Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και υπάρχουν άνθρωποι αμέτοχοι και απραγείς. Άχρωμοι και μουντοί. Βλέπουν, ακούν, διαβάζουν και μένουν αδιάφοροι.

Τίποτα δεν τους αγγίζει, λες και δεν έχουν αισθήματα μέσα τους.

Λες και δεν νιώθουν την χαρά, την λύπη, την συγκίνηση.

Θεατές των πάντων και ανέκφραστοι.

Σαν να μιλάς σε τοίχο, που δεν πρόκειται ποτέ να σ' απαντήσει.

Απλοί παρατηρητές μιας ανύπαρκτης έκφρασης.

Καμία σύσπαση στο πρόσωπό τους δεν μαρτυρά ποτέ τι σκέφτονται.

Χαρακτήρες "ξένοι" για τους περισσότερους.

Λίγοι και όμως υπάρχουν.

Αθόρυβοι και αθέατοι στο πλήθος.

Διαβαίνουν την ζωή, χωρίς ποτέ ν' αφήσουν ένα στίγμα τους.

Όσο και αν προσπαθεί να τους πλησιάσει κανείς, δεν ανοίγονται, σαν να φοβούνται μήπως οι λέξεις τους προδώσουν.

Μήπως κάποιος καταλάβει, τα τρωτά τους σημεία.

Έχεις συναντήσει ποτέ, κάποιον απ' αυτούς? Εγώ ναι κι αισθάνθηκα άβολα, γιατί δεν έδιναν τροφή για συζήτηση.

Κλεισμένοι σ' ένα κόσμο δικό τους, απλησίαστο.

Δεν χαμογελούν σχεδόν ποτέ.

Μόνο μειδιούν.

Και υπάρχουν άνθρωποι, άχρωμοι και μουντοί. Ευτυχισμένοι? Δυστυχισμένοι? Κανείς δεν ξέρει κι ούτε πρόκειται να μάθει.

Ίσως γιατί κανένας τους ποτέ, δεν άφησε κανέναν για να τους γνωρίσει.

Και αυτό σαν σκέψη και μόνο, με κάνει να λυπάμαι.

Γιατί μου φαίνεται αδιανόητο να ζεις μόνο μια φορά και να είσαι σιωπηλός, σε μία θορυβώδη και γεμάτη εκφράσεις ζωή. Effie Katsilli (Αιθεροβάμων)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους