Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε κάποιους στην Πιερία, ζητούμε συγγνώμη. Ναι, συγγνώμη. Συγγνώμη σε εσένα που πίστεψες ότι το KateriniPress ήταν κάτι προσωρινό.

Μια προσπάθεια που θα κρατούσε λίγο.

Μια πυγολαμπίδα που θα άναβε για λίγο και μετά θα έσβηνε.

Πόσες φορές το περιμένατε; Πόσες φορές είπατε «θα κουραστεί»; Πόσες φορές πιστέψατε ότι κάποια στιγμή θα σταματήσει; Πόσες φορές θεωρήσατε ότι επειδή ο άνθρωπος πίσω από αυτή τη σελίδα βρέθηκε στη Γερμανία, το KateriniPress θα τελείωνε; Και όμως.

Είμαστε ακόμη εδώ.

Και όχι απλώς είμαστε εδώ. Μεγαλώνουμε. Αλλάζουμε. Διορθωνόμαστε. Δοκιμάζουμε. Δημιουργούμε.

Και συνεχίζουμε.

Από απόσταση; Ναι.

Και λοιπόν; Μήπως η απόσταση σταμάτησε ποτέ κάποιον που αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει; Μήπως χρειάζεται να κάθεσαι κάθε μέρα σε ένα γραφείο στην Κατερίνη για να αγαπάς την Πιερία; Μήπως χρειάζεται να φωτογραφίζεσαι με τους πάντες, να κάνεις δημόσιες σχέσεις, να μοιράζεις χειραψίες και χαμόγελα για να έχει αξία η δουλειά σου; Εμείς επιλέξαμε άλλον δρόμο.

Δεν μας ενδιαφέρει να είμαστε μέσα σε παρέες.

Δεν μας ενδιαφέρει να είμαστε μέσα σε «πηγαδάκια». Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα μας χτυπήσει στην πλάτη.

Μας ενδιαφέρει κάτι πολύ πιο απλό.

Να μας διαβάζει ο κόσμος.

Και μας διαβάζει. Το KateriniPress είναι σήμερα στο κινητό σου.

Στο σπίτι σου.

Στην καφετέρια.

Στο γήπεδο.

Στην πλατεία.

Στο χωριό.

Στο δημαρχείο.

Στο μαγαζί.

Στη δουλειά.

Είναι παντού εκεί όπου υπάρχει ένας άνθρωπος που θέλει να δει, να μάθει, να σχολιάσει, να θυμηθεί, να μιλήσει για την Πιερία.

Και αυτό, δυστυχώς για κάποιους, δεν αγοράστηκε. Χτίστηκε.

Μέρα με τη μέρα.

Ανάρτηση με την ανάρτηση.

Χρόνο με τον χρόνο.

Με λάθη; Φυσικά.

Ποιος δεν κάνει λάθη; Με κούραση; Πάρα πολλή.

Με απογοητεύσεις; Αμέτρητες.

Αλλά και με ένα πείσμα που δεν τελείωσε ποτέ.

Και ίσως αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο κάποιους.

Ότι δεν φύγαμε.

Ότι δεν κλείσαμε.

Ότι δεν εξαφανιστήκαμε.

Ότι, αντίθετα, αρχίσαμε να γινόμαστε ακόμη πιο δυνατοί.

Και ξέρετε ποιο είναι ίσως το πιο όμορφο; Ότι πολλές φορές δεν χρειάζεται καν κάτι εντυπωσιακό.

Μια φωτογραφία από έναν δρόμο.

Μια πλατεία.

Ένα μικρό πάρκο.

Ένα χωριό.

Μια παραλία.

Ένας λόφος.

Ένα σημείο που ο περισσότερος κόσμος μπορεί να έχει περάσει εκατό φορές.

Και ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι σταματούν. Κοιτάζουν. Θυμούνται.

Σχολιάζουν. «Το ξέρω αυτό το μέρος». «Εδώ μεγάλωσα». «Από εδώ περνούσα μικρός». «Εδώ είναι το χωριό μου». Αυτό δεν είναι προβολή της Πιερίας; Τι είναι προβολή τελικά; Μόνο οι ακριβές καμπάνιες; Μόνο οι επίσημες φωτογραφίες; Μόνο όσοι εμφανίζονται ως «ειδικοί» στην προβολή ενός τόπου; Ή μήπως προβολή είναι και το να κάνεις έναν άνθρωπο που ζει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά να σταματήσει για δέκα δευτερόλεπτα και να θυμηθεί το χωριό του; Εμείς αυτό θέλουμε.

Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.

Ακόμη κι αν κάποιοι φορείς δεν θεωρούν ότι αξίζει να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια.

Ακόμη κι αν άλλοι επιλέγουν διαφορετικούς δρόμους για την προβολή της Πιερίας.

Εμείς θα συνεχίσουμε.

Γιατί αγαπάμε αυτόν τον τόπο.

Δεν χρειαζόμαστε άδεια για να τον αγαπάμε.

Δεν χρειαζόμαστε χρηματοδότηση για να ανεβάσουμε μια φωτογραφία από ένα χωριό.

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας πει ότι «τώρα επιτρέπεται» να δείξουμε την Πιερία.

Θα τη δείχνουμε.

Και θα τη δείχνουμε όσο μπορούμε καλύτερα.

Και φυσικά, ένα πράγμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο.

Άλλο η κριτική.

Άλλο η διαφωνία.

Και άλλο η προσωπική επίθεση, η προσβολή και η χυδαιότητα.

Όποιος θέλει να διαφωνήσει μαζί μας, μπορεί.

Όποιος θέλει να μας κρίνει, μπορεί.

Όποιος όμως θεωρεί ότι το inbox και τα σχόλια είναι χώρος για ύβρεις και προσωπικές επιθέσεις, απλά δεν θα έχει θέση εδώ.

Τόσο απλά.

Γιατί το KateriniPress δεν χτίστηκε για να αρέσει σε όλους.

Χτίστηκε για να έχει φωνή.

Και σήμερα αυτή η φωνή ακούγεται.

Οι φωτογραφίες των χωριών μας φτάνουν σε δεκάδες χιλιάδες προβολές. Το Λιτόχωρο, μέσα σε λίγες μόνο ώρες, ξεπέρασε ήδη τις 30.000 προβολές.

Μια απλή φωτογραφία.

Όχι κάποιο εντυπωσιακό βίντεο.

Όχι κάποια πανάκριβη παραγωγή.

Μια απλή γωνιά του τόπου μας.

Και αυτό για εμάς λέει πολλά.

Προσωπικά, σαν Χάρης, δεν με ενδιέφερε ποτέ να με αναγνωρίζει ο κόσμος στον δρόμο.

Δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος.

Ο στόχος ήταν άλλος.

Να γνωρίζει ο κόσμος το KateriniPress.

Το «παιδί» που δημιούργησα με κόπο, πολλές ώρες δουλειάς και πολλές φορές χωρίς καμία απολύτως βοήθεια.

Και σήμερα το γνωρίζει.

Το διαβάζει.

Το σχολιάζει.

Το στηρίζει.

Και ναι, υπάρχουν πλέον και άνθρωποι και μικροί επιχειρηματίες που στηρίζουν έμπρακτα αυτή την προσπάθεια.

Τους ευχαριστούμε.

Όπως ευχαριστούμε και κάθε άνθρωπο που μας στέλνει μία φωτογραφία.

Μία καταγγελία.

Μία είδηση.

Ένα πρόβλημα του χωριού του.

Μία όμορφη εικόνα.

Μία ιστορία.

Γιατί χωρίς εσάς δεν υπάρχει KateriniPress.

Και τώρα, λοιπόν, ξανά συγγνώμη.

Συγγνώμη που δεν σβήσαμε.

Συγγνώμη που δεν κλείσαμε.

Συγγνώμη που δεν κουραστήκαμε αρκετά για να τα παρατήσουμε.

Συγγνώμη που, ενώ κάποιοι περίμεναν το τέλος, εμείς ετοιμάζουμε την επόμενη μέρα.

Και ένα τεράστιο ευχαριστώ σε εσάς που είστε εδώ.

Σε εσάς που μας διαβάζετε.

Σε εσάς που μας στηρίζετε.

Σε εσάς που μας εμπιστεύεστε.

Σε εσάς που ξέρετε ότι μπορεί να κάνουμε λάθη, αλλά δεν θα πουλήσουμε ποτέ αυτή την προσπάθεια για ένα χτύπημα στην πλάτη. Το KateriniPress θα συνεχίσει να είναι αυτό που θέλαμε από την αρχή.

Μια ανεξάρτητη φωνή για την Πιερία. Καθαρή. Αληθινή.

Χωρίς «δικούς μας» και «δικούς σας». Χωρίς να κοιτάζει ποιος είναι απέναντι.

Και όσο υπάρχει κόσμος που μας διαβάζει, μας εμπιστεύεται και μας στέλνει τη φωνή του, εμείς θα είμαστε εδώ. Με ακόμα περισσότερα πράγματα πολύ σύντομα. Χάρης Μπαζάκος Katerini Press

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους