Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν σε βλέπουν και εσύ θέλεις να κρυφτείς Δεν πονάμε μόνο όταν δεν μας αγαπούν.

Μερικές φορές πονάμε και όταν κάποιος μας αγαπά με τον τρόπο που περιμέναμε μια ολόκληρη ζωή.

Όταν ένας άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς συναισθηματική σύνδεση ακούει λόγια τρυφερότητας, μπορεί να μη νιώσει χαρά αλλά θλίψη.

Όταν κάποιος τον εκτιμά, αναγνωρίζει ίσως την ειλικρίνεια των λόγων του, αλλά ένα κομμάτι του αναδιπλώνεται.

Όταν τον αποδέχονται, αντί να ανακουφιστεί, μπορεί να αγχωθεί.

Να αμφιβάλλει, να αλλάζει θέμα, να απομακρύνεται.

Όχι επειδή δεν χρειάζεται την αγάπη.

Αλλά επειδή η αγάπη φτάνει σε έναν τόπο που θυμάται.

Ένας άνδρας μού έλεγε στο γραφείο πως, κάθε φορά που η σύντροφός του τού μιλούσε για όσα εκτιμούσε σε εκείνον, ένιωθε το σώμα του να σφίγγεται.

Εκείνη του έλεγε ότι αισθανόταν ασφαλής μαζί του, ότι αγαπούσε την ευαισθησία και τον τρόπο σκέψης του.

Εκείνος χαμογελούσε αμήχανα, έκανε ένα αστείο ή σηκωνόταν για να ασχοληθεί με κάτι άλλο. «Ξέρω ότι το εννοεί», μου είπε. «Αλλά όταν μου τα λέει, θέλω να φύγω.

Και ύστερα με πιάνει μια ανεξήγητη θλίψη». Η θλίψη δεν ήταν ανεξήγητη.

Μεγάλωσε με έναν πατέρα που τον πρόσεχε κυρίως όταν πετύχαινε και με μια μητέρα που, βυθισμένη στις δικές της δυσκολίες, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί συναισθηματικά.

Έμαθε να είναι χρήσιμος, δυνατός και αυτάρκης.

Δεν έμαθε, όμως, πώς είναι να τον κοιτάζουν χωρίς να χρειάζεται πρώτα να αποδείξει την αξία του.

Τα λόγια της συντρόφου του δεν άγγιζαν μόνο τον ενήλικο άνδρα.

Άγγιζαν και το παιδί που κάποτε περίμενε να ακούσει αυτά τα λόγια και δεν τα άκουσε.

Κάθε «σε βλέπω» φώτιζε όλα τα χρόνια που δεν τον είδαν.

Κάθε «σε εκτιμώ» συναντούσε την παλιά πεποίθηση ότι άξιζε μόνο για όσα πρόσφερε.

Κάθε «είμαι εδώ» ξυπνούσε τον φόβο πως, αν αφεθεί, ο άλλος αργά ή γρήγορα θα φύγει.

Η φροντίδα μπορεί τότε να ενεργοποιήσει μαζί την επιθυμία και την άμυνα.

Ο άνθρωπος θέλει να πλησιάσει, αλλά το σώμα του έχει μάθει να προστατεύεται.

Η οικειότητα δεν του είναι ακόμη οικεία.

Και ό,τι δεν είναι οικείο, ακόμη κι αν είναι καλό, μπορεί αρχικά να μοιάζει επικίνδυνο.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε απομάκρυνση πρέπει να δικαιολογείται από την παιδική ιστορία.

Αν αποσύρεσαι κάθε φορά που κάποιος σε πλησιάζει, χωρίς να του εξηγείς τι συμβαίνει, ο άλλος βιώνει την αναδίπλωσή σου ως απόρριψη.

Το τραύμα εξηγεί την αντίδραση, δεν καταργεί την ευθύνη σου απέναντι στη σχέση.

Διαφορετικά, εκείνος που σε αγαπά πληρώνει την απουσία εκείνων που δεν μπόρεσαν να σε αγαπήσουν.

Η θεραπεία δεν απαιτεί να χαρείς αμέσως όταν σε εκτιμούν.

Σε βοηθά να αντέξεις σταδιακά την εμπειρία χωρίς να την ακυρώσεις.

Να αναγνωρίσεις τη θλίψη, να μιλήσεις για τον φόβο, να παραμείνεις λίγο περισσότερο εκεί όπου κάποτε θα έφευγες.

Να πενθήσεις αυτό που δεν έλαβες, ώστε να μη χρειάζεται να απορρίπτεις αυτό που σου προσφέρεται σήμερα.

Γιατί το δύσκολο δεν είναι πάντοτε να βρεις έναν άνθρωπο που θα σε αγαπήσει.

Μερικές φορές το δυσκολότερο είναι να μην τιμωρήσεις τη σημερινή αγάπη για την απουσία της παλιάς. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους