— Howard Fast, Σύλβια, μτφρ.: Χρήστος Οικονόμου, Πόλις: 2026. Όσο κι αν ο μύθος δυσκολεύεται να ξεφύγει από τις βασικές προκείμενες των μυθιστορημάτων του είδους, δεν παύει να συνιστά μια...

Πλήρες Κείμενο:

— Howard Fast, Σύλβια, μτφρ.: Χρήστος Οικονόμου, Πόλις: 2026. Όσο κι αν ο μύθος δυσκολεύεται να ξεφύγει από τις βασικές προκείμενες των μυθιστορημάτων του είδους, δεν παύει να συνιστά μια εκλεπτυσμένη αποδόμηση του ντετέκτιβ και της μοιραίας γυναίκας. Ο Μάκλιν δεν είναι ο κλασικός hard-boiled ντετέκτιβ: δεν διαθέτει κυνική αυτοπεποίθηση, συναισθηματική αυτάρκεια ή τη σεξουαλική κυριαρχία των συναδέλφων του.

Έχει σπουδάσει αρχαία ιστορία, είναι ευάλωτος και συχνά αυτοοικτίρεται αμφισβητώντας το επάγγελμά του, καθώς δυσκολεύεται να ζήσει με αξιοπρέπεια. «Στην αρχαιότητα, ο μοναχικός άνθρωπος, ο άνθρωπος δίχως συγγενείς και φίλους, βρισκόταν στο περιθώριο του νόμου και της κοινωνίας.

Δεν χρειαζόταν να διαπράξει κάποιο έγκλημα: η ίδια του η ύπαρξη ήταν έγκλημα.

Οποιοσδήποτε μπορούσε να τον δείρει, να τον υποδουλώσει, ή ακόμα και να τον δολοφονήσει ατιμώρητα». Ο Μάκλιν είναι ένας «ιερός άνθρωπος», ένας homo sacer με τη ρωμαϊκή σημασία του όρου, που ενέχει και την έννοια «καταραμένος». Η ιερότητα έγκειται στο ότι, καθότι εκτός νόμου και κοινωνίας, διαβιοί ελέω Θεού. Ο Μάκλιν είναι διαζευγμένος, δεν έχει συγγενείς και στενούς φίλους.

Κινείται στα όρια του νόμου χωρίς να ανήκει στους θεσμούς του· τον λυπεί ότι δεν παρέμεινε στο πανεπιστήμιο για να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά κρύβεται πίσω από τη δικαιολογία ότι «έπρεπε κάπως να βγάλ το ψωμί ου». Επιβιώνει ανάμεσα στον κόσμο της διανόησης και της αγοράς, έχοντας επίγνωση ότι δεν ανήκει σε κανέναν από τους δύο. Η Σύλβια χαρακτηρίζεται από την ίδια «καταραμένη ιερότητα» της μοναχικότητας και του περιθωρίου.

Δεν είναι μοιραία, παρότι αδυσώπητα όμορφη.

Η σαγήνη της αναδύεται από το σθένος των καθ’ έξιν αναχωρήσεων –εγκαταλείπει συστηματικά κάθε περιβάλλον που τη στέργει– και το πάθος της για τη γνώση.

Είναι περισσότερο αίνιγμα, αντικείμενο ερμηνείας, παρά μηχανισμός της πλοκής.

Γράφει, εξάλλου, ποίηση. Ο Μάκλιν θα ανακαλύψει βασικά στοιχεία της ταυτότητας και προσωπικότητάς της μέσα από την ερμηνεία των ποιήματών της.

Ο καθηγητής Μάλεν, «αυθεντία στη σύγχρονη ποίηση», τον καθοδηγεί, αναλύοντας στίχους της.

Η αστυνομική έρευνα μετατρέπεται σε ερμηνευτική πράξη.

Τα ποιήματα όμως δεν είναι κωδικοποιημένα ίχνη, δεν διαβάζονται μηχανικά. «Σιχαίνομαι να κάνω τέτοιες αναλύσεις.

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από κολπάκια για να εντυπωσιάζονται οι αδαείς…» θα πει εμφατικά ο Μάλεν.

Ο ντετέκτιβ μπορεί να διαβάζει ποίηση ως τεκμήριο, αλλά επειδή η Σύλβια γράφει αυθεντικά, αποζητώντας αυτογνωσία, ο Μάκλιν εκτίθεται σε ένα πεδίο γνώσης που τον γοητεύει. Ο Φαστ σκιαγραφεί –όχι χωρίς δόκιμη επιτίμηση– την τέχνη και τον χώρο της διανόησης ως δίοδο προς μια άλλη πραγματικότητα. — https://www.kathimerini.gr/culture/564426232/poiimata-me-mystika/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους