Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι η «καλοσύνη» σου μπορεί να είναι η φυλακή σου; Ότι μπορεί να είναι το μεγάλο ψέμα της ζωής σου;** Μας έμαθαν από μικρούς να είμαστε καλοί.

Να μη στενοχωρούμε κανέναν.

Να υποχωρούμε.

Να συγχωρούμε.

Να κάνουμε υπομονή.

Να δίνουμε.

Να σωπαίνουμε.

Και πράγματι, η καλοσύνη είναι αρετή.

Αλλά όχι όταν γίνεται φόβος.

Όχι όταν γίνεται ανάγκη να σε εγκρίνουν όλοι.

Όχι όταν λες συνεχώς «ναι», ενώ μέσα σου θέλεις να φωνάξεις «όχι». Όχι όταν συγχωρείς χωρίς να αλλάζει τίποτε.

Όχι όταν αντέχεις ανθρώπους που σε πληγώνουν ξανά και ξανά, επειδή φοβάσαι μήπως σε πουν σκληρό.

Τότε δεν μιλάμε πάντα για καλοσύνη.

Μερικές φορές μιλάμε για φόβο μεταμφιεσμένο σε αρετή.

Για φόβο απόρριψης.

Για φόβο σύγκρουσης.

Για φόβο μοναξιάς.

Για εκείνη τη βαθιά ανάγκη να σε αγαπούν όλοι, ακόμη κι αν για να συμβεί αυτό πρέπει να προδώσεις τον εαυτό σου.

Και κάπως έτσι η «καλοσύνη» γίνεται φυλακή.

Σε κρατά σε σχέσεις που σε εξαντλούν.

Σε κάνει να απολογείσαι για πράγματα για τα οποία δεν φταις.

Σε βάζει να δικαιολογείς το αδικαιολόγητο.

Να λες: «Δεν πειράζει». ενώ πειράζει. «Τον καταλαβαίνω». ενώ εσύ δεν αντέχεις άλλο. «Θα κάνω λίγη ακόμη υπομονή». ενώ μέσα σου έχεις ήδη σπάσει.

Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι οι άλλοι συνηθίζουν.

Συνηθίζουν ότι πάντα θα είσαι διαθέσιμος.

Ότι πάντα θα συγχωρείς.

Ότι πάντα θα δίνεις δεύτερες, τρίτες, δέκατες ευκαιρίες.

Ότι μπορούν να περνούν τα όριά σου, γιατί ξέρουν πως εσύ θα χαμογελάσεις και θα πεις: «Δεν πειράζει». Όμως πειράζει.

Και μερικές φορές πειράζει πολύ.

Γιατί η αληθινή καλοσύνη δεν σημαίνει να επιτρέπεις στον άλλον να σε συντρίβει.

Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι δίνεις σε κάποιον απεριόριστη πρόσβαση στη ζωή σου.

Η αγάπη δεν σημαίνει ανοχή στην προσβολή.

Η υπομονή δεν σημαίνει παθητικότητα.

Η ταπείνωση δεν σημαίνει εξευτελισμό.

Και η πίστη δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμένεις εκεί όπου καθημερινά διαλύεται η ψυχή σου. Ο Χριστός μάς δίδαξε την αγάπη.

Αλλά ποτέ δεν δίδαξε την αυτοκατάργηση.

Ήταν πράος, αλλά δεν ήταν αδύναμος.

Συγχωρούσε, αλλά μιλούσε καθαρά.

Αγαπούσε, αλλά έλεγχε την υποκρισία.

Δεν φοβόταν να πει την αλήθεια επειδή κάποιοι θα ενοχλούνταν.

Κι ίσως αυτό χρειάζεται να μάθουμε κι εμείς: ότι μερικές φορές το πιο τίμιο «ναι» προς την ψυχή μας είναι ένα καθαρό «όχι» προς κάποιον άλλον.

Να πεις: «Μέχρι εδώ». «Αυτό δεν το δέχομαι». «Σε συγχωρώ, αλλά δεν θα σου επιτρέψω να με πληγώνεις ξανά με τον ίδιο τρόπο». «Σε αγαπώ, αλλά πρέπει να προστατεύσω και την ψυχή που μου εμπιστεύθηκε ο Θεός». Γιατί το όριο δεν είναι κακία.

Είναι ευθύνη.

Και η απόσταση, κάποιες φορές, δεν είναι μίσος.

Είναι σωτηρία.

Το μεγάλο ψέμα δεν είναι η καλοσύνη.

Το μεγάλο ψέμα είναι να πιστεύεις πως για να είσαι καλός πρέπει να γίνεσαι θύμα.

Να πιστεύεις πως για να είσαι χριστιανός δεν επιτρέπεται να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπειά σου.

Να πιστεύεις πως ο Θεός χαίρεται όταν εσύ διαλύεσαι για να μένουν όλοι οι άλλοι ευχαριστημένοι. Όχι. Ο Θεός δεν σου έδωσε ψυχή για να την αφήσεις απροστάτευτη.

Δεν σου έδωσε φωνή για να σωπαίνεις μπροστά σε κάθε αδικία.

Δεν σου έδωσε αξιοπρέπεια για να την παραδίδεις σε εκείνον που δεν τη σέβεται.

Γι’ αυτό, κοίταξε βαθιά μέσα σου και ρώτησε: Είμαι πραγματικά καλός; Ή απλώς φοβάμαι να δυσαρεστήσω; Συγχωρώ; Ή φοβάμαι να φύγω; Υπομένω; Ή έχω μάθει να ζω χωρίς όρια; Αγαπώ; Ή ζητώ απεγνωσμένα να με αγαπήσουν; Αυτές οι ερωτήσεις πονάνε.

Αλλά πολλές φορές εκεί αρχίζει η ελευθερία.

Γιατί μπορεί να περάσει μια ολόκληρη ζωή και όλοι να σε αποκαλούν «καλό άνθρωπο»… ενώ εσύ μέσα σου έχεις ξεχάσει ποιος είσαι.

Μπορεί να τους εξυπηρέτησες όλους.

Να τους συγχώρησες όλους.

Να τους στήριξες όλους.

Να τους κράτησες όρθιους.

Και εσύ; Εσύ να έχεις μάθει να μαζεύεις τα κομμάτια σου μόνος.

Να κλαις κρυφά για να μην τους στενοχωρήσεις.

Να καταπίνεις λέξεις για να μη γίνει φασαρία.

Να χαμογελάς την ώρα που μέσα σου καταρρέεις.

Και να λες συνεχώς: «Δεν πειράζει». Μα κάποια στιγμή πρέπει να το πεις καθαρά: **Πειράζει.** Πειράζει να σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται.

Πειράζει να θεωρούν την καλοσύνη σου αδυναμία.

Πειράζει να απαιτούν από εσένα κατανόηση, ενώ δεν σου προσφέρουν ούτε τον στοιχειώδη σεβασμό.

Πειράζει να σε πληγώνουν και ύστερα να απαιτούν να χαμογελάσεις, για να μη νιώσουν εκείνοι άσχημα.

Και ξέρεις τι είναι ακόμη πιο οδυνηρό; Όχι ότι σε πλήγωσαν.

Αλλά ότι για χρόνια τους βοήθησες να το κάνουν.

Κάθε φορά που σώπαινες ενώ έπρεπε να μιλήσεις.

Κάθε φορά που έλεγες «ναι» ενώ η ψυχή σου ούρλιαζε «όχι». Κάθε φορά που άνοιγες ξανά την πόρτα σε ανθρώπους που είχαν ήδη αποδείξει ότι δεν σέβονται την καρδιά σου.

Κάθε φορά που ονόμαζες «αγάπη» κάτι που σε διέλυε.

Μη θυμώσεις με τον εαυτό σου.

Αλλά ξύπνα.

Γιατί κανείς δεν θα σεβαστεί ένα όριο που εσύ ο ίδιος αρνείσαι να βάλεις.

Κανείς δεν θα προστατεύσει την ψυχή σου όσο εσύ συνεχίζεις να την παραδίδεις σε ανθρώπους που την πληγώνουν.

Και κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αποφασίσεις: Θέλεις να είσαι πράγματι καλός; Ή θέλεις απλώς να μη σε κατηγορήσει κανείς; Γιατί δεν είναι το ίδιο.

Ο καλός άνθρωπος έχει αγάπη.

Αλλά έχει και αλήθεια.

Έχει συγχώρηση.

Αλλά έχει και διάκριση.

Έχει υπομονή.

Αλλά έχει και όρια.

Κι όταν χρειαστεί, ξέρει να κλείνει μια πόρτα χωρίς μίσος.

Να απομακρύνεται χωρίς εκδίκηση.

Να συγχωρεί χωρίς να επιστρέφει εκεί όπου τον διέλυσαν.

Αυτό δεν είναι σκληρότητα. **Είναι ωριμότητα.** Και τώρα το πιο δύσκολο: Μην περιμένεις να σε ελευθερώσει εκείνος που βολεύεται από τη φυλακή σου.

Μην περιμένεις από εκείνον που εκμεταλλεύεται τη σιωπή σου να σου πει: «Μίλα». Μην περιμένεις από εκείνον που περνά τα όριά σου να σου ζητήσει να τα βάλεις. **Το κλειδί το κρατάς εσύ.** Και ίσως σήμερα πρέπει να κάνεις κάτι που φοβάσαι χρόνια: να σταματήσεις να αποδεικνύεις σε όλους ότι είσαι καλός.

Και να αρχίσεις να ζεις με αλήθεια.

Να πεις: **«Δεν θα γίνω κακός.

Αλλά δεν θα γίνω ξανά και θύμα.»** **«Θα συγχωρώ.

Αλλά δεν θα επιτρέπω.»** **«Θα αγαπώ.

Αλλά δεν θα αυτοκαταργούμαι.»** **«Θα προσφέρω.

Αλλά δεν θα αφήνω κανέναν να με αδειάζει.»** Γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από το να απογοητεύσεις μερικούς ανθρώπους: **να φτάσεις στο τέλος της ζωής σου και να καταλάβεις ότι, για να μην απογοητεύσεις εκείνους, πρόδωσες εσένα.** Να έχεις κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν άνετα… και να μην έχεις νιώσει ποτέ εσύ ειρήνη.

Να έχεις σώσει όλες τις σχέσεις… εκτός από τη σχέση με την ίδια σου την ψυχή.

Και τότε ίσως καταλάβεις ότι η φυλακή δεν είχε σιδερένια κάγκελα.

Είχε λέξεις: «Τι θα πουν;» «Μη στενοχωρηθεί». «Κάνε άλλη λίγη υπομονή». «Εσύ είσαι καλός άνθρωπος». Και κάθε τέτοια φράση έγινε ένα ακόμη κάγκελο. **Σπάσ’ το.** Όχι με θυμό.

Με αλήθεια.

Όχι με εκδίκηση.

Με αξιοπρέπεια.

Όχι για να πάψεις να είσαι καλός.

Αλλά για να πάψεις να είσαι αιχμάλωτος.

Γιατί η αληθινή καλοσύνη δεν σε κάνει σκλάβο. **Σε κάνει ελεύθερο.** Και αν μια «καλοσύνη» απαιτεί να χάσεις τη φωνή σου, την ειρήνη σου, την αξιοπρέπειά σου και στο τέλος τον ίδιο σου τον εαυτό… τότε ίσως δεν ήταν ποτέ καλοσύνη. **Ήταν φόβος που έμαθε να φοράει φωτοστέφανο.** **π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος**.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους