Εθνική Ένωσις «Ελλάς» ή Ένωσις Ελλήνων Εθνικιστών (περισσότερο γνωστή με τα αρχικά της, ΕΕΕ ή Τρία Έψιλον) ήταν μια από τις μεγαλύτερες αντισημιτικές και πρωτοφασιστικές/φασιστικές οργανώσεις της Ελλάδας και η σημαντικότερη της βόρειας Ελλάδας την περίοδο του Μεσοπολέμου Ιδρύθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη από Μικρασιάτες πρόσφυγες Τα μέλη της, γνωστά ως «τριεψιλίτες» ή «χαλυβδόκρανοι», ήταν κυρίως πρόσφυγες και δρούσαν ως παραστρατιωτική οργάνωση, έχοντας έντονη αντισημιτική δράση Η δράση της οργάνωσης κορυφώθηκε το 1931, με το μοναδικό αντισημιτικό πογκρόμ στη μεσοπολεμική Ελλάδα, το πογκρόμ του Κάμπελ Ο Βενιζέλος είχε πλήρη συνείδηση για τη σημασία του Ιδιώνυμου Για την ψήφισή του είχε θέσει στη Βουλή ζήτημα εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση Είχε απειλήσει ότι θα παραιτηθεί, αν δεν ψηφισθεί το Ιδιώνυμο Μάλιστα, άφησε να νοηθεί ότι ούτε και αυτό το «Ιδιώνυμο» τον ικανοποιεί Η λογική του ιδιωνύμου επανεμφανίστηκε με διάφορες μορφές τις επόμενες δεκαετίες: από τον «κουκουλονόμο» ως ειδικές διατάξεις για τρομοκρατία Στη μεταπολίτευση, αν και η δημοκρατία ενισχύθηκε, δεν έλειψαν νομοθετήματα που περιόριζαν δικαιώματα στο όνομα της ασφάλειας Σήμερα, νέες ρυθμίσεις για δημόσιες συναθροίσεις, αυστηροποίηση ποινών και ψηφιακή επιτήρηση δείχνουν ότι η φιλοσοφία του ιδιωνύμου παραμένει ζωντανή Το ιδιώνυμο δεν είναι απλώς μια ιστορική ανάμνηση Είναι μια διαρκής πρόκληση για τη δημοκρατία Κάθε φορά που η εξουσία επιλέγει να περιορίσει δικαιώματα στο όνομα της ασφάλειας, ανοίγει την πόρτα σε αυταρχικές πρακτικές Η κοινωνία οφείλει να είναι σε εγρήγορση: να υπερασπίζεται το δικαίωμα στη διαμαρτυρία, να απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία Φωτό: Προκήρυξη για τη σωτηρία δύο κομμουνιστών φαντάρων από το «Καλπάκι» καταδικασμένων σε θάνατο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους