Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τεχνητή Νοημοσύνη vs. Αρχειακή Έρευνα: 0-1 Έχυσε πολύ ιδρώτα η Τεχνητή Νοημοσύνη αυτές τις ημέρες στη χώρα μας προσπαθώντας να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσα.

Αλλά απέτυχε, όπως ήταν αναμενόμενο, για έναν απλό λόγο: εύρισκε ό,τι ήταν εύκολο, τεκμηριωμένο και δημοσιευμένο (κι αυτό όχι πάντα) αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει σε ερωτήματα για τα οποία δεν γνωρίζει κανείς τίποτα (διότι αυτοί που τα γνώριζαν πέθαναν πριν 200 χρόνια και κανείς δεν είχε διαβάσει τις αναφορές τους από τότε μέχρι που τις βρήκα παραχωμένες σε έναν φάκελο χωρίς καμία οργάνωση - που μόνο που τον ανοίγεις απελπίζεσαι και τον ξανακλείνεις). Όλες οι απαντήσεις της ΤΝ εντόπισαν τον εύκολο στόχο, τον Hamilton.

Άλλωστε μόλις είχα γράψει γι’ αυτόν στο πολυδιαβασμένο πλέον άρθρο στο Protagon. Ο Χάμιλτον, λίγο πριν τη μάχη στους Μύλους, ενημέρωσε τις ελληνικές αρχές ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν θα επέτρεπε την κατάληψη του Ναυπλίου – είχε εντολές να αναρτήσει τη βρετανική σημαία στην πόλη και να κόψει τον δρόμο του Ιμπράημ.

Δεν χρειάστηκε, βέβαια, γιατί ο Υψηλάντης, ο Μακρυγιάννης και ο Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης, υπερασπίστηκαν επιτυχημένα την τοποθεσία.

Ο δεύτερος, αρκετά εύκολος, είναι ο βρετανός πρόξενος στην Πάτρα, Philip James Green.

Κι αυτό βρέθηκε γιατί είναι τεκμηριωμένη η αρνητική του διάθεση απέναντι στην Επανάσταση.

Θα μου πείτε, γιατί τον ενέπλεξαν οι Έλληνες; Γιατί ορισμένοι από τους διαπραγματευτές είχαν σχέση μαζί του προεπαναστατικά – τους πούλησε βέβαια.

Επιπλέον ο Green βρισκόταν στη Ζάκυνθο και εκεί (για πολλούς λόγους που δεν είναι της ώρας) έλαβαν χώρα οι διαπραγματεύσεις.

Ο τρίτος, κάπως δύσκολος, ήταν ο Frederick Adam. Ο Adam είναι αρκετά αδικημένος από την ελληνική ιστοριογραφία γιατί κανείς δεν τον έχει μελετήσει σε βάθος.

Από το 2023 μέχρι σήμερα έχω διαβάσει όλες τις εκθέσεις του προς το CO και την Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη.

Είναι ένας πολύ καλός Αρμοστής για τα βρετανικά συμφέροντα γιατί κατορθώνει να κρατήσει τις ισορροπίες (μετά την αποτυχημένη θητεία Μέιτλαντ), επιφυλακτικός και συντηρητικός αλλά σε κρίσιμες στιγμές ανθρωπιστής (κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για τους πρόσφυγες) και ευέλικτος.

Αν και δεν ανήκει στον κύκλο Κάνινγκ, ούτε είναι ο Κάνινγκ ο προϊστάμενός του, αντιλαμβάνεται την αλλαγή πολιτικής και προσαρμόζεται.

Έχει καλή συνεννόηση με τον Χάμιλτον αλλά όχι με τον Μαυροκορδάτο (του τη δίνει που ο Μαυροκορδάτος κάνει ό,τι μπορεί για να προστατεύσει τους Έλληνες κουρσάρους/πειρατές). Είναι χαρακτηριστικό το εξής: όταν ο (αγγλόφιλος, το τονίζω!) Κολοκοτρώνης χάνει τις πρώτες μάχες κατά του Ιμπράημ το 1825, γράφει ιδιόχειρα (ίσως το μοναδικό ιδιόχειρο σημείωμά του που φυσικά δεν υπάρχει στο Αρχείο Κολοκοτρώνη) στον Άνταμ, ικετεύοντας να βοηθήσει τους Έλληνες. Ο Βακαλόπουλος εύχεται να βρεθεί κάποτε αυτό το σημείωμα (που το αναφέρει ο Σπηλιάδης) στα βρετανικά αρχεία.

Ε, βρέθηκε. Ο Άνταμ το έστειλε στο Λονδίνο και έτσι ξεκίνησε η συνεργασία Άνταμ-Ρώμα-Κολοκοτρώνη για την Αίτηση Προστασίας. Ο Άνταμ, λοιπόν, το 1822, είναι κάτι σαν αναπληρωτής του Μέιτλαντ (όταν αυτός βρίσκεται στη Μάλτα), εμπλέκεται σ’ αυτήν την πρώιμη αίτηση προστασίας και τη βλέπει θετικά.

Θα βοηθήσει στην προώθησή της σε συνεργασία με έναν 39χρονο βετεράνο στρατιωτικό, τον αντισυνταγματάρχη Frederick Stovin, που μάλλον δεν τον έχετε ακούσει ποτέ και δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι και τόσο φιλικός προς τους Έλληνες (έχει ήδη καταπνίξει εξέγερση στη Λευκάδα). Μάλλον εμπλέκεται γιατί συνεργάζεται με τον Άνταμ και θεωρεί την ιδέα καλή (είναι και γνωστός για το ατίθασο του χαρακτήρα του άλλωστε). Ο Άνταμ πήρε μεγάλο ρίσκο, ασυνήθιστο γι’ αυτόν, αλλά το έκανε.

Και είδε μπροστά του ως εμπόδιο τον Γκριν.

Του την έδωσε τόσο πολύ που μετά το τέλος αυτής της ιστορίας αποφάσισε να κάνει τη ζωή του Γκριν δύσκολη.

Και του την έκανε μαύρη.

Αλλά ο Άνταμ επανήλθε το 1825 και πέτυχε το σκοπό του γιατί συνεργάστηκε με τον Ρώμα και οι συνθήκες ήταν ώριμες.

Και καλά, οι Έλληνες δεν κατάλαβαν ποτέ (μέχρι και σήμερα) τον ρόλο του Άνταμ. Οι Οθωμανοί; Ήταν το ίδιο μυωπικοί; Όχι βέβαια.

Διαμαρτύρονται ασταμάτητα εναντίον του και αυτός απορρίπτει σχεδόν όλα τα αιτήματά τους.

Έτσι, στις αρχές του 1826, ο Οθωμανός υπουργός εξωτερικών που διαμαρτύρεται συνεχώς για τη δράση του Άνταμ σε σχέση με το Μεσολόγγι, δηλώνει στον Βρετανό Πρέσβη («ο στρατηγός Άνταμ συμπεριφέρεται με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση πως έχει λάβει εντολές να αποτρέψει την πτώση του Μεσολογγίου στα χέρια μας»). Ο Napier (που απάντησαν αρκετοί, εύλογη εικασία) δεν εμπλέκεται γιατί (α) δεν τον εμπλέκουν και (β) είναι συνδεδεμένος με τον κύκλο Μαυροκορδάτου.

Δεν τον εμπλέκουν διότι δεν έχει καλή σχέση με τον Άνταμ και επιπλέον είναι ριζοσπάστης φιλελεύθερος, δεν τον εμπιστεύονται.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Byron επέλεξε την Κεφαλονιά, το έκανε λόγω του Napier.

Τέλος, τα μοντέλα ΤΝ φαίνεται ότι αμφισβητούν τη χρήση του Συντάγματος της Τροιζήνας από τον Μαυροκορδάτο.

Ε, πού να το ξέρουν.

Δεν έχουν διαβάσει, φαίνεται, τις σελίδες 577-579 του «Ενδοξότερου Αγώνα», ούτε έχουν ενσωματώσει το Αρχείο Μαυροκορδάτου.

Αλλά στην αγγλική έκδοση θα δείτε αυτήν την ιστορία συμπληρωμένη, διορθωμένη και ενισχυμένη.

Τι λέει αυτό το άρθρο, που φρόντισε ο Μαυροκορδάτος να προσθέσει στο Σύνταγμα ως άλλος Οδυσσέας που δέθηκε στο κατάρτι, που παρέμεινε μέχρι και την Τροιζήνα και το χρησιμοποίησε το 1828-1830 και ο Καποδίστριας; Το άρθρο 45 λοιπόν, σε συνδυασμό με το άρθρο 80: 45 (με). Εἶναι ἀπολύτως ἀπηγορευμένον εἰς τό Βουλευτικόν Σῶμα νά συγκατατεθῇ εἰς ὁποιανδήποτε συνθήκην, σκοπόν ἔχουσαν τήν κατάργησιν τῆς πολιτικῆς τοῦ Ἔθνους ὑπάρξεως. ἄν μάλιστα ἀναφανῇ ὅτι τό Ἐκτελεστικόν Σῶμα περιεπλέχθη εἰς τοιαύτας παρανόμους συνθήκας, τό Βουλευτικόν σῶμα χρεωστεῖ νά κατηγορήσῃ τόν Πρόεδρον, και μετά τόν ἔλεγχον αὐτοῦ νά τόν κηρύττῃ πρός τό Ἔθνος ἔκπτωτον τοῦ ἐπαγγέλματός του. 80 (π). Ἐπ’ οὐδεμιᾷ προφάσει καί ἐν ουδεμιᾷ περιστάσει δύναται τό Ἐκτελεστικόν νά ἐπιχειρήσῃ πραγματείας, ἤ να συνδέσῃ συνθήκας ἀφορώσας τήν κατάργησιν τῆς πολιτικῆς τοῦ Ἔθνους ὑπάρξεως· δοθείσης ταύτης τῆς περιστάσεως, ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἐκτελεστικοῦ ἐλέγχεται, ἐκπίπτει καί καταδικάζεται κατά τόν με΄. Για να είναι, λοιπόν, μια απάντηση σωστής και *πλήρης* θα έπρεπε να είναι η εξής: 1. Hamilton 2. Green (εχθρικός) 3. Adam 4. Stovin Η εικόνα που ετοίμασε η ΤΝ βασίζεται σε μεταγενέστερες φωτογραφίες του Stovin, ο οποίος έζησε μέχρι το 1865 (και άφησε αρχείο το οποίο έχω στη διάθεσή μου). Υ.Γ. Ένα πρόβλημα κατανόησης κειμένου το έχει η ΤΝ πάντως.

Γι’ αυτό έδινε ως μία από τις απαντήσεις τον …Τόμας Μέιτλαντ. Δηλαδή αυτόν που ήταν ο πρώτος παραλήπτης της αίτησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους