Συχνά λαμβάνω μηνύματα όπως πχ «Τα άρθρα σου είναι ο φάρος μου» «Είσαι τόσο σοφός και ισορροπημένος!». Χαμογελάω αλλά όχι από σεμνότητα αλλά με ειρωνεία .Γιατί υπάρχει σοβαρή πιθανότητα τη στιγμή...

Πλήρες Κείμενο:

Συχνά λαμβάνω μηνύματα όπως πχ «Τα άρθρα σου είναι ο φάρος μου» «Είσαι τόσο σοφός και ισορροπημένος!». Χαμογελάω αλλά όχι από σεμνότητα αλλά με ειρωνεία .Γιατί υπάρχει σοβαρή πιθανότητα τη στιγμή ακριβώς που κάποιος με φαντάζεται γαλήνιο, σοφό και συμφιλιωμένο με το σύμπαν, καθισμένο σε στάση λωτού, να συνομιλώ νοητικά με το κβαντικό πεδίο, να έχω ευθυγραμμίσει τα τσάκρα μου με τη θεωρία των χορδών και να παρατηρώ τα συναισθήματά μου χωρίς προσκόλληση… εγώ να κάθομαι στον καναπέ με τις 4xl πιτζάμες, να τρώω δημητριακά κατευθείαν από το κουτί και να σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ακυρώσω τα πάντα και να πάω να γίνω βοσκός στα βουνά, παρόλο που η μόνη μου επαφή με τη φύση είναι μια μαραμένη αλόη στο περβάζι.

Εκείνος που μιλά για όρια μπορεί να δυσκολεύεται να βάλει τα δικά του.

Εκείνος που εξηγεί στους άλλους πώς να αντέχουν την αβεβαιότητα μπορεί, σε μια δύσκολη μέρα, να θέλει να έχει όλες τις απαντήσεις μέχρι τις έξι το απόγευμα.Και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κοροϊδεύει κανέναν.Ίσως σημαίνει απλώς ότι είναι άνθρωπος.

Από αλλη σκοπιά, αυτή η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που δείχνουμε και σε αυτό που βιώνουμε δεν είναι απαραίτητα μια εσκεμμένη υποκρισία, αλλά ένας πολύπλοκος μηχανισμός προστασίας.

Συχνά χτίζουμε μια ιδανική εικόνα, έναν ψευδή εαυτό, όχι για να εξαπατήσουμε τους άλλους, αλλά επειδή φοβόμαστε πως αν αποκαλύψουμε τις ρωγμές μας, θα χάσουμε την αξία μας στα μάτια τους.

Η υποκρισία, σε αυτό το επίπεδο, είναι η μάσκα που φοράμε για να νιώσουμε ασφαλείς και αποδεκτοί.

Όταν όμως οι άλλοι μας επαινούν για τη «σοφία» μας, το βάρος της μάσκας γίνεται ασήκωτο.

Νιώθουμε σαν απατεώνες που κρατούν μια βιτρίνα λαμπερή, ενώ το εσωτερικό του σπιτιού είναι υπό κατάρρευση.

Αυτό το χάσμα δημιουργεί μια βαθιά εσωτερική μοναξιά, καθώς όσο περισσότερο μας θαυμάζουν για κάτι που δεν νιώθουμε ότι είμαστε, τόσο λιγότερο νιώθουμε ότι μας γνωρίζουν πραγματικά.

Αυτή η εσωτερική σύγκρουση εντείνεται όταν η κοινωνία απαιτεί από εμάς να είμαστε πάντα «λειτουργικοί» και «φωτεινοί». Ξεχνάμε όμως ότι η αυθεντικότητα δεν κατοικεί στην τελειότητα, αλλά στην παραδοχή της ανθρώπινης ατέλειας.

Το να παλεύει κανείς με τους δικούς του δαίμονες , δεν τον καθιστά υποκριτή.

Αντίθετα, η προσπάθεια αυτή είναι η πιο ειλικρινής μορφή ύπαρξης.

Η υποκρισία αρχίζει να διαλύεται μόνο όταν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να μην είναι «χρυσός», αλλά ένας συνδυασμός από μέταλλα, άλλα λαμπερά και άλλα οξειδωμένα από τον χρόνο και τις δυσκολίες.

Η ουσιαστική λύτρωση από αυτό το φαινόμενο ξεκινά με την παραδοχή πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Η σοφία δεν είναι μια στατική κατάσταση όπου παύουμε να παλεύουμε, αλλά η ικανότητα να συνεχίζουμε τη διαδρομή παρά τις εσωτερικές μας αντιφάσεις.

Η αυθεντικότητα δεν βρίσκεται στην απουσία της σκοτεινιάς, αλλά στην ειλικρίνεια με την οποία στεκόμαστε απέναντί της.

Αντί λοιπόν να αναλωνόμαστε στο να γυαλίζουμε τη σκουριά μας για να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων, είναι προτιμότερο να την αποδεχτούμε ως το παράσημο της δικής μας αλήθειας.

Στο τέλος της ημέρας, η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στην αψεγάδιαστη εικόνα, αλλά στη δύναμη που απαιτείται για να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά, ακόμα και με τα γόνατα ματωμένα, χωρίς να χρειάζεται πια να προσποιείσαι πως δεν πόνεσες. Υ.Γ ..Ο μόνος λόγος που δεν πάω βοσκός είναι ότι, αν κρίνω από την αλόη μου, τα πρόβατα θα είχαν ξεκινήσει επανάσταση και θα είχαν αυτοεξοριστεί μέσα στην πρώτη εβδομάδα. Ευάγγελος Ορφανίδης Κλινικός Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους