Νομίζω πως η λαϊκότητα (και η φωνή) του Μαζωνάκη ως εκφραστή ή μάλλον διαμεσολαβητή των βιωμάτων, του ανείπωτου και ανεκπλήρωτου καημού των ανθρώπων από τις λαϊκές γειτονιές, τις εργατικές συνοικίες...

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζω πως η λαϊκότητα (και η φωνή) του Μαζωνάκη ως εκφραστή ή μάλλον διαμεσολαβητή των βιωμάτων, του ανείπωτου και ανεκπλήρωτου καημού των ανθρώπων από τις λαϊκές γειτονιές, τις εργατικές συνοικίες, την επαρχία και την πόλη, έχει περισσότερο θεραπευτική λειτουργία, όπως είχε σε άλλες εποχές τηρουμένων των αναλογιών (της κοινωνικής συνθήκης, αλλά και των στίχων) ο Καζαντζίδης.

Αυτό εννοεί ο Ξαρχάκος όταν αναφέρει πως ο Μαζωνάκης "ήταν το τελευταίο λαϊκό είδωλο...που ήξερε να κάνει το λαϊκό τραγούδι να μοιάζει με προσωπική εξομολόγηση". Μπορεί να μη σε πάει πέρα από βιώματα και εξομολογήσεις, όπως εξάλλου συνέβαινε με Μητροπάνο (Λαϊκά ΄76), ή Μαργαρίτη (δισκογραφία 1980) καθώς σε κλείνει με μονόλογους προς τα μέσα φουσκώνοντας ένα ναρκισισμό ("Ανήκω σ' εμένα", "Μου λείπεις", "Ωρες μικρές" κ.λπ.), περιγράφει όμως μια κοινότητα βιωμάτων που γίνεται το υπόστρωμα κάθε λαϊκού φαντασιακού.

Βεβαίως και εξαιτίας του κάπως μεταμοντέρνου στίχου αλλά και της μποεμ παρουσίας του Μαζωνάκη, του εκκεντρικού και αντικονφορμιστικού του στιλ, η αποδοχή πέρασε σε μεσοαστικά ή και αστικά στρώματα.

Αυτό λοιπόν το λαϊκό φαντασιακό με καλά και "αυθεντικά" υλικά (ειλικρίνεια, ευθύτητα, καλοσύνη, συμπόνια, υποστήριξη κ.λπ.) γίνεται μέρος μιας λαϊκής αυτογωσίας και ενός πρωτόλειου διαχωρισμού απέναντι "στους πάνω". Τα υπόλοιπα είναι δουλειά άλλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους