Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ «ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ» Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον εύρημα στη νέα δημοσκόπηση της MRB που αξίζει να το δούμε χωρίς κομματικές παρωπίδες.

Το 30,3% των ερωτηθέντων λέει ότι, όσον αφορά τη στρατιωτική συνεργασία Ελλάδος–Ισραήλ, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι τουρκικές αντιδράσεις ώστε να αποφεύγονται οι εντάσεις.

Και στο ζήτημα των θαλάσσιων πάρκων και της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδος–Κύπρου, το 30,6% προκρίνει κάποια συμβιβαστική λύση με την Τουρκία για να μην υπάρξει όξυνση.

Αυτό από μόνο του είναι μια απολύτως θεμιτή άποψη.

Σε μια δημοκρατία ο καθένας μπορεί να θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να αποφεύγει την ένταση και να αναζητά συμβιβασμούς.

Το πολιτικό παράδοξο αρχίζει όταν οι ίδιοι πολιτικοί χώροι και οι ίδιοι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ως «πρόκληση» ή «κλιμάκωση» την ενίσχυση της ελληνικής άμυνας, τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ ή την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο, στη συνέχεια κατηγορούν την κυβέρνηση ότι είναι… «ενδοτική» απέναντι στην Τουρκία.

Μα ας αποφασίσουμε επιτέλους τι θέλουμε! Θέλουμε η Ελλάδα να ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ ή θέλουμε πρώτα να ρωτάμε την Άγκυρα αν συμφωνεί; Θέλουμε να προχωρά ένα έργο που συνδέει ενεργειακά την Ελλάδα με την Κυπριακή Δημοκρατία ή θέλουμε να αναζητούμε προηγουμένως έναν «συμβιβασμό» με την Τουρκία για να μην ενοχληθεί; Θέλουμε η Ελλάδα να έχει ισχυρές αμυντικές συμμαχίες ή πρέπει κάθε φορά να υπολογίζουμε αν αυτό θα προκαλέσει την τουρκική αντίδραση; Γιατί εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση. Η Τουρκία δεν κρύβει ότι αντιδρά στην ελληνική αμυντική ενίσχυση, στην παρουσία ελληνικών μέσων στα νησιά, στον σχεδιασμό ενεργειακών έργων και στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδος–Κύπρου.

Μάλιστα, μόλις τις προηγούμενες ημέρες ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν επανέφερε δημόσια το ζήτημα της «στρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών, ενώ η Αθήνα απάντησε ότι η ελληνική άμυνα αποτελεί νόμιμη άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος και απέρριψε τις τουρκικές αιτιάσεις.

Άρα το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να αποφεύγουμε άσκοπες εντάσεις.

Φυσικά και πρέπει.

Το ερώτημα είναι άλλο: Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας «συμβιβασμός» όταν απέναντί σου υπάρχει μια χώρα που θεωρεί ότι μπορεί να επηρεάζει το τι θα κάνεις μέσα στα δικαιώματα και στην επικράτειά σου; Γιατί άλλο πράγμα είναι η διπλωματία και άλλο η αυτολογοκρισία.

Άλλο η διαπραγμάτευση και άλλο να θεωρούμε εκ των προτέρων ότι επειδή η Τουρκία αντιδρά, η Ελλάδα πρέπει να κάνει πίσω. Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συζητά με την Τουρκία.

Αλλά η συζήτηση δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα αποκτά δικαίωμα βέτο στις ελληνικές αποφάσεις.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική αντίφαση: Δεν μπορείς από τη μία να ζητάς από την κυβέρνηση να μην «υποχωρεί» απέναντι στην Τουρκία και από την άλλη να ζητάς να λαμβάνει ως βασικό κριτήριο για τις ελληνικές αποφάσεις το αν θα αντιδράσει η Τουρκία.

Αυτό δεν είναι κριτική στην κυβέρνηση.

Είναι δύο διαφορετικές πολιτικές λογικές που πρέπει να εξηγηθούν καθαρά στον πολίτη.

Η δημοσκόπηση, πάντως, δείχνει ότι η πλειοψηφία κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση: 51,1% θέλει τη συνέχιση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδος–Ισραήλ επειδή θεωρεί ότι ενισχύει την άμυνα της χώρας, έναντι 30,3% που θέλει να λαμβάνονται υπόψη οι τουρκικές αντιδράσεις.

Και στο θέμα των θαλάσσιων πάρκων και της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, το 59,3% θέλει να προχωρήσει η Ελλάδα όπως έχει σχεδιάσει, έναντι 30,6% που προκρίνει συμβιβασμό με την Τουρκία.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της μέτρησης.

Και επομένως, πριν αρχίσουμε τις εύκολες καταγγελίες περί «ενδοτισμού», ας είμαστε όλοι συνεπείς στις θέσεις μας.

Δεν γίνεται να ζητάς από την Ελλάδα να μην κάνει πίσω και ταυτόχρονα να της ζητάς να προσαρμόζει τις επιλογές της στις αντιδράσεις της Άγκυρας.

Η εξωτερική πολιτική χρειάζεται ψυχραιμία, διπλωματία και διάλογο.

Αλλά χρειάζεται και κάτι ακόμη: να ξέρεις ποια είναι τα δικαιώματά σου και να μην τα μετατρέπεις σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης απλώς και μόνο επειδή κάποιος άλλος αντιδρά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους