Και κάπως έτσι, η Μπαρτσελόνα βρίσκει στο πρόσωπο του Ζεσούς έναν παίκτη που μπορεί να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση αντί του Φεράν, αλλά ίσως και κάτι περισσότερο, αν του το επιτρέψει το σώμα του...
Και κάπως έτσι, η Μπαρτσελόνα βρίσκει στο πρόσωπο του Ζεσούς έναν παίκτη που μπορεί να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση αντί του Φεράν, αλλά ίσως και κάτι περισσότερο, αν του το επιτρέψει το σώμα του.
Γιατί, ας το πούμε από την αρχή: η ποιότητα του Ζεσούς δεν ήταν ποτέ το βασικό ερώτημα.
Το πραγματικό θέμα ήταν και παραμένει η διαθεσιμότητά του.
Αν μείνει υγιής, μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο χρήσιμος απ’ όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά.
Ο λόγος είναι ότι ο Ζεσούς δεν είναι ένας κλασικός φορ περιοχής, ούτε ένας "στατικός" φορ περιοχής που περιμένει την μπάλα μέσα στο κουτί.
Είναι ένας πιο δυναμικός κεντρικός επιθετικός, πιο κοντά στο προφίλ παικτών όπως ο Άλβαρες ή, σε ορισμένα στοιχεία του παιχνιδιού του, ο Αγουέρο.
Του αρέσει να βγαίνει από τη ζώνη του, να συνδέεται με τους μέσους και τους εξτρέμ, να αλλάζει ύψη και θέσεις και να συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία της φάσης.
Κι αυτό εξηγεί αρκετά καθαρά γιατί ο Φλικ δεν δείχνει να "καίγεται", τουλάχιστον προς το παρόν, για έναν απόλυτα κλασικό "9", έναν φορ που παίζει αποκλειστικά πάνω στους στόπερ και ζει σχεδόν μόνο μέσα στην περιοχή.
Με τον Φλικ, η Μπαρτσελόνα δείχνει να πηγαίνει προς μια πιο ρευστή και πολυμορφική επιθετική λειτουργία.
Η μετάβαση από το 4-2-3-1 στο 4-3-3, αλλά και σε παραλλαγές όπως το 3-4-3, δεν αλλάζει μόνο τους αριθμούς στον πίνακα, αλλάζει και τη λογική του συνόλου.
Η ομάδα γίνεται λιγότερο "άκαμπτη" δομικά και πιο δυναμική στις μετακινήσεις, στην πίεση, στην ανάπτυξη από πίσω, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τα άκρα και τους εσωτερικούς διαδρόμους.
Υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία στις εναλλαγές θέσεων, περισσότερη κινητικότητα μπροστά και μια πιο έντονη διάθεση να δημιουργούνται ρήγματα μέσα από τη διασπορά της αντίπαλης άμυνας.
Και ακριβώς εκεί μπορεί να ταιριάξει ο Ζεσούς.
Σε ένα επιθετικό τρίτο όπου ο Φλικ θέλει συνεχή κίνηση, μπέρδεμα στα μαρκαρίσματα και αξιοποίηση του ελεύθερου χώρου, ένας επιθετικός σαν τον Βραζιλιάνο αποκτά ιδιαίτερη αξία.
Δεν είναι μόνο παίκτης τελικής εκτέλεσης.
Είναι παίκτης που μπορεί να "δέσει" το παιχνίδι, να σπάσει από τη γραμμή των στόπερ, να έρθει χαμηλά για συνεργασία, να ανοίξει διάδρομο για έναν εσωτερικό μέσο ή έναν εξτρέμ που συγκλίνει και μετά να ξαναμπεί στην περιοχή για τελείωμα.
Αυτή η ικανότητα να υπηρετεί ταυτόχρονα τη σύνδεση και την ολοκλήρωση της επίθεσης τον κάνει πολύ χρήσιμο σε ένα τόσο κινητικό πλαίσιο.
Η σημερινή Μπαρτσελόνα, άλλωστε, δείχνει να αναζητά όλο και περισσότερο αυτή τη ρευστότητα. Ο Πέδρι, για παράδειγμα, δεν μένει κλειδωμένος σε έναν μόνο ρόλο.
Ανάλογα με τη φάση, μπορεί να εμφανιστεί ως εσωτερικός μέσος, ως πιο προωθημένο "οκτάρι", ως δημιουργός πίσω από τον φορ, ακόμη και ως παίκτης που πατάει περιοχή.
Αυτή η ελευθερία θυμίζει σε ορισμένες στιγμές στοιχεία από ομάδες του Φλικ ή και από σύνολα όπου οι επιθετικοί δεν είχαν σταθερές ταμπέλες, αλλά κινούνταν συνεχώς για να χαλάσουν τις αμυντικές αναφορές.
Ένας εξτρέμ μπορεί να βρεθεί εσωτερικά, ένας επιτελικός να ανοίξει στο πλάι, ο φορ να κατέβει χαμηλά, κι έτσι να προκύψει ο ελεύθερος παίκτης που θα χτυπήσει τον κενό χώρο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Ζεσούς μπορεί να εμφανιστεί τη μία στιγμή ως κεντρικός επιθετικός, την άλλη ως παίκτης κάτω από τον φορ και σε άλλη φάση να βγει προς τα πλάγια για να δημιουργήσει υπεραριθμία.
Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο του ατού: δεν εγκλωβίζεται εύκολα σε μία μόνο ερμηνεία του ρόλου του.
Και όταν μια ομάδα έχει τεχνική ποιότητα, καλές αποστάσεις και σωστές εσωτερικές συνεργασίες, αυτή η ευελιξία γίνεται ακόμη πιο πολύτιμη.
Γι’ αυτό και προσωπικά μπορώ να δω τη λογική της επιλογής.
Αν ο Ζεσούς μείνει μακριά από τραυματισμούς, θεωρώ ότι έχει σοβαρές πιθανότητες να πετύχει με τον Φλικ.
Όχι απαραίτητα επειδή θα βάλει μόνο πολλά γκολ, αλλά επειδή το προφίλ του κουμπώνει σε μια ιδέα παιχνιδιού που στηρίζεται στην ένταση, στις εναλλαγές, στην πίεση ψηλά και στη διαρκή αναζήτηση του ελεύθερου παίκτη.
Το μεγάλο "αν" είναι ένα και γνωστό: να έχει συνέχεια.
Αν την έχει, τότε η Μπαρτσελόνα ίσως βρει σε αυτόν κάτι πολύ πιο χρήσιμο από έναν απλό αναπληρωματικό.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους