Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΛΑΚΑΣ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΑΓΚΑΣ Ένας άνθρωπος 82 ετών πέθανε σήμερα μετά από έναν καβγά στην Ακτή Βουλιαγμένης.

Η αφορμή, λένε, ήταν μια ξαπλώστρα.

Η εικόνα όμως είναι από μόνη της σχεδόν αλληγορική.

Μια ανθρώπινη ζωή απέναντι σε μια ξαπλώστρα.

Η μικροφυσική της συλλογικής μας αδυναμίας.

Ζούμε σε μια κοινωνία που εκπαιδεύεται καθημερινά στην αδυναμία.

Ακρίβεια, ανασφάλεια, πελατειακό κράτος, γραφειοκρατία, ατιμωρησία, εργασιακή επισφάλεια, σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, μέγιστη αβεβαιότητα και απονοηματοδότηση.

Ο πολίτης μαθαίνει να αισθάνεται ότι ελάχιστα επηρεάζει τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του.

Αντιθέτως, μαθαίνει να γκρινιάζει, να βρίζει, να αγανακτεί και τελικά να προσαρμόζεται.

Κάπου όμως πρέπει να πάει όλη αυτή η ματαιωμένη επιθετικότητα.

Και συνήθως δεν πηγαίνει προς τα πάνω.

Πηγαίνει δίπλα.

Στον οδηγό που μας έκλεισε.

Στον υπάλληλο που καθυστέρησε.

Στον γείτονα που έκανε θόρυβο.

Στον άνθρωπο που μας πήρε τη σειρά.

Στον άγνωστο που τόλμησε να διεκδικήσει την ίδια ξαπλώστρα.

Έτσι γεννιέται μια παράξενη κοινωνική φιγούρα: Πειθήνιος μαλάκας απέναντι στην ισχύ των εξουστιαστών, αμείλικτος τσαμπουκάς απέναντι στον διπλανό του.

Εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές σχέσεις δύναμης, προσαρμόζεται.

Εκεί όπου συναντά κάποιον εξίσου αδύναμο, ανακαλύπτει ξαφνικά τον τσαμπουκά του.

Και κάπως έτσι θα μπορούσε να ειπωθεί, με όλη τη σκληρότητα της λαϊκής γλώσσας.

Στην πολιτική μαλάκας, στην παραλία τσαμπουκάς.

Δεν το λέμε ως χαρακτηρισμό των συγκεκριμένων ανθρώπων, αλλά ως περιγραφή μιας συλλογικής στάσης που αξίζει να μας απασχολήσει.

Όσο λιγότερη ισχύ αισθάνεται ότι διαθέτει ο άνθρωπος εκεί όπου πραγματικά κρίνεται η ζωή του, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πειρασμός να αναζητήσει μικρές σκηνές στις οποίες θα μπορέσει επιτέλους να αισθανθεί ισχυρός.

Να "πάρει το αίμα του πίσω". Η ξαπλώστρα τότε αποκτά άλλη σημασία.

Γίνεται ένα μικρό βασίλειο κυριαρχίας. "Εδώ τουλάχιστον αποφασίζω εγώ". "Εδώ δεν θα μου πάρουν αυτό που μου ανήκει". "Εδώ δεν θα κάνω πίσω". Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ύπουλα αποτελέσματα της συλλογικής αδυναμίας.

Η βία κατεβαίνει από πάνω προς τα κάτω, αλλά ο θυμός κυκλοφορεί οριζόντια.

Αντί να μετατρέπεται σε συλλογική διεκδίκηση, κοινωνική οργάνωση και πολιτική πράξη, κατακερματίζεται σε χιλιάδες μικρούς εμφυλίους της καθημερινότητας.

Ο ένας εναντίον του άλλου.

Για μια θέση στάθμευσης, μια προτεραιότητα, μια ουρά, έναν θόρυβο, μια ξαπλώστρα.

Όλοι εναντίον όλων.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο βολικό αποτέλεσμα για κάθε σύστημα εξουσίας.

Μια κοινωνία που στρέφει διαρκώς τον θυμό της οριζόντια δυσκολεύεται να κοιτάξει κάθετα τις σχέσεις ισχύος που παράγουν μεγάλο μέρος της αδυναμίας της.

Στο τέλος, λοιπόν, η ξαπλώστρα είναι μόνο η σκηνή.

Το πραγματικό έργο παίζεται αλλού.

Σε μια κοινωνία ανθρώπων που αισθάνονται ολοένα περισσότερο ανίσχυροι απέναντι στα μεγάλα και γίνονται ολοένα πιο έτοιμοι να πολεμήσουν για τα μικρά, για τα ελάχιστα.

Γιατί όταν δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο που σε ταπεινώνει, είναι πάντα εύκολο να ψάξεις κάποιον πιο κοντά σου για να τον ταπεινώσεις εσύ. (κείμενο: Αντώνης Ανδρουλιδάκης)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους