Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χτες βγήκα από το σπίτι μου στις 18.30 και κατευθύνθηκα στην στάση των λεωφορείων έξω από τον σταθμό Συγγρού Φιξ.

Στην διαδρομή πρόλαβα να αγανακτήσω από την βρώμα: Όλοι οι κάδοι και όλα τα καλαθάκια ξεχείλιζαν.

Τα πεζοδρόμια και ο πεζόδρομος βρωμοκοπούσε.

Πραγματικά προκαλώ όποιον κάνει τον έξυπνο να έρθει να διαπιστώσει την κατάντια με τα μάτια του.

Το χειρότερο όμως ήταν που πήγα στον Πειραιά.

Κατέβηκα στο Δημοτικό Θέατρο, να παρακολουθήσω το συγκινητικό ντοκυμαντέρ για την Ιωνίδιο Σχολή, που σκηνοθέτησε ο φίλος μου Yannis Koutsomitis.

Όταν τελείωσε διέσχισα την πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου και κατηφόρισα προς την Γρηγορίου Λαμπράκη να πάρω και πάλι το λεωφορείο.

Και όσο περπατούσα και κοιτούσα τριγύρω ντρεπόμουν όλο και πιο πολύ. Ο Πειραιάς πεντακάθαρος.

Τα φαρδιά πεζοδρόμια, τα καλαθάκια, οι δρόμοι, όλα καθαρά.

Εμείς οι παλιοί θυμόμαστε πως κάποτε το κέντρο του Πειραιά ήταν όχι απλώς εγκαταλελειμμένο, αλλά σχεδόν τριτοκοσμικό.

Σήμερα ο Πειραιάς σε προσκαλεί, ενώ η Αθήνα, μετά από χρόνια προσπαθειών που απέδωσαν, κατρακυλάει προς τα πίσω χωρίς σχέδιο, χωρίς νοιάξιμο.

Ντρέπομαι και λυπάμαι για την οπισθοχώρησή της.

Ξέρω ότι η ζημιά που γίνεται κάθε μέρα με αυτήν την Δημοτική Αρχή θα χρειαστεί πολλή προσπάθεια για να αναταχθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους