Οι δύο πρώτες εβδομάδες από το άνοιγμα όλων των σχολικών βαθμίδων έφεραν στην επιφάνεια μια ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς στο γραφείο μου ως ψυχολόγος έχω ήδη δεχτεί πολυάριθμα παιδιά που...

Πλήρες Κείμενο:

Οι δύο πρώτες εβδομάδες από το άνοιγμα όλων των σχολικών βαθμίδων έφεραν στην επιφάνεια μια ανησυχητική πραγματικότητα, καθώς στο γραφείο μου ως ψυχολόγος έχω ήδη δεχτεί πολυάριθμα παιδιά που μοιράστηκαν μαζί μου σοβαρά περιστατικά σχολικού εκφοβισμού από τις πρώτες κιόλας μέρες.

Κοιτάζοντας αυτά τα παιδιά στα μάτια, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: αν όλοι αυτοί οι «ψευτόμαγκες» των σχολικών διαδρόμων γνώριζαν εκ των προτέρων το πραγματικό τίμημα των πράξεών τους, θα συνέχιζαν; Αν ήξεραν ότι η συμπεριφορά τους θα οδηγούσε σε άμεσες αποβολές, επίσημες καταγγελίες στους γονείς τους και υποχρεωτική παροχή κοινωνικής εργασίας για την αποκατάσταση της ζημιάς; Αν συνειδητοποιούσαν ότι θα αποκλείονταν οριστικά από ευρωπαϊκά προγράμματα Erasmus, πενθήμερες εκδρομές και όλες τις σχολικές δραστηριότητες, ή ότι θα αντιμετώπιζαν την οριστική απομάκρυνση από το σχολικό τους περιβάλλον με αλλαγή σχολικού σχηματισμού; Αν γνώριζαν ότι οι πράξεις τους θα κατέληγαν σε γραπτή επίπληξη στο μόνιμο σχολικό τους μητρώο, σε στέρηση του δικαιώματος συμμετοχής σε σχολικές αθλητικές ομάδες και τελετές αποφοίτησης, ή ακόμα και σε νομικές κυρώσεις μέσω της δικαστικής οδού ανήλικων, θα ρίσκαραν το μέλλον τους για λίγα λεπτά επίδειξης ισχύος; Η απάντηση είναι μάλλον όχι, γιατί η «μαγκιά» συνήθως τελειώνει εκεί ακριβώς που ξεκινούν οι πραγματικές και ασήκωτες συνέπειες.Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει επιτέλους ένα τεράστιο λάθος: φτάνει πια να λέμε ότι το θύμα πρέπει πάντα να αλλάξει κάτι πάνω του ή ότι πρέπει να γίνει πιο «δυνατό» για να αντέχει.

Το παιδί που δέχεται επίθεση δεν φέρει καμία ευθύνη, δεν χρειάζεται να «σκληρύνει» και δεν είναι δικό του χρέος να διορθώσει μια τοξική κατάσταση.

Η ευθύνη της αλλαγής ανήκει αποκλειστικά στον θύτη που ασκεί τη βία και στο σύστημα που τον ανέχεται.Ως ενήλικες, γονείς και εκπαιδευτικοί, οφείλουμε να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να δράσουμε άμεσα.

Στους γονείς απευθύνω την έκκληση να ακούνε τα παιδιά τους χωρίς επικριτική διάθεση, να παρατηρούν τις αλλαγές στη συμπεριφορά τους και να μην δικαιολογούν ποτέ επιθετικές συμπεριφορές ως «αθώα σχολικά παιχνίδια». Στους εκπαιδευτικούς, τονίζω την ανάγκη για μηδενική ανοχή από το πρώτο κιόλας σημάδι, τη σωστή εφαρμογή των πρωτοκόλλων και τη δημιουργία μιας τάξης όπου η καταγγελία της βίας δεν θεωρείται «καρφί» αλλά πράξη αυτοπροστασίας και δικαιοσύνης.

Η αντιμετώπιση του εκφοβισμού δεν είναι ζήτημα μιας σχολικής τιμωρίας, αλλά συλλογικής ευθύνης για να νιώθει κάθε παιδί ασφαλές εκεί που διαμορφώνει το μέλλον του. #stopbullying #schoolpsychology

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους