Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ως ψυχοθεραπευτής, θέλω να εκφράσω μια διαφορετική άποψη για κάτι που ακούγεται όλο και περισσότερο: τη λεγόμενη «θεραπεία του εσωτερικού παιδιού» Δεν είμαι ενάντια στην αναγνώριση των παιδικών μας τραυμάτων.

Δεν είμαι ενάντια στο να κατανοήσουμε τι μας πλήγωσε, τι μας έλειψε και ποιες εμπειρίες επηρεάζουν ακόμη τη ζωή μας.

Είμαι, όμως, ενάντια στο να μετατρέπουμε το πληγωμένο παιδί μέσα μας σε μόνιμη ταυτότητα.

Γιατί όταν ασχολείσαι αποκλειστικά με το παιδί που ήσουν, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσεις τον ενήλικα που είσαι σήμερα.

Να αναζητάς συνεχώς ποιος σε πλήγωσε, αντί να αναρωτιέσαι τι μπορείς να κάνεις εσύ για να αλλάξεις τη ζωή σου.

Να εξηγείς κάθε σου συμπεριφορά μέσα από το παρελθόν, χωρίς να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τις επιλογές σου στο παρόν.

Να περιμένεις ακόμη από τους γονείς σου να σου δώσουν όσα δεν μπόρεσαν να σου προσφέρουν τότε.

Και κάπως έτσι, αντί να προχωράς, μπορεί να εγκλωβίζεσαι ξανά και ξανά στην ίδια ιστορία.

Το τραύμα σου μπορεί να εξηγεί τη συμπεριφορά σου.

Δεν χρειάζεται, όμως, να καθορίζει ολόκληρη τη ζωή σου.

Δεν ευθύνεσαι για όσα σου συνέβησαν όταν ήσουν παιδί.

Σήμερα, όμως, ως ενήλικας, έχεις τη δυνατότητα να αναλάβεις την ευθύνη για το πώς θα φροντίσεις τον εαυτό σου, πώς θα διαχειριστείς τις σχέσεις σου και πώς θα χτίσεις το μέλλον σου.

Η θεραπεία δεν είναι να επιστρέφεις ασταμάτητα στο παρελθόν.

Είναι να μπορείς να το κατανοήσεις, να επεξεργαστείς τον πόνο σου και να αποκτήσεις περισσότερη ελευθερία στο παρόν.

Το παιδί που ήσουν χρειάζεται κατανόηση.

Ο ενήλικας που είσαι σήμερα χρειάζεται να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.

Μην αφήσεις την προσπάθεια να θεραπεύσεις το παρελθόν σου να γίνει ο λόγος που δεν ζεις το παρόν σου. Μίντο Αττάαλλα Ψυχοθεραπευτής – Καθηγητής Κινεζικής Ιατρικής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους