Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο διάβολος μας βοηθάει; Όταν ο εχθρός οργώνει και ο Θεός σπέρνει Άκουσα μια πολύ δυνατή εικόνα από τον αξιοσέβαστο π. Γεώργιο Σχοινά: ότι πολλές φορές ο διάβολος, χωρίς να το θέλει, «οργώνει» τη ζωή μας και ύστερα έρχεται ο Θεός και σπέρνει.

Η φράση, αν απομονωθεί, μπορεί να ξενίσει.

Πώς είναι δυνατόν να πούμε ότι «ο διάβολος μας βοηθάει»; Φυσικά, ο διάβολος δεν θέλει ποτέ το καλό του ανθρώπου.

Δεν πειράζει τον άνθρωπο για να τον διορθώσει ούτε τον πληγώνει για να τον οδηγήσει στον Θεό.

Η πρόθεσή του είναι η απομάκρυνση από τον Θεό, η απελπισία, η πτώση.

Κι όμως, εδώ ακριβώς εμφανίζεται το μεγαλείο της θείας Πρόνοιας. Ο Θεός μπορεί να πάρει ακόμη και εκείνο που σχεδιάστηκε για την καταστροφή μας και να το μετατρέψει σε δρόμο σωτηρίας.

Ο διάβολος έρχεται να καταστρέψει το χωράφι.

Το αναποδογυρίζει.

Το σκάβει.

Το πληγώνει.

Ανοίγει βαθιά αυλάκια.

Και νομίζει ότι τελείωσε.

Όμως πίσω του έρχεται ο Θεός.

Κοιτάζει τα αυλάκια και εκεί όπου ο εχθρός άφησε πληγές, ο Θεός ρίχνει σπόρο.

Και τότε μπορεί να συμβεί κάτι συγκλονιστικό: από την πληγή να γεννηθεί προσευχή.

Από την αποτυχία ταπείνωση.

Από την εγκατάλειψη βαθύτερη αναζήτηση του Θεού.

Από μια δοκιμασία επιστροφή.

Από τα δάκρυα μετάνοια.

Δεν ήταν ο διάβολος που μας έκανε καλό.

Ήταν ο Θεός που δεν επέτρεψε στο κακό να έχει τον τελευταίο λόγο.

Αυτό το βλέπουμε με έναν συγκλονιστικό τρόπο στην ιστορία του Ιώβ.

Ο πειρασμός θέλει να τον συντρίψει. Ο Θεός όμως θέτει όρια στην ενέργεια του πειραστή.

Και μέσα από ολόκληρη τη δοκιμασία ο Ιώβ φτάνει τελικά σε βαθύτερη γνώση του Θεού: «ἀκοῇ μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον, νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακέ σε» Υπάρχει όμως ένα ακόμη μεγαλύτερο παράδειγμα. Ο Σταυρός.

Εκεί όπου οι δυνάμεις του κακού νόμιζαν ότι είχαν νικήσει, εκεί πραγματοποιήθηκε η συντριβή τους.

Εκεί όπου φαινόταν ότι βασίλευσε ο θάνατος, ανέτειλε η Ανάσταση.

Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα παράδοξα της χριστιανικής ζωής: ο Θεός δεν είναι δημιουργός του κακού, αλλά είναι τόσο παντοδύναμος ώστε μπορεί να πάρει ακόμη και τις συνέπειες του κακού και να τις μεταμορφώσει.

Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος γράφει: «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» Προσέξτε: δεν λέει ότι όλα είναι αγαθά.

Υπάρχει πόνος που είναι πραγματικός.

Υπάρχει αδικία.

Υπάρχει αρρώστια, προδοσία, απώλεια, πειρασμός. Ο Χριστιανισμός δεν βαφτίζει το κακό «καλό». Λέει κάτι πολύ μεγαλύτερο: ότι ακόμη και μέσα από το κακό, ο Θεός μπορεί να δημιουργήσει αγαθό.

Ίσως λοιπόν κάποιος κοιτάζει σήμερα τη ζωή του και βλέπει μόνο ένα οργωμένο χωράφι.

Όλα αναποδογυρισμένα.

Σχέδια που χάλασαν.

Άνθρωποι που έφυγαν.

Πληγές που δεν έκλεισαν.

Πτώσεις για τις οποίες ντρέπεται.

Δοκιμασίες που δεν καταλαβαίνει γιατί επετράπησαν.

Και ίσως αναρωτιέται: «Γιατί, Θεέ μου; Τι μπορεί να φυτρώσει πια εδώ;» Μην κοιτάζεις μόνο το όργωμα.

Περίμενε και τον Σπορέα.

Γιατί ο Θεός γνωρίζει να σπέρνει ακόμη και μέσα στα συντρίμμια μας.

Ο εχθρός μπορεί να άνοιξε το αυλάκι θέλοντας να σε πληγώσει.

Δεν γνωρίζει όμως τι μπορεί να κάνει ο Θεός μέσα σε εκείνο το αυλάκι.

Μπορεί να σπείρει πίστη.

Μπορεί να σπείρει μετάνοια.

Μπορεί να σπείρει ταπείνωση.

Μπορεί να σπείρει μια καινούργια αρχή.

Και κάποια ημέρα μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να καταλάβεις ότι εκεί όπου κάποτε έβλεπες μόνο μια πληγή, είχε αρχίσει αθόρυβα να φυτρώνει κάτι που τότε δεν μπορούσες ακόμη να δεις.

Γι’ αυτό θα προτιμούσα να μη λέμε απλώς: «Ο διάβολος μας βοηθάει». Αλλά κάτι ακριβέστερο και, κατά τη γνώμη μου, πολύ πιο συγκλονιστικό: Ο διάβολος μπορεί να οργώσει τη ζωή μας θέλοντας να την καταστρέψει.

Αλλά ο Θεός μπορεί να πάρει ακόμη και το αυλάκι του εχθρού και να το γεμίσει με σπόρο.

Γιατί το κακό μπορεί να ανοίξει την πληγή. Δεν μπορεί όμως να αποφασίσει τι θα φυτρώσει μέσα της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους