Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γρηγόριος Ε΄ (1746 – 1821), κατά κόσμον Γεώργιος Αγγελόπουλος, διετέλεσε τρεις φορές Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1797–1798, 1806–1808 και 1818–1821). Η πατριαρχική του δράση υπήρξε καθοριστική για την πνευματική και διοικητική ανασυγκρότηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο.

Γεννήθηκε το 1745 ή 1746 στη Δημητσάνα της Αρκαδίας στην Πελοπόννησο από φτωχή οικογένεια και το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Αγγελόπουλος.

Γονείς του ήταν ο βοσκός Ιωάννης και η Ασημίνα Αγγελοπούλου. Ο Σουλτάνος το 1821 υπό την πίεση ακραίων μουσουλμανικών διαδηλώσεων κατά των Ελλήνων, ζήτησε από τον Σεϊχουλισλάμη (Πατριάρχη του ισλάμ) Χατζή Χαλίλ να εκδώσει διαταγή (φετouά) σχετικά με τη γενική σφαγή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Ο Χατζή Χαλίλ, ύστερα από διαβουλεύσεις με τον Έλληνα Πατριάρχη Γρηγόριο, ο οποίος του ξεκαθάρισε πως ο ίδιος και το Ορθόδοξο Γένος των Ρωμαίων ήταν αμέτοχοι στην ελληνική επανάσταση, και βασιζόμενος σε ένα εδάφιο του Κορανίου, αρνήθηκε να εκδώσει τη φετφά τoυ Σουλτάνου, ο οποίος εξοργισμένος τον τιμώρησε με θάνατο και θεώρησε υπεύθυνο και τον Γρηγόριο Ε'. Μετά την εκτέλεση και τρεις μέρες μετά μια ομάδα Εβραίων αγόρασαν το πτώμα του, το περιέφεραν στους δρόμους και το έριξαν στον Κεράτιο κόλπο.

Την σκηνή της περιφοράς του σκηνώματος από τους Εβραίους έχει αποδώσει παραστατικά σε πίνακά του ο Γερμανός ζωγράφος Πέτερ φον Ες. Ένας Κεφαλονίτης πλοίαρχος, ονόματι Νικόλαος Σκλάβος, βρήκε το σκήνωμα και το μετέφερε στην Οδησσό, όπου και ετάφη στον ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδος.

Τον συγκλονιστικό επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ιεροκύρηκας Κωνσταντίνος Οικονόμος, λόγος που μεταφράστηκε άμεσα στα Ρωσικά, καθαρογράφηκε και προκάλεσε αίσθηση στην τότε ρωσική πρωτεύουσα, την Αγία Πετρούπολη.

Το σκήνωμα του Πατριάρχη Γρηγορίου μεταφέρθηκε τιμητικά στην Αθήνα, 50 χρόνια μετά, και έκτοτε φυλάσσεται σε μαρμάρινη λάρνακα στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.

Μετά την εκτέλεση του Πατριάρχη, ο Ρώσος πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη βαρώνος Στρογγάνωφ διαμαρτυρήθηκε στο όνομα των Χριστιανών υπηκόων του Σουλτάνου, οι οποίοι σύμφωνα με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή βρίσκονταν υπό την προστασία του αυτοκράτορα της Ρωσίας, ότι η Πύλη μετέτρεπε τον πόλεμο σε θρησκευτικό, αλλά και για το εμπάργκο στα σιτοφόρα πλοία που έπληττε το εμπόριο στα στενά και απείλησε με αποχώρηση από την Πόλη.

Τελικά ο Τσάρος Αλέξανδρος απέστειλε αυστηρό τελεσίγραφο στο Σουλτάνο, που παραδόθηκε στις 18 Ιουλίου, αλλά δεν εξέτασε το ενδεχόμενο ανάληψης στρατιωτικής δράσης. Ο Οθωμανο-Περσικός Πόλεμος των ετών 1821 – 1823 ήταν μία στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής αυτοκρατορίας που διήρκεσε από το 1821 έως το 1823.

Θεωρείται πως την πορεία προς την αναμέτρηση των δύο μερών επεδίωξαν, για τα δικά τους οφέλη, μεγάλες δυνάμεις της εποχής, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ρωσική Αυτοκρατορία.

Ειδικά η δεύτερη, αποσκοπούσε να ασκήσει πιέσεις στους Οθωμανούς, που παράλληλα προσπαθούσαν να καταστείλουν την Ελληνική Επανάσταση. Ο Πέρσης διάδοχος Abbas Mirza, έχοντας την υποστήριξη των Ρώσων, εισέβαλε στη Δυτική Αρμενία και στις περιοχές που καθόριζαν το Περσικό Αζερμπαϊτζάν.

Αφού κατέλαβε την Βαγδάτη, προωθήθηκε εν-συνεχεία στην Ανατολική Ανατολία (Τουρκική Αρμενία και Κουρδιστάν), επικεφαλής μίας στρατιάς 30.000 ανδρών και συγκρούστηκε αποφασιστικά με τους Οθωμανούς (50.000 άνδρες) στη Μάχη του Ερζερούμ.

Παρά τις απώλειες και την επιδημία χολέρας που έπληξε τα περσικά στρατεύματά του, ο Mirza κατήγαγε μία περηφανή νίκη απέναντι στους Τούρκους.

Παρά το βραχυχρόνιο της πατριαρχίας του Γρηγορίου Ε', εξέδωσε πλήθος τόμων, σιγιλίων, εγκυκλίων και επιστολών, μέσα από τις οποίες διαφαίνεται η σταθερή του προσήλωση στους εκκλησιαστικούς κανόνες και την παράδοση.

Υπήρξε ο ίδιος πρότυπο ήθους προς τους κληρικούς και το λαό, επέδειξε χρηστή οικονομική διαχείριση επιλύοντας πολλά προβλήματα, αλλά πήρε και αποφάσεις που τακτοποιούσαν χρονίζοντα κοινωνικής φύσεως θέματα, όπως αυτά των αρραβώνων και της προίκας, των γάμων και διαζυγίων, και άλλα.

Ο μαρτυρικός του θάνατος προκάλεσε βαθύ συγκλονισμό στον ελληνικό και ευρωπαϊκό κόσμο, καθιστώντας τον σύμβολο πίστης και εθνικής θυσίας.

Μετέπειτα, η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο και Εθνομάρτυρα, τιμώντας τη μνήμη του στις 10 Απριλίου, ημερομηνία του θανάτου του κατά το παλαιό ημερολόγιο. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82_%CE%93%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%95%CE%84 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B8%CF%89%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82_(1821-1823)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους