Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 2 Αυγούστου, η πλατφόρμα κρατήσεων πάγωσε το μικρό ξενοδοχείο μου στη Νάξο για «εξαπάτηση πελατών» και μέσα σε 40 λεπτά ακυρώθηκαν 19 αφίξεις.

Οι καταγγελίες έλεγαν ότι εγώ τηλεφωνούσα στους πελάτες, ζητούσα νέα προκαταβολή και μετά τους έστελνα σε άλλο κατάλυμα.

Δεν είχα τηλεφωνήσει σε κανέναν.

Η μόνη που είχε πρόσβαση στις κρατήσεις και στο εταιρικό κινητό όσο έλειπα 4 μέρες στην Αθήνα ήταν η Δήμητρα — η γυναίκα που αποκαλούσα αδελφή από το λύκειο.

Το χειρότερο όμως ήρθε όταν ένας Γάλλος πελάτης μου είπε ότι η «Ελένη» που τον κάλεσε ήξερε μια λεπτομέρεια που είχα πει μόνο στη Δήμητρα 2 βράδια πριν φύγω.

Όταν άνοιξα το μήνυμα της πλατφόρμας, βρισκόμουν πίσω από τη ρεσεψιόν με ένα ποτήρι νερό στο χέρι.

Δεν το ήπια ποτέ.

Μέχρι να τελειώσω την πρώτη παράγραφο, άρχισαν να έρχονται ακυρώσεις η μία πίσω από την άλλη.

Το «Αλκυόνη» δεν ήταν μεγάλο ξενοδοχείο.

Είχε 11 δωμάτια, μια μικρή αυλή με λεμονιά, 4 ανθρώπους προσωπικό τον Αύγουστο και τόσα έξοδα, ώστε κάθε άδειο βράδυ μέσα στην υψηλή σεζόν να μου φαίνεται σαν τρύπα στο πάτωμα.

Το είχα ανακαινίσει 8 χρόνια πριν, με δάνειο, οικονομίες και βοήθεια από τον πατέρα μου μόνο στις βαριές δουλειές.

Στα 47 μου δεν ήμουν πλούσια.

Είχα όμως μια επιχείρηση που στεκόταν στα πόδια της και μια φήμη που είχα χτίσει δωμάτιο-δωμάτιο. Η Δήμητρα δούλευε μαζί μου 7 καλοκαίρια.

Γνωριζόμασταν από τα 16. Είχαμε καθίσει στο ίδιο θρανίο, είχαμε γίνει κουμπάρες η μία στην άλλη, είχα κρατήσει το χέρι της όταν χώριζε.

Όταν χρειάστηκα άνθρωπο να αναλάβει τις κρατήσεις και την οργάνωση, δεν σκέφτηκα δεύτερο όνομα.

Εκείνο το πρωί στεκόταν δίπλα μου και διάβαζε τις ακυρώσεις στην οθόνη. «Μήπως μας χάκαραν;» είπε. «Οι πελάτες λένε ότι τους πήραν τηλέφωνο.» «Μπορούν να βρουν τα στοιχεία από παντού.

Έχει γεμίσει απάτες.» Δεν ακουγόταν πανικόβλητη.

Αυτό τότε μου φάνηκε καλό.

Εγώ είχα γυρίσει το προηγούμενο βράδυ από την Αθήνα, όπου είχα πάει τη μητέρα μου για επέμβαση καταρράκτη.

Είχα κοιμηθεί 3 ώρες.

Χρειαζόμουν κάποιον να σκέφτεται καθαρά.

Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τηλεφωνήσω στην υποστήριξη της πλατφόρμας.

Η υπάλληλος δεν μου είπε πολλά.

Υπήρχαν, είπε, πολλαπλές αναφορές για «παραπλανητική επικοινωνία εκτός πλατφόρμας», αιτήματα για επιπλέον πληρωμές και μεταφορά κρατήσεων.

Μέχρι να ελεγχθεί η υπόθεση, η σελίδα μας δεν δεχόταν νέες κρατήσεις. «Πόσο θα πάρει;» ρώτησα. «Δεν μπορώ να σας δώσω χρόνο.» Στη Νάξο, στις αρχές Αυγούστου, αυτή η φράση μπορεί να σημαίνει ένα χαμένο Σαββατοκύριακο ή μισή σεζόν.

Έκλεισα και κοίταξα τη Δήμητρα. «Θα πάρουμε έναν-έναν όσους ακύρωσαν.» Έγνεψε αμέσως.

Οι 3 πρώτοι δεν απάντησαν.

Η τέταρτη, μια Ελληνίδα από τη Λάρισα, μου είπε ότι 2 μέρες πριν κάποια γυναίκα την είχε καλέσει από τον αριθμό του καταλύματος και της είχε πει πως «λόγω βλάβης στο νερό» το δωμάτιό της δεν θα ήταν διαθέσιμο.

Της πρότεινε άλλο κατάλυμα στον Άγιο Προκόπιο και της ζήτησε να στείλει την προκαταβολή εκεί. «Και τη στείλατε;» ρώτησα. «Ναι.

Μου είπαν ότι είστε συνεργαζόμενα καταλύματα.» «Πώς λεγόταν το άλλο;» «Asteri Rooms, νομίζω.» Η Δήμητρα είχε γυρίσει την καρέκλα της προς το παράθυρο.

Δεν είδα το πρόσωπό της. Το Asteri Rooms δεν μου έλεγε τίποτα. Στη Νάξο όμως τον Αύγουστο ανοίγουν δωμάτια, βίλες και μικρές επιχειρήσεις πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνεις να μάθεις τα ονόματά τους.

Συνεχίσαμε τα τηλεφωνήματα. 2 πελάτες είχαν ακούσει για βλάβη στο νερό.

Άλλος για «πρόβλημα με την άδεια». Ένας Ιταλός είπε ότι του είχαν εξηγήσει πως το «Αλκυόνη» συνεργάζεται πλέον με ένα καινούριο κατάλυμα και πως εγώ προτιμώ να μεταφέρω οικογένειες με παιδιά εκεί επειδή έχει πισίνα. «Δεν έχουμε καμία συνεργασία», είπα. «Αυτό κατάλαβα τώρα», απάντησε ξερά.

Μετά μίλησα με τον Λικ, έναν Γάλλο που θα έφτανε με τη μητέρα του το ίδιο βράδυ.

Δεν είχε ακυρώσει.

Μου είπε ότι είχε λάβει κλήση αλλά κάτι του φάνηκε περίεργο και δεν πλήρωσε. «Η κυρία ήξερε ότι η μητέρα μου περπατά με μπαστούνι», είπε στα αγγλικά. «Και ότι είχατε κρατήσει το δωμάτιο στην ήσυχη αυλή, χωρίς σκαλοπάτι.» Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

Αυτή η πληροφορία δεν ήταν γραμμένη σε δημόσιο μήνυμα.

Την είχα βάλει στο εσωτερικό σημείωμα της κράτησης μετά από τηλεφώνημα με τον Λικ. «Σας είπε κάτι άλλο;» «Ναι.

Ότι εσείς λυπάστε αλλά είστε στην Αθήνα με τη μητέρα σας και δεν μπορείτε να μιλήσετε προσωπικά.» Σήκωσα τα μάτια προς τη Δήμητρα. 2 βράδια πριν φύγω, είχαμε καθίσει μετά το κλείσιμο στην αυλή.

Της είχα πει ακριβώς αυτό: ότι αγχωνόμουν για την επέμβαση της μητέρας μου και ότι ήθελα το δωμάτιο 3 να μείνει για τον Λικ επειδή η μητέρα του δυσκολευόταν στις σκάλες. Η Δήμητρα με κοίταξε. «Τι έγινε;» Έκλεισα το μικρόφωνο του τηλεφώνου. «Ήξεραν για τον Λικ.

Για το δωμάτιο 3. Και ότι ήμουν στην Αθήνα.» Για πρώτη φορά εκείνο το πρωί έχασε λίγο το χρώμα της. «Ελένη, αυτά είναι μέσα στο σύστημα.» «Όχι όλα.» «Μπορεί να τα είχες γράψει κάπου και να μην το θυμάσαι.» Ίσως.

Ήθελα να είναι ίσως.

Ήθελα τόσο πολύ να βρω μια εξήγηση που να μην περνάει από τη γυναίκα δίπλα μου, ώστε για λίγα λεπτά σχεδόν την πίστεψα.

Στις 11:30 ήρθε ο Μάριος, ένα παιδί 20 χρονών που δούλευε μαζί μας δεύτερο καλοκαίρι.

Έκανε από λίγο απ’ όλα: βαλίτσες, πρωινό, παραλαβές, μικροεπισκευές.

Μπήκε στη ρεσεψιόν, είδε τα πρόσωπά μας και σταμάτησε. «Τι έγινε;» Του είπα για την αναστολή.

Δεν είπε «τι;» ούτε «αποκλείεται». Κοίταξε πρώτα τη Δήμητρα.

Ήταν μια μικρή κίνηση.

Αν δεν ήμουν ήδη τεντωμένη, ίσως να μην την πρόσεχα. «Μάριε», είπα, «ξέρεις το Asteri Rooms;» Έμεινε ακίνητος. Η Δήμητρα πετάχτηκε πριν απαντήσει. «Ελένη, μη βάζεις το παιδί μέσα σε αυτό.» Δεν σήκωσα τη φωνή. «Τον ρώτησα αν ξέρει ένα κατάλυμα.» Ο Μάριος κατάπιε. «Το ξέρω.» «Από πού;» Κοίταξε ξανά τη Δήμητρα.

Εκείνη αυτή τη φορά δεν του είπε τίποτα. «Πριν 3 μέρες», είπε τελικά, «με έστειλαν να πάω 2 βαλίτσες εκεί.

Μου είπαν ότι ήταν δικοί μας πελάτες και ότι είχε γίνει αλλαγή.» «Ποιος σε έστειλε;» Δεν απάντησε αμέσως.

Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που άκουγα τον παλμό μου στα αυτιά. «Η κυρία Δήμητρα.» Γύρισα προς εκείνη. Η Δήμητρα δεν αρνήθηκε.

Έκλεισε μόνο τα μάτια για 1 δευτερόλεπτο.

Και τότε ο Μάριος πρόσθεσε κάτι που έκανε την ιστορία χειρότερη. «Μου είπε να μη σας ενοχλήσω στην Αθήνα, γιατί το είχατε κανονίσει μαζί.

Και ότι από Σεπτέμβριο θα αλλάξουν πολλά εδώ.» Αν ήσασταν στη θέση μου, θα τη ρωτούσατε αμέσως τι είχε κάνει ή θα περιμένατε να μάθετε πόσο βαθιά είχε φτάσει πριν καταλάβει ότι την υποψιάζεστε; Η συνέχεια στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους