Σημεία των φιλελεύθερων/προοδευτικών καιρών: η κατάρρευση της πολιτικής κουλτούρας (αρετής) στην Ευρώπη «Αν ονομάζουμε ανθρωπισμό μια φιλοσοφία του εσωτερικού ανθρώπου που δεν εντοπίζει καμία επί της...

Πλήρες Κείμενο:

Σημεία των φιλελεύθερων/προοδευτικών καιρών: η κατάρρευση της πολιτικής κουλτούρας (αρετής) στην Ευρώπη «Αν ονομάζουμε ανθρωπισμό μια φιλοσοφία του εσωτερικού ανθρώπου που δεν εντοπίζει καμία επί της αρχής δυσκολία στις σχέσεις του με τους άλλους, καμία αδιαφάνεια στην λειτουργία της κοινωνίας και βάζει την ηθική παραίνεση στη θέση της πολιτικής κουλτούρας, τότε ο Μακιαβέλλι δεν είναι ανθρωπιστής.

Αν όμως ονομάζουμε ανθρωπισμό μια φιλοσοφία που αντιμετωπίζει ως πρόβλημα τη σχέση του ανθρώπου με τον άνθρωπο και τη συγκρότηση μεταξύ τους μιας κατάστασης και μια ιστορίας που του είναι κοινές, τότε πρέπει οπωσδήποτε να πούμε ότι ο Μακιαβέλλι διατύπωσε μερικούς από τους πιο σοβαρούς όρους κάθε ανθρωπισμού.

Υπό αυτό το πρίσμα, η τόσο διαδεδομένη σήμερα αποδοκιμασία του Μακιαβέλλι αποκτά ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό νόημα, διότι: Θα σήμαινε ότι αποφασίσαμε να αγνοούμε τα καθήκοντα ενός αληθινού ανθρωπισμού.

Υπάρχει ένας «μακιαβελικός» τρόπος να αποδοκιμάζεις τον Μακιαβέλλι, είναι τοι ευσεβές τέχνασμα όσων στρέφουν τα μάτια τους και τα δικά μας προς τον ουρανό των ηθικών αρχών ώστε να τα αποστρέψουν από ό,τι πράττουν ή δεν πράττουν, ενώ θα όφειλαν.

Από την άλλη υπάρχει ένας τρόπος να εγκωμιάζεις τον Μακιαβέλλι – που είναι το αντίθετο του μακιαβελισμού – καθώς τιμά του έργο του ως μια μεγάλη συμβολή στην πολιτική καθαρότητα» Η βαθιά φιλοσοφική (και πολιτική) αλήθεια των παραπάνω θέσεων του Μωρίς Μερλώ-Ποντύ (στα «Σημεία) επιβεβαιώνεται σήμερα ποικιλοτρόπως.

Αρκεί κανείς να δει την «αντιμετώπιση» του λαθρομεταναστευτικού από το μακιαβελικό ιερατείο των Βρυξελλών.

Οι ευρω-ιθύνοντες κάθε φορά επικαλούνται τις σπουδαίες «ευρωπαϊκές αρχές» - προσπαθώντας να αποστρέψουν το βλέμμα της κοινής γνώμης - προκειμένου να μην κάνουν (διαχρονικά) απολύτως τίποτα σοβαρό για τη λύση ΚΑΙ αυτού του τεράστιου προβλήματος, που πλέον έχει γίνει υπαρξιακό.

Ωστόσο, η πραγματικότητα παραμένει «μακιαβελική». Το όχι στο δημοψήφισμα για την ΕΕ στην Ισλανδία, η αρνητική δήλωση της Πρωθυπουργού της Γροιλανδίας (που δεν θέλει καν να υποβάλλει αίτηση ένταξης στην «παραδεισένια» ΕΕ), μαζί με τα «θεσμικά» ρεζιλίκια με τον Καναδά και τη συμφωνία Δανίας – ΗΠΑ (ακόμη περιμένουμε την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Γροιλανδίας από την ΕΕ), δείχνουν ότι ο ευρωπαϊκοί θεσμοί, που επικαλείται μανιωδώς η τοποθετημένη Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν - αυτοί οι θεσμοί που όλοι εμείς οι αδαείς πολίτες δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργούν - είναι ένα μακιαβελικό ανέκδοτο, μια θεατρική σκηνή που από πίσω της κρύβονται ένα σωρό ανίκανα, βολεμένα και διεφθαρμένα πολιτικά ανθρωπάκια.

Αυτά ακριβώς της αριστερής, σοσιαλδημοκρατικής και φιλελεύθερης προόδου που τώρα καταγγέλλουν - με αφιονισμένη «δημοκρατικότητα» - την άνοδο του AfD και της Λεπέν, επιβεβαιώνοντας τον φαιδρό κανόνα, που αποτελεί και σημείο της πολιτικής κατάρρευσης στην Ευρώπη: να λατρεύεις με πάθος - και/ή να είσαι- τις αιτίες, αλλά να μισείς παράφορα τις συνέπειές τους.

Καταλήγοντας, ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι μια αληθινή ανθρωπιστική ηθική δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει χωρίς πολιτική αρετή.

Η πολιτική αρετή επιβεβαιώνεται στη πράξη και συνήθως από ανθρώπους με ψυχικό σθένος, πραγματισμό και έρμα.

Καμιά φορά, όπως θα σημειώσει ο Ποντύ: «ένας σκληρός πολιτικός αγαπά τους ανθρώπους και την ελευθερία πιο αληθινά από τον δηλωμένο ουμανιστή όταν κάνει επίδειξη της αυτάρεσκης καλοσύνης του».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους