Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζω ότι πέρασα κι εγώ από τη φάση του υπερκαταναλωτισμού. Αγόραζα πράγματα που τελικά δεν φορούσα, προϊόντα που δεν προλάβαινα να χρησιμοποιήσω, πράγματα που εκείνη τη στιγμή πίστευα ότι τα χρειάζομαι… και μετά από λίγο ούτε που θυμόμουν ότι τα είχα.

Και κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι όλο αυτό με κάνει πραγματικά πιο χαρούμενη; Γιατί η γεμάτη ντουλάπα δεν σημαίνει ότι νιώθεις πιο γεμάτος άνθρωπος.

Ούτε ένα ακόμα δέμα στην πόρτα σου θα αλλάξει τη ζωή σου.

Και νομίζω ότι τα social μάς έχουν επηρεάσει πολύ περισσότερο απ’ όσο καταλαβαίνουμε.

Βλέπεις καθημερινά καινούργια ρούχα, καλλυντικά, σπίτια, ταξίδια, αγορές… και χωρίς να το καταλάβεις αρχίζεις να συγκρίνεις.

Γιατί εκείνη έχει τόσα ρούχα κι εγώ όχι; Γιατί το δέρμα της είναι έτσι και το δικό μου όχι; Γιατί το σπίτι της φαίνεται έτσι; Γιατί εγώ δεν έχω αυτό; Αλλά υπάρχει κάτι που πολλές φορές ξεχνάμε.

Για αρκετούς ανθρώπους που βλέπουμε στα social, όλο αυτό είναι μέρος της δουλειάς τους.

Λαμβάνουν προϊόντα, κάνουν συνεργασίες, πρέπει να παρουσιάζουν συνεχώς κάτι καινούργιο.

Εσύ όμως βλέπεις μερικά δευτερόλεπτα από τη ζωή κάποιου και μετά γυρίζεις και κοιτάς ολόκληρη τη δική σου.

Και αυτό δεν είναι δίκαιη σύγκριση.

Εγώ πλέον προσπαθώ να λειτουργώ διαφορετικά.

Δεν λέω ότι δεν αγοράζω. Αγοράζω.

Μου αρέσουν τα όμορφα πράγματα, μου αρέσουν τα ρούχα, μου αρέσει να περιποιούμαι τον εαυτό μου.

Απλώς δεν θέλω πια να αγοράζω για να γεμίσω κάτι.

Θέλω να έχω όσα πραγματικά χρησιμοποιώ.

Όσα αγαπάω.

Όσα μου χρειάζονται. συνειδητοποίησα ότι όσο απλοποιώ τα πράγματα γύρω μου, τόσο ξεκαθαρίζει και το μυαλό μου.

Και αυτή την περίοδο της ζωής μου, αυτό το «λίγα και καλά» μου αρέσει πολύ περισσότερο από το «κι άλλο».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους