Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μην ξαναπιάσεις το κινητό του παιδιού μας», μου είπε ο άντρας μου, τόσο απότομα που πάγωσα.

Το είχα βρει στο συρτάρι του γραφείου, ξεκλειδώμενο, ενώ έψαχνα τον λογαριασμό της ΔΕΗ.

Δεν ήθελα να ψάξω μηνύματα, έτσι λέω τουλάχιστον στον εαυτό μου.

Αλλά είδα την οθόνη να ανάβει και είδα πως υπήρχαν καινούρια μηνύματα στη συνομιλία με τον γιο μας.

Ο γιος μας έφυγε πριν από έντεκα μήνες, μετά από δύο χρόνια ταλαιπωρία με την αρρώστια.

Από το Παίδων «Αγία Σοφία» στα σπίτια μας, στις εξετάσεις, στις αναμονές.

Ήταν 22 χρονών.

Δεν μπορώ ακόμα να πω πολλά γι’ αυτό χωρίς να μου κόβεται η ανάσα.

Στη συνομιλία έγραφε ο άντρας μου: «Σήμερα πέρασα από το μαγαζί που σου άρεσε στην Κυψέλη.

Δεν είχαν εκείνα τα κουλούρια με το τυρί». Και πιο κάτω: «Ο μπαμπάς σου πήγε πάλι να φτιάξει τη βρύση και τα έκανε μούσκεμα». Δεν υπήρχε απάντηση, φυσικά.

Μόνο τα δικά του μηνύματα, κάθε δυο-τρεις μέρες.

Του είπα, σχεδόν φωνάζοντας: «Γιατί το κρατάς κρυφό; Γιατί πληρώνεις ακόμα τη σύνδεση στην Cosmote; Δεκατρία ευρώ είναι, δεν είναι τα λεφτά.

Είναι ότι εγώ δεν ξέρω πού βρίσκεσαι όταν λες πως πας για περπάτημα». Με κοίταξε κουρασμένος. «Δεν σου είπα ψέματα.

Περπάτημα πάω.

Περνάω κι από το κοιμητήριο.» «Και δεν μπορούσες να μου το πεις; Εγώ τι είμαι;» Εκεί νευρίασε κι εκείνος. «Εσύ μάζεψες τα ρούχα του μετά από τρεις εβδομάδες.

Έδωσες τα βιβλία του στη βιβλιοθήκη του δήμου.

Είπες ότι δεν αντέχεις να βλέπεις τίποτα.

Πού να σου πω ότι εγώ ακόμα του γράφω;» 😮 Όταν είδα τον άντρα μου να στέλνει μηνύματα στο παλιό κινητό του γιου μας, πίστεψα πως μου έκρυβε κάτι που δεν άντεχα να μάθω.

Η αλήθεια όμως δεν ήταν αυτή που φοβόμουν… 💔📱 Δείτε παρακάτω τι έγινε και πείτε μου: πρέπει να λέμε τα πάντα στον άνθρωπό μας ή υπάρχουν πένθη που χρειάζονται λίγη σιωπή; 🕯️👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους