Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγραψα το παιδί μου στη γυμναστική. Και μετά; Είναι η εποχή που οι γονείς σπεύδουν να γράψουν το παιδί τους σε ένα σωματείο γυμναστικής.

Για ένα παιδί, η πρώτη επαφή με τη γυμναστική είναι ένας καινούργιος κόσμος.

Νέο περιβάλλον, προπονητές, καινούρια παιδάκια, κανόνες και απαιτήσεις.

Κάποια παιδιά προσαρμόζονται αμέσως.

Όχι όμως όλα, ή όχι τόσο εύκολα.

Και αυτό είναι φυσιολογικό.

Μπροστά σε αυτή νέα κατάσταση ο γονιός με τη σειρά του πολλές φορές, μοιάζει να τα έχει χαμένα Το καλύτερο που μπορεί να κάνει σε αυτή τη περίπτωση είναι να ακούει το παιδί του και να προσπαθεί να καταλάβει τι το δυσκολεύει ή τι το προβληματίζει.

Η ενασχόληση ενός παιδιού με τη γυμναστική και οι ώρες που περνά εκεί μέσα είναι κάτι που αφορά το ίδιο το παιδί.. Δεν χρειάζεται μετατρέπουμε τις δικές μας προσδοκίες σε υποχρέωση του παιδιού.

Η γυμναστική (για όσο καιρό θα είαι εκεί μέσα το παιδί) πρέπει όσο γίνεται να είναι δική του επιλογή, κάτι που αγαπά και θέλει να κάνει.

Αν ένα παιδί αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει, έχει καλή σχέση με τα άλλα παιδιά και περνά όμορφα με τις προπονήτριές του, τότε η προπόνηση είναι κάτι πολύ περισσότερο από άσκήσεις.

Μπορεί να κουράζεται και να μοιαζει να ταλαιπωρείται, αλλά όλος αυτός ο νέος κόσμος της προπόνησης τού προσφέρει πρωτόγνωρες στιγμές.

Υπάρχουν και γονείς που επιλέγουν ένα σωματείο επειδή έχουν δει ή ακούσει ότι τα παιδιά συμμετέχουν σε αγώνες ακόμη και από μικρές ηλικίες και μπορούν να κερδίσουν μετάλλια.

Φυσικά, ένα μετάλλιο θα δώσει χαρά στο παιδί, στους γονείς και πολλές φορές… σε όλο το σόι.

Δεν χρειάζεται όμως σε αυτές τις ηλικίες το μετάλλιο να γίνεται αυτοσκοπός.

Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι όλα όσα ζει το παιδί μέσα στο γυμναστήριο.

Εκεί δηλαδή που προσπαθεί και τα καταφέρνει σε τόσες ασκήσεις και σε πολλές περισσότερες αποτυγχάνει αλλά ξαναπροσπαθεί.

Αυτά όμως είναι που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του και τού διδάσκουν πράγματα που ίσως ένα παιδί που δεν αθλείται να μην έχει την ίδια ευκαιρία να ζήσει.

Μήπως τελικά αυτό είναι το πιο πολύτιμο μετάλλιο που κερδίζει; Αν έρθει και μια διάκριση, μια καλή θέση, φυσικά και θα τη χαρούμε.

Δεν χρειάζεται όμως να της δώσουμε μεγαλύτερη σημασία απ’ όση πραγματικά έχει.

Στις μικρές ηλικίες ένας αγώνας δεν είναι μόνο οι κριτές, το πρόγραμμα και η αγωνία για τη βαθμολογία.

Είναι και η χαρά της συμμετοχής, όλη η προετοιμασία που έχει προηγηθεί, το όμορφο κορμάκι που το παιδί περίμενε να φορέσει και, φυσικά, οι ωραίες φωτογραφίες που θα του μείνουν από εκείνη τη μέρα.

Και εννοείται πως κανείς δεν ξέρει από την αρχή μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας μικρός αθλητής ή μια μικρή αθλήτρια στη γυμναστική.

Το σημαντικό είναι το παιδί να περνά καλά, να χαίρεται που πηγαίνει στην προπόνηση και σιγά σιγά να βάζει τους δικούς του στόχους, χωρίς να κουβαλά στην πλάτη του τα «θέλω» των μεγάλων. Αυτά! ΥΓ. Ο γράφων χρησιμοποιεί στα κείμενά του και στις εικόνες του τη ΦΥΣΙΚΗ νοημοσύνη! - Adonis Keramidas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους