Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΝΑ APP ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ – ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΥΓΕΙΑΣ Μετά την έντονη κοινωνική πίεση που προκάλεσε η τραγική υπόθεση Μαζωνάκη, το Κράτος εξαγγέλλει νέα ψηφιακά εργαλεία, ώστε ο πολίτης να μπορεί να πληροφορείται τι επιτρέπεται να πραγματοποιείται σε κάθε ιατρείο και ποια άδεια διαθέτει.

Κάθε πρωτοβουλία που ενισχύει τη διαφάνεια είναι θετική.

Αλλά δεν μπορεί να παρουσιάζεται ένα app ως απάντηση σε ένα πρόβλημα που είναι πρωτίστως θεσμικό, ελεγκτικό και νομοθετικό διότι κανένα app δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απουσία σαφών κανόνων, ουσιαστικών ελέγχων και πραγματικής εποπτείας.

Και γιατί πριν ζητήσουμε από τον πολίτη να ελέγξει τι δικαιούται να κάνει ο κάθε επαγγελματίας, οφείλει πρώτα η ίδια η Πολιτεία να έχει καθορίσει με απόλυτη σαφήνεια ποιος δικαιούται να κάνει τι. Πώς ακριβώς θα ενημερώνεται ο πολίτης για το τι επιτρέπεται σε κάθε ιατρό, όταν επί χρόνια παραμένουν ασάφειες και «γκρίζες ζώνες» ως προς τα όρια, το πεδίο δραστηριότητας και τις πράξεις ανά ειδικότητα και επαγγελματική ιδιότητα.

Και, κυρίως, γιατί η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στον έλεγχο των ιατρών, όταν την ίδια στιγμή στο διαδίκτυο και στα social media έχει αναπτυχθεί μια ολόκληρη παράλληλη αγορά «υγείας»; Καθημερινά βλέπουμε υπηρεσίες με ιατρικό ή ψευδοϊατρικό περιεχόμενο να προβάλλονται από πρόσωπα χωρίς ιατρική ιδιότητα ή χωρίς την απαιτούμενη αρμοδιότητα: trainers, συμβούλους διατροφικών δυσανεξιών, ινστιτούτα καλλωπισμού, «κβαντικούς θεραπευτές», ιριδολόγους, βιοσυντονιστές και κάθε λογής «θεραπευτές». Όπου παρέχονται πράξεις που ο νόμος ορίζει αυστηρά ότι επιτελούνται από ιατρούς ή άλλους συγκεκριμένους επαγγελματίες υγείας, το ζήτημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι ζήτημα αντιποίησης επαγγέλματος, δημόσιας υγείας και ασφάλειας των πολιτών.

Θα ελέγχουμε λοιπόν εξονυχιστικά μόνο τον ιατρό, ενώ για όλους τους υπόλοιπους που κάνουν “πάρτι” στα social media, διαφημίζοντας “θεραπείες”, “διαγνώσεις”, ενέσιμες, ενδοφλέβιες ή άλλες πράξεις χωρίς την απαιτούμενη ιδιότητα και αρμοδιότητα, θα κοιτάμε αλλού; Και υπάρχει ένα ακόμη τεράστιο ζήτημα που δεν μπορεί πλέον να αγνοείται: η παραπλανητική διαφήμιση στο διαδίκτυο.

Στην εποχή του Instagram, του TikTok και των λοιπών κοινωνικών δικτύων, η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να περιορίζεται στον έλεγχο μιας πινακίδας ή μιας άδειας λειτουργίας.

Ο πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά από υποσχέσεις «θαυματουργών» θεραπειών, ψευδοεπιστημονικούς ισχυρισμούς, παραπλανητικά before/after, δήθεν επιστημονικές διαγνώσεις και υπηρεσίες που παρουσιάζονται με ιατρικό, ψευδοεπιστημονικό μανδύα χωρίς να έχουν καμία σχέση με την τεκμηριωμένη Ιατρική.

Η παραπλανητική διαφήμιση υπηρεσιών υγείας στο διαδίκτυο πρέπει επιτέλους να αντιμετωπιστεί ως σοβαρό ζήτημα δημόσιας υγείας.

Και αυτό απαιτεί πραγματικούς, συστηματικούς ελέγχους και αυστηρές, αποτρεπτικές κυρώσεις.

Γιατί διαφορετικά ο ασθενής και ο πολίτης θα εξακολουθήσουν να αποτελούν εύκολη λεία για κάθε επιτήδειο που γνωρίζει να χειρίζεται καλύτερα έναν αλγόριθμο από ό,τι την επιστήμη, σε κάθε απατεώνα που γνωρίζει να “πουλάει” καλύτερα στα social media. Η Πολιτεία δεν μπορεί να μεταθέτει το βάρος της προστασίας στον ανυποψίαστο πολίτη λέγοντάς του ουσιαστικά: «σκάναρε, ψάξε, έλεγξε και αποφάσισε μόνος σου». Ο πολίτης δεν είναι ελεγκτικός μηχανισμός.

Δεν είναι νομικός.

Δεν είναι ιατρός.

Δεν είναι υποχρεωμένος να γνωρίζει το νομοθετικό πλαίσιο και ποια πράξη επιτρέπεται σε ποιον.

Δεν είναι σε θέση να διακρίνει πάντοτε την επιστημονική πράξη από την ψευδοεπιστήμη.

Για αυτό υπάρχει η Πολιτεία.

Χρειάζεται λοιπόν ένα συνολικό και ξεκάθαρο θεσμικό πλαίσιο: σαφής καθορισμός των πράξεων και των ορίων ανά ειδικότητα και επαγγελματική ιδιότητα, ουσιαστικοί και συστηματικοί έλεγχοι σε όλους όσοι παρέχουν υπηρεσίες που άπτονται της υγείας, άμεση αντιμετώπιση της αντιποίησης ιατρικού επαγγέλματος και αυστηρότατη εποπτεία της διαδικτυακής διαφήμισης με πραγματικά αποτρεπτικές κυρώσεις.

Όχι άλλες αποσπασματικές λύσεις μετά από κάθε τραγικό περιστατικό.

Η προστασία της δημόσιας υγείας δεν εξαντλείται σε ένα app.

Χρειάζεται συνολικό σχέδιο.

Απαιτεί κανόνες.

Απαιτεί ελέγχους και εποπτεία.

Απαιτεί κυρώσεις και λογοδοσία.

Απαιτεί πολιτική βούληση.

Και πάνω απ’ όλα απαιτεί από την Πολιτεία να αναλάβει τη δική της θεσμική ευθύνη, αντί να τη μεταφέρει στον πολίτη όταν η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή διαχείριση μετά από κάθε υπόθεση που συγκλονίζει την κοινή γνώμη.

Ένα app μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο.

Δεν μπορεί όμως να αποτελεί άλλοθι για όσα η Πολιτεία όφειλε ήδη να ελέγχει. Κορίνα Τζίμα Δερματολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους