Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν σώπασε η φωνή Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν για το κοινό μόνο ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο.

Ήταν μια φωνή συνδεδεμένη με τον προσωπικό χρόνο χιλιάδων ανθρώπων.

Γι’ αυτό και ο αιφνίδιος θάνατός του δεν βιώθηκε απλώς ως μια είδηση.

Έμοιαζε σαν να έσβησε απότομα κάτι που θεωρούσαμε ότι θα υπάρχει πάντοτε.

Κι όμως, τίποτε δεν υπάρχει πάντοτε.

Τα φώτα της σκηνής, η αναγνωρισιμότητα, η επιτυχία, η αγάπη του κόσμου δεν συγκροτούν ασπίδα απέναντι στη φθορά.

Η καρδιά δεν γνωρίζει από χειροκροτήματα.

Το σώμα δεν συγκινείται από τη φήμη του ονόματος που φέρει.

Όταν παύει να λειτουργεί, ο διάσημος και ο άγνωστος επιστρέφουν στην ίδια απόλυτη ισότητα.

Αλλά ο συγκεκριμένος θάνατος δεν συνέβη στη σιωπή ενός σπιτιού ή στον ύπνο.

Συνέβη ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη μια ιατρική πράξη που αναφέρεται ως πλασμαφαίρεση.

Η ακριβής αλληλουχία των γεγονότων, η αιτία της ανακοπής και οι ενδεχόμενες ευθύνες αποτελούν αντικείμενο έρευνας.

Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η έρευνα, κανείς δεν δικαιούται ούτε να καταδικάζει ούτε να αθωώνει.

Η ιατρική δεν είναι τελετουργία εξαγνισμού.

Δεν είναι χώρος θαυμάτων, ασαφών υποσχέσεων και εντυπωσιακών μηχανημάτων.

Είναι επιστήμη της ένδειξης, της απόδειξης, της συναίνεσης, της ασφάλειας και της ευθύνης.

Μια ιατρική πράξη δεν νομιμοποιείται επειδή είναι τεχνικά εφικτή, ακριβή ή περιβάλλεται από την αίγλη της καινοτομίας.

Νομιμοποιείται όταν υπάρχει σαφής λόγος να πραγματοποιηθεί, όταν το αναμενόμενο όφελος υπερβαίνει τον κίνδυνο και όταν εκτελείται στο κατάλληλο περιβάλλον, με τις αναγκαίες δικλίδες ασφαλείας.

Ο θάνατος του Μαζωνάκη άνοιξε, πέρα από την ποινική και ιατροδικαστική έρευνα, μια βαθύτερη συζήτηση.

Μια συζήτηση για την εποχή μας και για τη λατρεία της «βελτιστοποίησης» του σώματος.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν αρκείται πλέον στο να θεραπεύεται όταν ασθενεί.

Απαιτεί να ανανεώνεται, να αποτοξινώνεται, να καθαρίζεται, να αναβαθμίζεται.

Θέλει να απομακρύνει από το σώμα του οτιδήποτε του θυμίζει κόπωση, ηλικία και φθορά.

Η υγεία μετατρέπεται σταδιακά από αγαθό σε καταναλωτικό προϊόν και η ιατρική από επιστήμη σε αγορά υποσχέσεων.

Ακόμη και το αίμα παρουσιάζεται στη συλλογική φαντασία σαν ένα υγρό που μπορεί να «καθαριστεί» από το παρελθόν του.

Σαν να μπορούσε ο άνθρωπος να αφαιρέσει από μέσα του όχι μόνο παθολογικούς παράγοντες, αλλά και τον χρόνο, το άγχος, τη θλίψη και τη θνητότητα.

Όμως το αίμα δεν είναι ηθική ουσία.

Δεν είναι βρόμικο επειδή κουραστήκαμε ούτε καθαρό επειδή πέρασε μέσα από ένα μηχάνημα.

Και το σώμα δεν είναι ένα διαρκές πρόγραμμα ανακατασκευής που, με το κατάλληλο αντίτιμο, μπορεί να εξαιρεθεί από τους νόμους της φύσης.

Εδώ ακριβώς συναντώνται η αγορά, η ματαιοδοξία και ο φόβος του θανάτου.

Ο άνθρωπος πληρώνει όχι μόνο για μια θεραπεία, αλλά για την υπόσχεση ότι θα κερδίσει λίγο περισσότερο έλεγχο επάνω στο ανεξέλεγκτο.

Και όσο περισσότερο φοβάται τη φθορά, τόσο ευκολότερα μπορεί να παραδοθεί σε όποιον του προσφέρει την ψευδαίσθηση της ανανέωσης.

Δεν είναι αφέλεια που αφορά μόνο τους αμόρφωτους.

Η αναγνωρισιμότητα, τα χρήματα και η κοινωνική ισχύς δεν προστατεύουν από την ευπιστία.

Μερικές φορές την ενισχύουν, επειδή παρέχουν πρόσβαση σε περισσότερες, ακριβότερες και πιο εντυπωσιακές υποσχέσεις.

Η ευθύνη της ενημέρωσης, της ένδειξης, της ασφαλούς εκτέλεσης και της άρνησης μιας ακατάλληλης πράξης βαραίνει πρωτίστως εκείνους που κατέχουν την επιστημονική γνώση και την επαγγελματική εξουσία.

Ο ιατρικός τίτλος δεν είναι φυλαχτό αλάθητου.

Δεν υποκαθιστά τα δεδομένα, δεν καταργεί τα πρωτόκολλα και δεν απαλλάσσει από τον έλεγχο.

Αντίθετα, όσο μεγαλύτερο είναι το κύρος που προσφέρει, τόσο βαρύτερη γίνεται η ευθύνη εκείνου που τον φέρει.

Και εδώ αρχίζει το πολιτικό ερώτημα.

Ένα κράτος δεν αποδεικνύει την επάρκειά του μόνο όταν διατάσσει έρευνες μετά την τραγωδία.

Την αποδεικνύει όταν οι έλεγχοι προηγούνται της.

Όταν οι άδειες αντιστοιχούν στις πράξεις που πραγματικά εκτελούνται.

Όταν οι αρμόδιοι φορείς δεν αρκούνται στην ύπαρξη εγγράφων, αλλά εξετάζουν την πραγματικότητα πίσω από αυτά.

Όταν η προστασία του ασθενούς δεν ενεργοποιείται μόνο επειδή ο νεκρός είναι διάσημος.

Η χώρα δεν αλώνεται τη στιγμή που πεθαίνει ένας αγαπημένος καλλιτέχνης.

Αλώνεται όταν η ιατρική μετατρέπεται σε θέαμα, ο ασθενής σε πελάτη και η καινοτομία σε άλλοθι.

Όταν η εποπτεία φτάνει πάντοτε μετά το ασθενοφόρο.

Όταν η δημόσια συζήτηση ενδιαφέρεται περισσότερο για το σκάνδαλο παρά για την αλήθεια.

Όταν ο θάνατος γίνεται τηλεοπτικό περιεχόμενο προτού προλάβει να γίνει ανθρώπινο πένθος. Ο Μαζωνάκης, μετά τον θάνατό του, κινδυνεύει να χαθεί για δεύτερη φορά: να πάψει να είναι άνθρωπος και να μετατραπεί σε υπόθεση, πρωτοσέλιδο, πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης ή πρώτη ύλη συνωμοσιολογίας.

Αυτό πρέπει να το αρνηθούμε.

Οφείλουμε να απαιτήσουμε πλήρη διερεύνηση, χωρίς ανθρωποφαγία και χωρίς συγκάλυψη.

Να περιμένουμε τα πραγματικά στοιχεία.

Να διαχωρίσουμε την επιστημονική αλήθεια από τον τηλεοπτικό θόρυβο.

Να αποδοθούν ευθύνες μόνο εκεί όπου θα τεκμηριωθούν — αλλά να αποδοθούν ολόκληρες.

Δεν υπάρχει τεχνολογία που να καταργεί τη θνητότητα.

Δεν υπάρχει χρήμα που να αγοράζει βεβαιότητα.

Δεν υπάρχει φήμη που να εγγυάται το επόμενο πρωί.

Δεν υπάρχει ιατρική πράξη χωρίς όρια και κινδύνους.

Υπάρχει μόνο η ευθύνη μας να μη μετατρέπουμε τον φόβο του θανάτου σε εμπόρευμα και την ελπίδα του ανθρώπου σε πεδίο εκμετάλλευσης.

Και υπάρχει μια φωνή που σώπασε.

Όχι όμως προτού μας αναγκάσει να ακούσουμε, μέσα στη σιωπή της, όλα όσα ως κοινωνία προσπαθούσαμε να ξεχάσουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους