Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ναι αλλά εγώ είμαι ενήλικας, το παιδί πρέπει να μάθει» Συχνά μπορεί να ζητήσω από έναν γονέα να φανταστεί ένα παρόμοιο περιστατικό με αυτό που συμβαίνει με το παιδί του, για να μπει στη θέση του, στο πώς το βιώνει.

Και συχνά έχω αυτήν την αντίσταση.

Και την καταλαβαίνω.

Πρόσφατα μιλούσαμε για ένα παιδί που θα ήθελε να τρώει συνέχεια το αγαπημένο του φαγητό.

Ρώτησα τον μπαμπά του «Φαντάσου ότι σε καλώ για φαγητό.

Ξέρω ότι λατρεύεις το παστίτσιο και ότι σιχαίνεσαι τις μπάμιες.

Έρχεσαι και σου σερβίρω μπάμιες.

Μου λες ότι δεν μπορείς να τις φας.

Πώς θα ήθελες να σου απαντήσω;» «Θα ήθελα να μου πεις ,εντάξει ρε συ, να παραγγείλουμε κάτι άλλο.» «Και πώς θα ήταν αν σου έλεγα, αυτό έχουμε, δεν θα φτιάχνω πάντα ότι σου αρέσει.. Αν πεινάς, θα το φας;» «Δεν θα μου άρεσε.

Αλλά το παράδειγμα είναι άκυρο.

Εγώ είμαι ενήλικας.

Το παιδί πρέπει να μάθει.» Και πράγματι.

Δεν είναι το ίδιο.

Είχε απόλυτο δίκιο.

Όταν ρωτάω το γονέα δεν προσπαθώ να πω αν πρέπει να αντιμετωπίζουμε ένα πεντάχρονο σαν έναν ενήλικα ούτε αν ένα παιδί αποφασίζει μόνο του τι θα τρώει.

Ρωτάω κάτι άλλο Πώς είναι για έναν άνθρωπο να έχει μπροστά του κάτι που πραγματικά δεν θέλει και πώς θα ήθελε να αντιμετωπιστεί εκείνη τη στιγμή; Το παιδί δεν είναι μόνο ο ενήλικας που προσπαθούμε να μεγαλώσουμε.

Είναι ένας άνθρωπος που ζει τη ζωή του τώρα.

Είναι ήδη άνθρωπος Όταν ρωτάω «εσύ πώς θα ήθελες να σου μιλήσουν;», δεν το ρωτάω επειδή πιστεύω ότι παιδί και ενήλικας έχουν τις ίδιες ευθύνες, τις ίδιες δυνατότητες ή τον ίδιο ρόλο μέσα σε μια σχέση.

Το ρωτάω για να θυμηθούμε πώς είναι να μην σου αρέσει κάτι, να απογοητεύεσαι, να θέλεις κάτι διαφορετικό, να σου λένε όχι; Και τι συμβαίνει μέσα σου όταν ο άλλος ενδιαφέρεται για αυτή την εμπειρία, ακόμη κι αν η απάντησή του παραμένει όχι; Όταν του λέμε «Το ξέρω ότι θα ήθελες πάλι μακαρόνια και ότι αυτό που έχουμε σήμερα δεν σου αρέσει τόσο.

Είναι δύσκολο όταν θέλεις πολύ κάτι και δεν το έχουμε.

Δεν μπορούμε να τρώμε κάθε μέρα μακαρόνια.

Ας δούμε όμως τι υπάρχει στο τραπέζι που μπορείς να φας.» Μαθαίνει ότι δεν μπορεί να έχει πάντα αυτό που θέλει, αλλά μαζί μπορεί να μαθαίνει και κάτι ακόμα. «Μπορώ να μη γίνεται αυτό που θέλω και αυτό που νιώθω να εξακολουθεί να έχει σημασία.» «Το παιδί μαθαίνει όμως...» λέμε.. Ναι.

Το ερώτημα είναι τι άλλο μαθαίνει όταν αρνούμαστε την εμπειρία του για να "μάθει" Είναι μεγάλη ευθύνη η καθοδήγηση του παιδιού και μας θολώνει, ειδικά σε θέματα βασικών αναγκών, όπως η τροφή, είναι μεγάλος και ο φόβος.

Πόσα να κάνουμε και να σκεφτούμε κι εμείς; Πάντα το μότο μου σαν μαμά ήταν να μην φέρομαι στο παιδί μου όπως δεν θα μου άρεσε να φερθούν σε μένα. Αν το φιλτράρουμε από αυτό μπορεί να βοηθήσει, να γίνουν λίγο ευκολότερα τα πράγματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους