Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σωματική επαφή είναι ζωτικής σημασίας για την ευεξία μας. Νέες έρευνες αρχίζουν να αποκαλύπτουν το γιατί.

Οι μελέτες σε αυτόν τον τομέα, οι οποίες διερευνούν τη φύση της «πείνας για άγγιγμα» (touch hunger) ή της «στέρησης αγγίγματος» (touch deprivation), είχαν προηγουμένως επικεντρωθεί κυρίως σε ηλικιωμένους ανθρώπους που ζούσαν σε κοινωνική απομόνωση.

Μετά την πανδημία της COVID-19, όμως, η έρευνα διευρύνθηκε ώστε να συμπεριλάβει όλες τις ηλικιακές ομάδες.

Τα ευρήματα όσων αφορά τους νέους ήταν αποκαλυπτικά.

Φάνηκε ότι η παρατεταμένη έλλειψη σωματικής επαφής είχε επηρεάσει σημαντικά την ικανότητα των σημερινών εφήβων και νεαρών ενηλίκων να συνδέονται με τους συνομηλίκους τους.

Σύμφωνα με τη Δρ Katalin Gothard, καθηγήτρια Φυσιολογίας και Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στις ΗΠΑ, οι φοιτητές που πρόλαβαν να βιώσουν έναν βαθμό κοινωνικοποίησης κατά την εφηβεία τους πριν από την πανδημία τείνουν να παρουσιάζουν αισθητές διαφορές σε σχέση με εκείνους που πέρασαν ένα σημαντικό μέρος αυτών των κρίσιμων χρόνων της ανάπτυξής τους σε συνθήκες περιορισμού. «Οι φοιτητές που βίωσαν την απομόνωση έχουν μικρότερη τάση να συνεργάζονται με άλλους, είναι λιγότερο πιθανό να δημιουργούν φιλίες μέσα από κοινές δραστηριότητες και λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιούν μικρές αλλά ουσιαστικές χειρονομίες σωματικής επαφής, όπως ένα καθησυχαστικό χτύπημα στην πλάτη ή ένα πανηγυρικό “high-five”.» Τι μας λέει το άγγιγμα Οι ανθρωπολόγοι πιστεύουν σήμερα ότι ο Homo sapiens κατάφερε να εξελιχθεί στο κυρίαρχο είδος χάρη στην έντονα κοινωνική φύση του.

Η επιτυχία μας, αντί να διαμορφωθεί μέσα από τη σύγκρουση και τον ανταγωνισμό, στηρίχθηκε σε πολύπλοκα δίκτυα φροντίδας, συνεργασίας, καταμερισμού της εργασίας και συλλογικής επίλυσης προβλημάτων.

Όπως επισημαίνει ο James Coan, αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ, το άγγιγμα διαδραμάτισε ουσιαστικό ρόλο σε όλα αυτά.

Με άλλα λόγια, ο ανθρώπινος εγκέφαλος και το σώμα εξελίχθηκαν με την προσδοκία της παρουσίας άλλων ανθρώπων και της σωματικής επαφής μαζί τους.

Όταν αυτή η προσδοκία δεν εκπληρώνεται, το σώμα ενεργοποιεί μια αντίδραση στρες. «Το άγγιγμα έχει τεράστια σημασία, επειδή αποτελεί έναν από τους απλούστερους και αποτελεσματικότερους τρόπους για να σηματοδοτήσουμε ότι υπάρχει διαθέσιμη κοινωνική υποστήριξη», λέει ο Coan.

Πολυάριθμες μελέτες έχουν αναδείξει τη σημασία του αγγίγματος για την ευεξία μας.

Οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες νεογνών γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια ότι η επαφή «δέρμα με δέρμα» κατά την πρώτη ώρα μετά τη γέννηση είναι θεμελιώδης για την υγεία των νεογέννητων βρεφών.

Σε όλη τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας, το άγγιγμα εξακολουθεί να είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη, την ωρίμανση του ανοσοποιητικού συστήματος, ακόμη και για την ίδια την επιβίωση.

Πιο πρόσφατα, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το άγγιγμα μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά τόσο απέναντι στον σωματικό όσο και στον συναισθηματικό πόνο.

Ίσως γι’ αυτό ενστικτωδώς κρατάμε το χέρι κάποιου όταν του μεταφέρουμε δύσκολα νέα, όταν θέλουμε να του προσφέρουμε συναισθηματική υποστήριξη ή όταν υποβάλλεται σε μια επώδυνη ιατρική διαδικασία.

Το άγγιγμα μπορεί ακόμη και να κάνει τους ανθρώπους περισσότερο πρόθυμους να ανταποκριθούν θετικά σε ένα αίτημα.

Ψυχολόγοι έχουν διαπιστώσει ότι, όταν ζητάμε τη βοήθεια ενός συναδέλφου, είναι πιθανότερο να μας βοηθήσει εάν, τη στιγμή που του το ζητάμε, τον αγγίξουμε απαλά στην πλάτη ή στον ώμο.

Οι ψυχολόγοι έχουν αναπτύξει την Κλίμακα Στέρησης Αγγίγματος (Touch Deprivation Scale), προκειμένου να μετρούν τον βαθμό της σωματικής επαφής που βιώνουμε στη ζωή μας.

Οι υψηλότερες βαθμολογίες σε αυτή την κλίμακα έχει βρεθεί ότι συνδέονται ισχυρά με το άγχος και την κατάθλιψη. «Το άγγιγμα έχει τεράστια σημασία για όλους», λέει ο Coan. «Το χρειάζονται τα παιδιά, αλλά το ίδιο ισχύει και για τους φίλους, τους ερωτικούς συντρόφους και τους συναδέλφους.

Όταν μειώνονται οι ευκαιρίες για σωματική επαφή, όπως συμβαίνει τόσο συχνά σε περιόδους πένθους, ασθένειας ή άλλων μορφών κοινωνικής απομόνωσης, οι άνθρωποι, με μια σχεδόν κυριολεκτική έννοια, αρχίζουν να στερούνται κάτι απαραίτητο για τη θρέψη τους». Προγραμματισμένοι για το άγγιγμα Δεδομένης της σημασίας του αγγίγματος στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, ίσως δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πίσω από την έμφυτη ανάγκη μας για σωματική επαφή βρίσκεται ένας πολύπλοκος βιολογικός μηχανισμός.

Όταν ένα μωρό δέχεται μια αγκαλιά ή ένα απαλό χάδι από τους γονείς του, ενεργοποιείται ένα σύνολο εξαιρετικά εξειδικευμένων νευρικών ινών του δέρματος, γνωστών ως απτικές ίνες C (C-tactile fibers). Όταν ενεργοποιούνται, οι ίνες αυτές στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο, τα οποία πυροδοτούν την απελευθέρωση ωκυτοκίνης από τον υποθάλαμο — της ορμόνης που συχνά αποκαλείται «ορμόνη της αγάπης». Οι απτικές ίνες C λειτουργούν με πολύ παρόμοιο τρόπο και όταν, ως ενήλικες, δεχόμαστε συναινετικό άγγιγμα, προκαλώντας την απελευθέρωση ωκυτοκίνης τόσο στο άτομο που δέχεται το άγγιγμα όσο και σε εκείνο που αγγίζει.

Η ωκυτοκίνη έχει εκτεταμένες επιδράσεις σε ολόκληρο το σώμα.

Προκαλεί χαλάρωση και ενισχύει τα συναισθήματα άνεσης, ασφάλειας και στοργής.

Παράλληλα, μειώνει τον καρδιακό ρυθμό και τα επίπεδα της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες, ενώ προάγει τη δημιουργία συναισθηματικών δεσμών.

Αυτό θεωρείται ένας από τους λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι που δέχονται περισσότερη στοργική σωματική επαφή από φίλους, μέλη της οικογένειας και συντρόφους έχουν μικρότερη πιθανότητα να εμφανίσουν χρόνια φλεγμονή, η οποία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για πολυάριθμες ασθένειες.

Έχει επίσης διαπιστωθεί ότι το άγγιγμα βελτιώνει τη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού (heart-rate variability – HRV). Η υψηλότερη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού υποδηλώνει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα απέναντι στο στρες, κάτι που μπορεί να ενισχυθεί μέσω της συχνότερης σωματικής επαφής.

Αυτό συμβαίνει επειδή η ενεργοποίηση των απτικών ινών C συμβάλλει στη διέγερση και την ενίσχυση της ανταπόκρισης του πνευμονογαστρικού νεύρου (vagus nerve), ενός από τα σημαντικότερα δίκτυα επικοινωνίας του νευρικού συστήματος, το οποίο συνδέει τον εγκέφαλο με τα κύρια συστήματα οργάνων του σώματος. Η Gothard έχει παρατηρήσει άμεσα την επίδραση του αγγίγματος στην αμυγδαλή, παρακολουθώντας τα πρότυπα εγκεφαλικής δραστηριότητας σε ομάδες πιθήκων κατά τη διάρκεια της αμοιβαίας περιποίησης (grooming) — μιας συμπεριφοράς που φαινόταν να τους οδηγεί σε μια εξαιρετικά έντονη κατάσταση ευχαρίστησης. «Οι πίθηκοι χαλάρωναν, έκλειναν τα μάτια τους και βυθίζονταν σε μια κατάσταση απόλυτης ευφορίας», θυμάται η Gothard. «Σε περισσότερα από 30 χρόνια, δεν έχω δει ποτέ ένα μεμονωμένο ερέθισμα ικανό να μειώσει τόσο δραστικά τη νευρωνική ανταπόκριση της αμυγδαλής.

Ήταν σαν τα ζώα να αποσυνδέονταν ουσιαστικά από τον εξωτερικό κόσμο». Η αλλαγή ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε η Gothard έκτοτε έχει διατυπώσει την υπόθεση ότι οι παρεμβάσεις που βασίζονται στο άγγιγμα θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια νέα θεραπευτική προσέγγιση για μια σειρά από προβλήματα ψυχικής υγείας, από το άγχος έως τη διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD). Ωστόσο, παρόλο που η επιθυμία για άγγιγμα είναι βαθιά εγγεγραμμένη στη βιολογία μας, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να παραβιάζουμε τον προσωπικό χώρο κάποιου άλλου. Η Gothard επισημαίνει ότι το άγγιγμα δεν επηρεάζει όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο — για κάποιους μπορεί να είναι παρηγορητικό και καθησυχαστικό, ενώ για άλλους μπορεί να προκαλεί δυσφορία.

Οι άνθρωποι που έχουν βιώσει, για παράδειγμα, τραυματικές εμπειρίες ή κακοποίηση είναι πιθανό να αντιδρούν στο άγγιγμα με αισθητά διαφορετικούς τρόπους.

Αγκάλιασε τον εαυτό σου Αν νιώθετε απομονωμένοι ή αποκομμένοι από τον κόσμο, το να αγκαλιάσετε τον εαυτό σας —ή ακόμη και να φανταστείτε την αίσθηση μιας αγκαλιάς— θα μπορούσε πραγματικά να βοηθήσει.

Παρόλο που, χάρη στις ψηφιακές πλατφόρμες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είμαστε περισσότερο συνδεδεμένοι από ποτέ, παραδόξως βιώνουμε ταυτόχρονα και περισσότερη μοναξιά.

Ορισμένοι επιστήμονες ανησυχούν ότι αυτό θα μπορούσε να συνδέεται με επιτάχυνση της διαδικασίας της γήρανσης και με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων νοσημάτων. «Η κοινωνική αποσύνδεση και η μοναξιά συνδέονται με δυσμενέστερους δείκτες καρδιαγγειακής υγείας και φλεγμονής, χειρότερη ποιότητα ύπνου και μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία σε μεγαλύτερες ηλικίες», λέει ο Coan.

Έχει διαπιστωθεί ότι ακόμη και η νοερή αναπαράσταση ενός υποστηρικτικού αγγίγματος από τον σύντροφό μας μπορεί να επιφέρει ορισμένα από τα ίδια οφέλη με το πραγματικό άγγιγμα, περιορίζοντας τις αντιδράσεις του στρες και μειώνοντας τη δραστηριότητα της αμυγδαλής.

Παρομοίως, άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι ο ύπνος με μια κουβέρτα βαρύτητας (weighted blanket) ή το χάιδεμα ενός κατοικίδιου ζώου μπορούν να αναπαράγουν ορισμένες από τις καταπραϋντικές αισθήσεις που προκαλεί το συναινετικό άγγιγμα ενός άλλου ανθρώπου.

Υπάρχουν πολυάριθμα ερευνητικά δεδομένα που δείχνουν ότι το κράτημα του χεριού και άλλες μορφές υποστηρικτικού αγγίγματος σε νοσοκομεία ή δομές φροντίδας μπορούν να συμβάλουν στην ηρεμία ασθενών που βιώνουν έντονη δυσφορία, καθώς και να μειώσουν την ανάγκη για ηρεμιστικά και άλλες μορφές αντιμετώπισης του πόνου.

Αντίστοιχα, ο Coan υποστηρίζει πλέον ένθερμα τη σημασία του στοργικού αγγίγματος, όταν αυτό είναι επιθυμητό και ευπρόσδεκτο, στο πλαίσιο της φροντίδας ανθρώπων με άνοια. «Τα ευρήματά μας έχουν δείξει ότι δεν χρειάζονται εκτεταμένα μασάζ διάρκειας άνω των δέκα λεπτών», λέει ο Packheiser. «Οι σύντομες αγκαλιές μπορούν να είναι εξίσου ωφέλιμες με ένα μασάζ μεγάλης διάρκειας». Το άγγιγμα μπορεί επίσης να έχει μια αξιοσημείωτα ισχυρή επίδραση στους ανθρώπους που βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους.

Όχι μόνο μπορεί να συμβάλει στη μείωση του άγχους απέναντι στην προοπτική του θανάτου, αλλά μπορεί επίσης να μεταδώσει ένα αίσθημα γαλήνης, ακόμη και όταν το άτομο που δέχεται το άγγιγμα δεν είναι πλέον σε θέση να ανταποκριθεί στους ανθρώπους γύρω του. «Η αφή είναι η τελευταία αίσθηση που μας εγκαταλείπει», λέει η Gothard. «Ο εγκέφαλος μπορεί να μην επεξεργάζεται πλέον αυτά που ακούμε και αυτά που βλέπουμε, όμως το δέρμα εξακολουθεί να μεταδίδει σήματα παρουσίας και αγάπης.

Το να κρατάμε το χέρι ενός ανθρώπου που πεθαίνει δεν διαφέρει από το να κρατάμε το χέρι ενός παιδιού στην καρέκλα του οδοντιάτρου ή μιας γυναίκας την ώρα που γεννά». Όλα αυτά δείχνουν ότι, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, ο άνθρωπος είναι βιολογικά προδιατεθειμένος να βρίσκει ανακούφιση, ηρεμία και ασφάλεια μέσα από τη σωματική επαφή.

Σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη επαφή γίνεται όλο και πιο φευγαλέα, όλοι μας μπορούμε να ωφεληθούμε από περισσότερο άγγιγμα.

Πηγή: sciencefocus.com Συγγραφέας: Dr David Cox Μετάφραση: Μαρία Εμμ. Μαγγανάρη MSc in Person – Centred Counseling and Psychotherapy Person – Centred Family and Couples Therapy Person – Centred Supervision P.E.T., T.E.T., M.B.A. Mariamanganari.gr Photo by Angela Roma

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους