Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από μέλος της Χρυσής Αυγής. Γεγονός που δεν χρειάζεται ούτε εξωραϊσμό ούτε αστερίσκους.

Από εκεί και πέρα, αρχίζει η ελληνική υπερπαραγωγή συμβόλων.

Τα μνημεία, οι τελετουργίες, οι τίτλοι του ήρωα, οι αγιογραφίες και η μετατροπή της μητέρας του σε «μητέρα όλων». Ξαφνικά η τραγωδία ενός ανθρώπου αποκτά μεγαλύτερη αξία και φορτώνεται με πολιτικό και συναισθηματικό συμβολισμό. Ο Φύσσας ήταν ένας άγνωστος μουσικός με στίχους που οδηγούσαν σε ακραία χυδαιότητα.

Δεν χρειάζεται να τον παρουσιάσουμε ως κάτι που δεν ήταν για να καταδικάσουμε αυτό που του συνέβη.

Και η μάνα του είναι μια μάνα που έχασε το παιδί της.

Αυτό από μόνο του είναι αρκετό.

Δεν χρειάζεται να της απονεμηθεί κανένας μεταφυσικός ή γελοίος τίτλος για να αποκτήσει το πένθος της κύρος.

Και ξαφνικά εμφανίζεται ο Βασίλης Κικίλιας, υπουργός της κυβέρνησης, για να προσθέσει κι αυτός τη δική του δόση πολιτικής ευαισθησίας στο σκηνικό.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό από έναν υπουργό που αντί να ασκεί τον θεσμικό του ρόλο αισθάνεται την ανάγκη να χαϊδέψει το κατάλληλο πολιτικό ακροατήριο, επενδύοντας στη συγκίνηση της στιγμής.

Η πολιτική δεν γίνεται σοβαρότερη επειδή ο Κικίλιας (θου Κύριε) μιλάει με βαρύγδουπες λέξεις για τον Φύσσα.

Αντιθέτως, γίνεται φτηνότερη όταν η ανάγκη του να γίνει αρεστός σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο είναι εμφανής στον βαθμό που το πένθος καταντά επικοινωνιακό εργαλείο.

Υγ προειδοποίηση προς τους υπερευαίσθητους νεοδημοκράτες να μη σπεύσουν να με ανακαλέσουν στην τάξη επειδή κρίνω και επικρίνω. Η απάντηση θα είναι η διαγραφή τους γιατί βαρέθηκα να συνδιαλέγομαι με φανατικούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους