Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για την αβάσταχτη κανονικότητα του τέρατος, γράφω σήμερα στον Ριζοσπάστη. Υπάρχουν επέτειοι που δεν μετατρέπονται ποτέ σε κιτρινισμένες σελίδες ημερολογίου, ούτε υποσημειώσεις ιστορικών.

Είναι επέτειοι - καθρέφτες.

Και αν κοιτάξεις προσεκτικά μέσα τους, βλέπεις - ανησυχητικά - γνώριμα πρόσωπα.

Στις 18 Σεπτέμβρη 1936, ενάμιση μήνα μετά την επιβολή της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, εκδίδεται ο Αναγκαστικός Νόμος 117 «Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών». Το καθεστώς Μεταξά είχε ήδη διαλύσει τη Βουλή, καταργήσει τα πολιτικά κόμματα, αναστείλει συνταγματικές ελευθερίες και απαγορεύσει τις απεργίες.

Με τον Α.Ν. 117, το κράτος αποκτούσε ένα ακόμη θεσμικό όπλο για συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτοπίσεις, με πρώτο στόχο τους κομμουνιστές και το εργατικό κίνημα.

Εχει ενδιαφέρον η γλώσσα κάθε αυταρχικής εξουσίας.

Ποτέ δεν λέει «ήρθα να σας αφαιρέσω την ελευθερία». Λέει πως έρχεται να προστατεύσει.

Από τον «εσωτερικό εχθρό», από την «αναρχία», από την «απειλή», από εκείνους που δήθεν διασαλεύουν την τάξη.

Και κάπως έτσι η καταστολή βαφτίζεται «ασφάλεια» και η απαγόρευση «σωτηρία». Και ο Μεταξάς επικαλέστηκε ακριβώς τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», για να δικαιολογήσει το καθεστώς του, γι' αυτό και η αντικομμουνιστική εκστρατεία δεν ήταν κάποια παρεκτροπή της δικτατορίας, ήταν οργανικό της στοιχείο. ■ Ενας ανατριχιαστικός συμβολισμός Η 18η Σεπτέμβρη όμως κουβαλά στην Ελλάδα άλλη μία ημερομηνία γραμμένη με αίμα.

Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, στο Κερατσίνι, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά.

Μια δολοφονία που γκρέμισε με πάταγο το βολικό παραμύθι ότι η Χρυσή Αυγή ήταν απλώς ένα ακόμη «ακραίο κόμμα» ή κάποιο γραφικό πολιτικό περιθώριο, που μπορούσε να εξημερωθεί μέσα στους θεσμούς.

Η πολυετής δίκη που ακολούθησε, κατέληξε στην καταδίκη της Χρυσής Αυγής, ως εγκληματικής οργάνωσης.

Και αυτή η σύμπτωση των ημερομηνιών αποκτά έναν σχεδόν ανατριχιαστικό συμβολισμό. ●18 Σεπτέμβρη 1936, το δικτατορικό κράτος οργανώνει θεσμικά το κυνήγι των κομμουνιστών. ●18 Σεπτέμβρη 2013, ένας νέος άνθρωπος πέφτει νεκρός από το μαχαίρι του φασισμού.

Ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες μεσολαβούν 77 χρόνια, ένας Παγκόσμιος Πόλεμος, εκατομμύρια νεκροί και αμέτρητα «ποτέ ξανά». Μόνο που αυτό το «ποτέ ξανά» δεν είναι ξόρκι.

Δεν αρκεί να το ψιθυρίζουμε στις επετείους.

Ο φασισμός δεν επιστρέφει, φορώντας υποχρεωτικά την ίδια στολή.

Αλλάζει λεξιλόγιο, γραβάτες και εκλογικά ποσοστά, εκμεταλλεύεται την ανασφάλεια και την οργή, αναζητά κάθε φορά καινούργιους αποδιοπομπαίους τράγους.

Στο μεταξύ, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η προσπάθεια πολιτικής επανεμφάνισης, και η υπερπροβολή από διάφορα ΜΜΕ, του ναζί εγκληματία Ηλία Κασιδιάρη με αφορμή την αποφυλάκισή του.

Μια αποφυλάκιση που έγινε, με χρήση ευεργετημάτων του νόμου, με τον ίδιο να προαναγγέλλει την πολιτική του επιστροφή, στο πλαίσιο των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου είναι και η επανεμφάνιση των φασιστών.

Ο ναζιστής εγκληματίας παρέμεινε στη φυλακή περί τα 7 χρόνια και όχι 13μισι χρόνια, όπως υποστηρίζουν διάφορα αστικά ΜΜΕ.

Εκανε απροκάλυπτη και συχνή χρήση τακτικών αδειών από τη φυλακή, εμφανιζόμενος ως ηγέτης του ναζιστικού χώρου.

Είχε τη δυνατότητα (με την προκλητική ανοχή των Αρχών) να συνεχίζει τη δράση του στη φυλακή, κάνοντας χρήση της τεχνολογίας, στα κοινωνικά δίκτυα, τα τηλέφωνα κ.λπ., αλλά και πραγματοποιώντας ομιλίες και επαφές στη διάρκεια των αδειών του.

Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε η επιείκεια και της Δικαιοσύνης, απέναντι στην εγκληματική ναζιστική δράση.

Κι επειδή αυτή η χυδαία μεθόδευση επιβεβαιώνει ότι καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός στο αστικό κράτος και στους θεσμούς του, για την αντιμετώπιση του φασισμού - ναζισμού, γι' αυτό ακριβώς και η μνήμη του Παύλου Φύσσα δεν είναι μια απλή τελετουργία.

Είναι πολιτική προειδοποίηση, ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται όταν σηκώσει το μαχαίρι.

Αντιμετωπίζεται, πριν φτάσει να πιστέψει ότι μπορεί να το σηκώσει. ■ Από το 1936 στο 2026, κάποιοι φασίστες δρόμος Υπάρχει ένα ερώτημα που αποφεύγεται συστηματικά: Ποιος δημιουργεί το έδαφος πάνω στο οποίο πατά η ακροδεξιά; Ποιος αφήνει τον εργαζόμενο να μετράει τον μισθό του μέχρι την εικοστή του μήνα; Ποιος κάνει τη στέγη πολυτέλεια; Ποιος μετατρέπει την Υγεία και την Παιδεία σε ακριβό εμπόρευμα; Ποιος παρουσιάζει τους πολεμικούς προϋπολογισμούς ως «ευρωπαϊκή ευθύνη», ενώ για τις κοινωνικές ανάγκες ανακαλύπτει ξαφνικά τη δημοσιονομική πειθαρχία; Και όταν πάνω σε αυτή τη συσσωρευμένη οργή εμφανίζεται η ακροδεξιά και δείχνει τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον διαφορετικό ως ένοχο, οι ίδιοι που έχτισαν το κοινωνικό αδιέξοδο σηκώνουν τα χέρια ψηλά: «Μα πώς συνέβη αυτό;». Συνέβη επειδή η ακροδεξιά είναι πολύ χρήσιμη στο σύστημα που υποτίθεται ότι καταγγέλλει.

Παίρνει πραγματική λαϊκή οργή και της δίνει λάθος κατεύθυνση.

Αντί για εκείνους που κατέχουν τον πλούτο, δείχνει εκείνους που δεν έχουν τίποτα.

Αντί για την εκμετάλλευση, δείχνει την καταγωγή.

Αντί για τα συμφέροντα που γεννούν πολέμους και προσφυγιά, δείχνει τον πρόσφυγα.

Γι' αυτό, αν και το ημερολόγιο έγραφε τότε 18 Σεπτέμβρη 1936, η συζήτηση αφορά απολύτως το 2026.

Οχι επειδή η σημερινή Γερμανία θυμίζει την Ελλάδα του Μεταξά.

Τέτοιες εύκολες ιστορικές εξισώσεις περισσότερο συσκοτίζουν παρά φωτίζουν, αλλά επειδή η Ιστορία διδάσκει κάτι πολύ πιο δύσκολο: Ο αυταρχισμός δεν αρχίζει όταν κλείνει η πόρτα της φυλακής.

Εχει αρχίσει πολύ νωρίτερα, όταν μια κοινωνία εκπαιδεύεται να θεωρεί φυσιολογικό να ψάχνει εχθρούς ανάμεσα στα θύματα. ■ Η ακροδεξιά δεν είναι ανεξήγητο ατύχημα της Ιστορίας Και κάπου εκεί εμφανίζονται πάντα οι πρόθυμοι «ρεαλιστές», να μας εξηγήσουν ότι πρέπει να προσαρμοστούμε.

Εδώ το «Οχι» πρέπει να είναι πολύ δυνατό.

Το θέμα είναι να αφαιρέσουμε το χώμα, μέσα στο οποίο φυτρώνει όλο αυτό.

Και αυτό σημαίνει σύγκρουση με την πολιτική που παράγει φτώχεια, ανασφάλεια, πολέμους, ανταγωνισμούς και απογοήτευση.

Σημαίνει οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, που δεν θα ψάχνει τον εχθρό στον διπλανό του, αλλά απέναντί του.

Εκεί όπου βρίσκεται η πραγματική οικονομική και πολιτική εξουσία.

Γιατί η ακροδεξιά δεν είναι ανεξήγητο ατύχημα της Ιστορίας.

Και όποιος πρώτα στρώνει το τραπέζι και ύστερα οδύρεται, επειδή ήρθε ο ανεπιθύμητος καλεσμένος, ας μην παριστάνει τον έκπληκτο. Το τέρας δεν έρχεται απρόσκλητο. Κάποιοι του έχουν αφήσει την πόρτα ανοιχτή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους