Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μην κάνεις σκηνή εδώ, σε παρακαλώ», μου είπε ο Στέφανος χαμηλόφωνα, με εκείνο το σφιγμένο χαμόγελο που έβαζε πάντα όταν ήθελε να δείχνει ψύχραιμος μπροστά στους άλλους.

Κι εγώ στεκόμουν απέναντί του, στο αεροδρόμιο, με την καρδιά να χτυπάει τόσο δυνατά που ένιωθα ότι θα σωριαστώ.

Δίπλα του ήταν μια γυναίκα, γύρω στα σαράντα, με ένα μπεζ παλτό και μια βαλίτσα καμπίνας.

Δεν με κοίταζε.

Εκείνος κρατούσε δύο εισιτήρια για Θεσσαλονίκη. Δύο.

Όχι ένα για επαγγελματικό ταξίδι, όπως μου είχε πει. Δύο.

Όλα είχαν αρχίσει τρεις μέρες πριν, ένα βράδυ που έπινα καφέ στην κουζίνα και άνοιξα την εφαρμογή της τράπεζας για να δω αν είχε μπει ο μισθός μου.

Ο κοινός μας λογαριασμός ήταν πιο χαμηλά απ’ όσο έπρεπε.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα είχε πληρώσει κάποιον λογαριασμό.

Μετά είδα τις κινήσεις.

Ξενοδοχείο στο Ναύπλιο.

Δύο διανυκτερεύσεις.

Αεροπορικά εισιτήρια.

Ένα ακριβό εστιατόριο στο Κολωνάκι, Τρίτη μεσημέρι, ώρα που μου είχε πει ότι ήταν «σε σύσκεψη και δεν μπορούσε να μιλήσει». Ένιωσα τα χέρια μου να παγώνουν.

Κάθισα στην καρέκλα και ξανακοίταξα μία μία τις ημερομηνίες.

Δεν ήταν μία φορά.

Ήταν πολλές.

Μικρές πληρωμές που δεν είχα προσέξει μήνες τώρα.

Ξενοδοχεία, βενζίνες σε μέρη που δεν είχε λόγο να είναι, αεροπορικά, κρατήσεις.

Μια δεύτερη ζωή πληρωμένη από τον λογαριασμό όπου έμπαινε και ο δικός μου μισθός.

Όταν γύρισε σπίτι, ο Μάρκος, ο γιος μας, κοιμόταν.

Του έδειξα το κινητό χωρίς κουβέντα.

Το κοίταξε, πήρε μια ανάσα και είπε: «Θα σου εξηγήσω.» Αυτή τη φράση τη μισώ πια.

Όποιος λέει «θα σου εξηγήσω», συνήθως έχει ήδη πει χίλια ψέματα. «Ποια είναι;» τον ρώτησα.

Έτριψε το μέτωπό του. «Δεν είναι τόσο απλό.» «Για μένα είναι πολύ απλό.

Ποια είναι;» Και τότε το είπε. «Η Ιωάννα.» Σαν να ξεκόλλησε το πάτωμα κάτω από τα πόδια μου.

Δέκα χρόνια γάμος.

Ένα παιδί οκτώ χρονών.

Δάνειο, λογαριασμοί, πεθερικά, γιορτές, σχολικές γιορτές, ιώσεις, καλοκαίρια στο χωριό, καυγάδες για τα καθημερινά.

Μια ολόκληρη ζωή.

Και υπήρχε μια Ιωάννα κρυμμένη ανάμεσα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και στα ψώνια του σούπερ μάρκετ.

Μου είπε ότι «κρατάει μήνες». Μετά το μάζεψε. «Όχι ακριβώς μήνες... κάπως παραπάνω.» Δηλαδή χρόνο; Δύο; Εκεί άρχισα να τρέμω.

Όχι από ζήλια μόνο.

Από εξευτελισμό.

Από το ότι όλοι ίσως κάτι καταλάβαιναν εκτός από μένα.

Το επόμενο πρωί βρήκα στο email του, που είχε μείνει ανοιχτό στο τάμπλετ, την επιβεβαίωση της πτήσης.

Αναχώρηση το απόγευμα.

Δύο θέσεις.

Δεν ξέρω γιατί πήγα.

Ίσως για να δω αν θα έχει το θράσος να φύγει κανονικά.

Ίσως γιατί ένα κομμάτι μου ακόμα ήθελε να ακούσει ότι όλα ήταν λάθος.

Δεν ήταν.

Τον είδα από μακριά να περπατάει δίπλα της, ήρεμος, σχεδόν ελαφρύς.

Έτσι περπατούσε παλιά όταν ερχόταν να με πάρει από τη δουλειά.

Πήγα μπροστά τους και τον φώναξα. «Στέφανε!» Γύρισε και άσπρισε. Η γυναίκα δίπλα του έκανε πίσω. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους