Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω να σας πω μια ιστορία που μου συνέβη πριν λίγες μέρες και πραγματικά με έκανε να σκεφτώ πολλά.

Ήρθε ένα ζευγάρι στον χώρο μαζί με τα δύο τους παιδιά, γιατί και οι δύο ήταν πάρα πολύ κουρασμένοι.

Έκαναν και οι δύο χειρωνακτική δουλειά, οπότε είχαν πραγματικά ανάγκη από ένα καλό, θεραπευτικό μασάζ.

Μόλις μπήκαν στον χώρο, τα παιδιά, τεσσάρων και επτά χρονών, έπρεπε φυσικά να τακτοποιηθούν.

Να φάνε κάτι, να δουν με τι θα παίξουν, να βολευτούν.

Και τους ρωτάω: «Ποιος θα ξεκινήσει πρώτος;» Και μου λέει η μαμά: «Ας ξεκινήσει ο μπαμπάς, γιατί είναι πιο κουρασμένος.» Και εκεί ήταν το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση.

Γιατί και οι δύο είχαν κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά.

Τέλος πάντων, ξεκινάει ο μπαμπάς.

Κατεβαίνουμε στον χώρο του μασάζ, του κάνω ένα πάρα πολύ ωραίο, δυνατό, θεραπευτικό μασάζ για μία ολόκληρη ώρα.

Και επειδή την επόμενη μέρα είχε και έναν γάμο, είχαμε πει να του κάνουμε και μία μάσκα προσώπου.

Και πραγματικά… δεν ακουγόταν τίποτα.

Τα παιδιά ήταν στον επάνω χώρο, ήσυχα, απασχολημένα, και ο μπαμπάς χαλάρωνε κανονικά.

Κάποια στιγμή τελειώνουμε και λέω: «Ωραία, τώρα είναι η σειρά της μαμάς.» Η μαμά κατεβαίνει κάτω για να κάνει το μασάζ της.

Ο μπαμπάς μένει επάνω με τα παιδιά.

Και κάπου εκεί… αρχίζει η διαφορά.

Ο μπαμπάς πήρε το κινητό του και άρχισε να βλέπει ένα ντοκιμαντέρ, έχοντας φυσικά τα παιδιά υπό την επίβλεψή του.

Κάποια στιγμή η μαμά κατάλαβε ότι το ένα παιδί είχε φύγει από τον χώρο και είχε ανέβει επάνω.

Ο μπαμπάς επέμενε ότι το παιδί ήταν κάτω.

Τελικά, το παιδί όντως είχε φύγει.

Και από εκείνη τη στιγμή και για τα επόμενα δέκα λεπτά περίπου, τα παιδιά άρχισαν να κατεβαίνουν συνέχεια στη μαμά. «Μαμά, αυτό…» «Μαμά, εκείνο…» «Μαμά, θέλω…» Και η μαμά, αντί να χαλαρώνει, είχε πάλι το μυαλό της στα παιδιά.

Και εκεί πραγματικά εκνευρίστηκα.

Τους λέω: «Παιδιά, τώρα είναι η ώρα της μαμάς.

Η μαμά ήρθε εδώ για να ξεκουραστεί.

Πρέπει να την αφήσουμε λίγο ήσυχη.» Με τα πολλά, ο μπαμπάς τα πήρε ξανά στον επάνω χώρο.

Τους δώσαμε και κάποια παιχνίδια για να απασχοληθούν και να μπορέσουμε επιτέλους να κάνουμε λίγο μασάζ στη μαμά.

Αλλά καθ' όλη τη διάρκεια του μασάζ, ακούγαμε φασαρία από πάνω.

Παιχνίδια να πέφτουν, πράγματα να χτυπάνε, φωνές, όλο κάτι γινόταν.

Οπότε, στην πραγματικότητα, ούτε η μαμά κατάφερε να χαλαρώσει όπως θα έπρεπε.

Και τελικά; Η μαμά έκανε λιγότερη ώρα μασάζ.

Και τη μάσκα προσώπου που είχαμε προγραμματίσει… δεν την έκανε καθόλου.

Και όλο αυτό το περιστατικό με έκανε να σκεφτώ κάτι.

Δεν θέλω να πω ότι ο μπαμπάς δεν ήταν βοηθητικός. Ήταν.

Ασχολήθηκε με τα παιδιά, τα πήρε επάνω, προσπάθησε να τα απασχολήσει.

Αλλά υπήρχε κάτι που μου έκανε εντύπωση.

Ήταν σαν το να προσέχει τα παιδιά την ώρα που η μαμά έκανε μασάζ να ήταν περισσότερο μια βοήθεια προς τη μαμά, παρά αυτονόητα και δική του ευθύνη.

Ενώ η μαμά… Η μαμά από την πρώτη στιγμή είχε το μυαλό της στα παιδιά.

Ποιος θα φάει.

Με τι θα παίξουν.

Πού είναι.

Τι κάνουν.

Ακόμα και την ώρα που υποτίθεται ότι ήταν εκεί για να ξεκουραστεί, πάλι εκείνη ήταν αυτή που σηκωνόταν, που άκουγε, που ανταποκρινόταν.

Και τότε σκέφτηκα: Γιατί η μαμά θεωρεί αυτονόητο ότι πρέπει να φροντίζει όλους τους άλλους, ακόμα και όταν έχει έρθει η δική της ώρα να φροντιστεί; Γιατί ο μπαμπάς ήταν «πιο κουρασμένος»; Γιατί η μαμά το είπε τόσο φυσικά; Και γιατί, όταν ήρθε η σειρά της, η ξεκούρασή της έγινε ξαφνικά κάτι που έπρεπε όλοι να προσπαθήσουμε να χωρέσουμε ανάμεσα στις ανάγκες των παιδιών; Και δεν το λέω μόνο για αυτή τη συγκεκριμένη οικογένεια.

Το λέω γιατί πιστεύω ότι πολλές γυναίκες το έχουμε κάνει αυτό.

Έχουμε μάθει να βάζουμε τον εαυτό μας τελευταίο.

Πρώτα τα παιδιά.

Μετά ο σύντροφος.

Μετά το σπίτι.

Μετά η δουλειά.

Και αν περισσέψει χρόνος… τότε ίσως έρθουμε κι εμείς.

Και θέλω πραγματικά να πω κάτι: Η μαμά δεν είναι λιγότερο κουρασμένη.

Η μαμά δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι το αξίζει για να ξεκουραστεί.

Και η φροντίδα του εαυτού της δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ανάγκη.

Γιατί μια γυναίκα που φροντίζει τους πάντες, χρειάζεται κάποια στιγμή να επιτρέψει και σε κάποιον να φροντίσει εκείνη.

Και ίσως την επόμενη φορά που θα πούμε: «Ας ξεκινήσει ο μπαμπάς, είναι πιο κουρασμένος…» να θυμηθούμε να ρωτήσουμε και τη μαμά: «Εσύ; Πότε θα ξεκουραστείς;»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους