Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το «εγώ» δεν είναι εχθρός. Το χρειαζόμαστε για να έχουμε ταυτότητα, αυτοεκτίμηση, όρια και προσωπική άποψη.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν γίνεται τόσο δυνατό, ώστε δεν αφήνει χώρο για κανέναν άλλον.

Όταν σε μια συζήτηση δεν ακούμε για να καταλάβουμε.

Ακούμε για να απαντήσουμε.

Για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.

Για να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο.

Για να βρούμε το λάθος στην επιχειρηματολογία του άλλου.

Και κάπως έτσι μπορεί να μιλούν δύο άνθρωποι για ώρες, χωρίς πραγματικά να έχει ακούσει ο ένας τον άλλον ούτε για λίγα λεπτά.

Το εγώ δυσκολεύεται πολύ να πει: «Μπορεί να έκανα λάθος.» «Δεν το είχα σκεφτεί έτσι.» «Καταλαβαίνω γιατί σε πλήγωσε.» «Έχεις δίκιο σε αυτό.» «Συγγνώμη.» Κι όμως, αυτές οι φράσεις δεν μας μικραίνουν.

Αντίθετα, χρειάζεται αρκετή εσωτερική ασφάλεια για να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει ότι δεν γνωρίζει τα πάντα και ότι η δική του οπτική δεν είναι η μοναδική πραγματικότητα.

Να ακούς λοιπόν.

Όχι μόνο τις λέξεις.

Άκου και τι υπάρχει πίσω από αυτές.

Τον φόβο πίσω από έναν θυμό.

Την ανάγκη πίσω από ένα παράπονο.

Την απογοήτευση πίσω από μια σιωπή.

Μερικές φορές ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται συμβουλή.

Δεν χρειάζεται να του εξηγήσεις τι θα έκανες εσύ.

Δεν χρειάζεται καν να συμφωνήσεις μαζί του.

Χρειάζεται απλώς να αισθανθεί: «Με άκουσες.

Κατάλαβες τι προσπαθώ να σου πω.» Αλλά υπάρχει και κάτι σημαντικό: το να ακούς τους άλλους δεν σημαίνει ότι πρέπει να ακυρώνεις τον εαυτό σου.

Δεν χρειάζεται να συμφωνείς για να κατανοήσεις.

Δεν χρειάζεται να αποδέχεσαι προσβολές για να θεωρείσαι ώριμος.

Δεν χρειάζεται να εγκαταλείπεις τα όριά σου για να αποδείξεις ότι έχεις ενσυναίσθηση.

Η υγιής επικοινωνία δεν λέει: «Εγώ δεν έχω σημασία.» Λέει: «Έχω σημασία εγώ και έχεις σημασία κι εσύ.

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον.» Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες ωριμότητας: να μπορείς να ακούσεις κάτι που δεν σου αρέσει χωρίς να αισθανθείς αμέσως ότι απειλείσαι.

Να δεχτείς μια διαφορετική άποψη χωρίς να χρειάζεται να νικήσεις.

Να ζητήσεις συγγνώμη χωρίς ένα «αλλά» στο τέλος.

Να αλλάξεις γνώμη όταν τα δεδομένα αλλάζουν.

Και κάποιες φορές να αφήσεις τον άλλον να ολοκληρώσει αυτό που έχει να πει, χωρίς να ετοιμάζεις ήδη μέσα στο κεφάλι σου την απάντηση.

Γιατί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πάντα κάποιον που έχει τις σωστές λέξεις.

Χρειάζονται πολύ περισσότερο κάποιον που μπορεί πραγματικά να τους ακούσει.

Κράτα λοιπόν το «εγώ» σου αρκετά δυνατό ώστε να προστατεύει την αξιοπρέπειά σου… αλλά αρκετά ήσυχο ώστε να χωράει δίπλα του και η αλήθεια ενός άλλου ανθρώπου. Στέλλα Θώμου Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Life Coach

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους