Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 Το τίμημα ενός ονείρου Για αρκετά χρόνια ο Ονειρόκοσμος γνώρισε μεγάλη άνθηση.

Το μαγαζί πήγαινε καλά, ο κόσμος είχε αγκαλιάσει αυτό που είχα δημιουργήσει, τα μαθήματα γέμιζαν και σιγά σιγά ερχόταν και η αναγνωρισιμότητα.

Έκανα κάτι που αγαπούσα πραγματικά.

Μόνο που κάποια στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάθε επιτυχία έχει και ένα τίμημα.

Και το δικό μου ήταν ο χρόνος.

Το ωράριό μου ήταν τρελό.

Όλη μου η ημέρα ήταν μέσα στο μαγαζί και πολλές φορές είχα μόνο μία ώρα το μεσημέρι για να πάω σπίτι, να φάω και να επιστρέψω πάλι πίσω.

Η προσωπική ζωή είχε σχεδόν εξαφανιστεί.

Και μαζί της, άρχισαν να έρχονται και οι τύψεις.

Οι τύψεις μιας μάνας Εκείνη την περίοδο ο μικρός μου γιος, ο Μιχάλης, έδινε Πανελλήνιες.

Μια χρονιά γεμάτη διάβασμα, αγωνία, άγχος, καθηγητές που μπαινόβγαιναν στο σπίτι.

Κι εγώ; Εγώ έλειπα.

Πολλές φορές σκεφτόμουν: «Τι θα λένε αυτοί οι άνθρωποι; Αυτή η μάνα δεν υπάρχει; Δεν ενδιαφέρεται για το παιδί της;» Δεν τους συναντούσα σχεδόν ποτέ.

Δεν μπορούσα να είμαι εκεί να ζήσω μαζί με το παιδί μου την αγωνία του.

Να καθίσει δίπλα μου και να μου πει ότι κουράστηκε, ότι φοβάται, ότι αγχώνεται.

Και όταν επέστρεφα αργά το βράδυ και τον έβλεπα ακόμη να διαβάζει, ενώ μπορεί να μην είχαμε μιλήσει ολόκληρη την ημέρα, οι τύψεις με έτρωγαν.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα πραγματικά: Αξίζει όλο αυτό; Αν ήξερα από την αρχή ότι το να έχεις ένα μαγαζί θα σήμαινε ένα τέτοιο ωράριο, ένα τέτοιο τρέξιμο και τόσες στερήσεις, ίσως να μην το είχα ανοίξει ποτέ.

Κι όμως, πισωγύρισμα δεν υπήρχε.

Είχα επενδύσει χρήματα, χρόνο, κόπο και ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου στον Ονειρόκοσμο.

Έπρεπε να συνεχίσω.

Και ο Μιχάλης, δόξα τω Θεώ, τα κατάφερε.

Πέτυχε τον στόχο του και πέρασε εκεί που ήθελε. Λάρισα.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα ακόμη κεφάλαιο των τύψεών μου. «Νύχτα ερχόμουν, νύχτα έφευγα» Πόσες φορές το έχω πει αυτό... Και ακόμη και σήμερα, όταν συζητάμε για εκείνα τα χρόνια στη Λάρισα, αυτή είναι η φράση που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό.

Νύχτα ερχόμουν, νύχτα έφευγα.

Μέχρι το Σάββατο το μεσημέρι δούλευα.

Ώσπου να κλείσω, να φύγουμε και να φτάσουμε στη Λάρισα, σχεδόν είχε νυχτώσει.

Να μαζέψω λίγο το σπίτι, να τακτοποιήσουμε ό,τι χρειαζόταν, να κάνω όσα μπορούσα μέσα σε ελάχιστες ώρες... και πάλι πίσω.

Έβλεπα άλλες μαμάδες να μπορούν να μένουν δέκα και δεκαπέντε μέρες κοντά στα παιδιά τους.

Να τους μαγειρεύουν, να τους κάνουν παρέα, να τα φροντίζουν.

Εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να το κάνω.

Ξέκλεβα κάποια Σαββατοκύριακα.

Και αυτά ήταν ελάχιστα.

Πέρασαν έτσι τέσσερα χρόνια.

Και δόξα τω Θεώ, τα καταφέραμε και οι δύο.

Και υπήρχε και ο Νίκος... Γιατί οι τύψεις μου δεν αφορούσαν μόνο τον Μιχάλη.

Υπήρχε και ο μεγάλος μου γιος, ο Νίκος.

Ένα παιδί που από τα δεκαοκτώ του, ως μάγειρας, έφευγε για σεζόν.

Μισό χρόνο μακριά, μισό χρόνο πίσω.

Όταν έλειπε, κατά έναν παράξενο τρόπο ήταν λίγο πιο εύκολο.

Ήξερα ότι ήταν μακριά.

Υπήρχαν τα τηλέφωνα, οι βιντεοκλήσεις, κάποιες βραδινές κουβέντες.

Το δύσκολο ήταν όταν επέστρεφε.

Γιατί ήταν κοντά μου κι εγώ πάλι δεν είχα τον χρόνο να τον χορτάσω.

Και γι' αυτό ίσως οι τύψεις μου για τον Νίκο ήταν κάποιες φορές ακόμη μεγαλύτερες.

Ώσπου ήρθε εκείνη η μέρα. Ο Νίκος ήταν μόλις δεκαεννιά χρονών όταν γύρισε από τη δουλειά και μας ανακοίνωσε ότι ήθελε να φύγει για την Αγγλία.

Για μένα ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ.

Τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα.

Και εκείνος μας είπε: «Μη μου κόβετε τα φτερά.

Θέλω να το δοκιμάσω.

Θέλω να το προσπαθήσω.» Τον κοίταξα και έπρεπε εκείνη τη στιγμή να κάνω στην άκρη τη μάνα μέσα μου. «Δεν θα κοιτάξεις τι θέλω εγώ.

Θα κάνεις αυτό που θέλει η καρδιά σου.

Μη βλέπεις εμένα που κλαίω.

Εγώ θα το ξεπεράσω.

Εσύ θα φύγεις και θα κάνεις αυτό που πραγματικά θέλεις.

Θα προσπαθήσεις να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα.» Γιατί πώς θα μπορούσα να του πω κάτι διαφορετικό; Κι εγώ κάποτε είχα ακολουθήσει την καρδιά μου.

Είχα τολμήσει να κυνηγήσω ένα όνειρο και αυτό το όνειρο λεγόταν Ονειρόκοσμος.

Πώς λοιπόν θα μπορούσα να κόψω τα φτερά του δικού μου παιδιού; Έκανα την καρδιά μου πέτρα.

Και του είπα να φύγει.

Η δεύτερη οικογένεια του Ονειρόκοσμου Εκείνες τις ημέρες όμως κατάλαβα και κάτι άλλο.

Ότι τελικά δεν ήμουν μόνη.

Όταν ο Νίκος αποφάσισε να φύγει για την Αγγλία και εγώ δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ αυτό το πρώτο μεγάλο σοκ, υπήρχε δίπλα μου η παρέα του Ονειρόκοσμου.

Οι μαθήτριές μου.

Οι άνθρωποι που τόσα χρόνια είχαν πάψει πια να είναι απλώς άνθρωποι που έρχονταν για ένα μάθημα.

Με άκουγαν.

Με παρηγορούσαν.

Μου έδιναν κουράγιο.

Και το ίδιο κάναμε όλοι μεταξύ μας.

Γιατί μέσα σε εκείνον τον χώρο, όλα αυτά τα χρόνια, δεν ζήσαμε μόνο τεχνικές, χρώματα, κόλλες και δημιουργίες.

Ζήσαμε ζωές.

Ζήσαμε μαζί τις Πανελλήνιες των παιδιών μας, τις σπουδές τους, τον στρατό, τα παιδιά που έφευγαν από το σπίτι, τις δουλειές τους, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους.

Ζήσαμε γάμους, χαρές, φόβους, στενοχώριες.

Κλαίγαμε μαζί.

Χαιρόμασταν μαζί.

Παρηγορούσαμε η μία την άλλη.

Μεγαλώναμε μαζί.

Και κάπως έτσι, χωρίς ποτέ να το σχεδιάσω, ο Ονειρόκοσμος είχε γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ένα μαγαζί.

Είχε γίνει μια δεύτερη οικογένεια.

Και ίσως αυτή η οικογένεια να ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ο Ονειρόκοσμος άντεξε στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν.

Και μετά ήρθε η κρίση... Η δουλειά άρχισε σιγά σιγά να μειώνεται.

Το decoupage ήταν ένα όμορφο αλλά ακριβό χόμπι και ο κόσμος πλέον δυσκολευόταν.

Κάποιοι σταμάτησαν τα μαθήματα.

Άλλοι περιόρισαν τις αγορές τους.

Πήγαινα στην Αθήνα, μιλούσα με συναδέλφους και άκουγα για καταστήματα που δυσκολεύονταν πολύ.

Κάποια τελικά δεν άντεξαν και έκλεισαν. Ο Ονειρόκοσμος όμως ακόμη κρατούσε.

Και εγώ τον κρατούσα με νύχια και με δόντια.

Υπήρξαν πολλές φορές που αναρωτήθηκα αν άξιζε.

Δούλευα ατελείωτες ώρες και ένιωθα ότι στο τέλος δούλευα σχεδόν μόνο για να πληρώνονται τα έξοδα του μαγαζιού και να μένει κάτι λίγο παραπάνω. «Αξίζει;» Το αναρωτήθηκα πολλές φορές.

Αλλά υπάρχει ένα χαρακτηριστικό μου που είχα τότε και έχω ακόμη και σήμερα.

Πάντα ψάχνομαι.

Δεν μπορώ να μένω στο ίδιο σημείο.

Όταν λοιπόν το decoupage άρχισε να μην είναι αρκετό, έψαξα το επόμενο. Σαπούνι. Κερί. Παλαίωση.

Νέες τεχνικές, καινούργια υλικά, διαφορετικά μαθήματα.

Ξαναπήγαινα στην Αθήνα.

Ξανακαθόμουν εγώ στη θέση της μαθήτριας.

Έκανα σεμινάρια, μάθαινα και επέστρεφα για να μπορώ να προσφέρω κάτι καινούργιο στους δικούς μου ανθρώπους.

Γιατί υπήρχαν άνθρωποι που δεν έφυγαν.

Άνθρωποι που ξεκίνησαν μαζί μου και δεκατρία χρόνια μετά βρίσκονται ακόμη στον Ονειρόκοσμο.

Και ένιωθα ότι απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους είχα κι εγώ μια υποχρέωση.

Να μην επαναπαυτώ.

Να εξελίσσομαι.

Να έχω πάντα κάτι καινούργιο να τους δώσω.

Και δίπλα μου, όπως πάντα, ήταν ο Παντελής. «Κρίση είναι, θα περάσει.

Πάλεψέ το όσο μπορείς.

Από τη στιγμή που το μαγαζί βγάζει τα έξοδά του και κάτι παραπάνω, για τα υπόλοιπα είμαι εγώ.

Είναι κρίμα να χαθεί κάτι που έστησες με τόσο κόπο και τόσες θυσίες.» Και το πάλεψα.

Το παλέψαμε.

Και τελικά... ο Ονειρόκοσμος άντεξε.

Άντεξε γιατί εγώ δεν σταμάτησα να ψάχνω.

Άντεξε γιατί είχα δίπλα μου τον Παντελή.

Άντεξε όμως και γιατί υπήρχε εκείνη η παρέα.

Εκείνη η δεύτερη οικογένεια που είχε δημιουργηθεί χρόνο με τον χρόνο μέσα σε τέσσερις τοίχους και που τελικά είχε γίνει ένα από τα πιο γερά θεμέλια του Ονειρόκοσμου.

Περάσαμε λοιπόν και την κρίση.

Και κάποια στιγμή άρχισα να πιστεύω ότι ίσως τα πολύ δύσκολα είχαν μείνει πίσω.

Δεν ήξερα πόσο λάθος έκανα.

Γιατί σε λίγο ολόκληρος ο κόσμος θα σταματούσε.

Και μαζί του θα έκλεινε, για πρώτη φορά, και η πόρτα του Ονειρόκοσμου.

Αλλά αυτή... είναι η επόμενη ιστορία. --- Και τώρα θέλω να ακούσω τη δική σας ιστορία ❤️ Όλα αυτά τα χρόνια κατάλαβα κάτι: πολλές φορές κυνηγάμε ένα όνειρο και μαζί με τη χαρά της επιτυχίας έρχονται θυσίες, τύψεις, φόβοι και στιγμές που αναρωτιόμαστε αν άξιζε τελικά όλη αυτή η προσπάθεια.

Θέλω λοιπόν αυτή τη φορά να σας ρωτήσω κάτι πολύ προσωπικό: Υπήρξε ποτέ στη ζωή σας ένα όνειρο για το οποίο χρειάστηκε να θυσιάσετε κάτι σημαντικό; Και αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα το κυνηγούσατε ξανά; Γράψτε μου την απάντησή σας στα σχόλια.

Θέλω πραγματικά να διαβάσω τις δικές σας ιστορίες αυτή τη φορά.

Και, όπως συνηθίζουμε πια στην παρέα μας, όλοι όσοι αφήσετε το σχόλιό σας θα μπείτε στην κλήρωση για ένα μικρό δωράκι από τον Ονειρόκοσμο. 🎁 Γιατί τελικά ο Ονειρόκοσμος δεν γράφτηκε μόνο από εμένα. Ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας το γράψαμε όλοι μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους