Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στις 23.15 στην ΕΡΤ3 βλέπουμε τη «Ριβιέρα» του Ορφέα Περετζή.

Μπορεί η λέξη «Ριβιέρα» και δη η αθηναϊκή, να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για το ελληνικό και το ξένο κοινό, όμως η ταινία του Ορφέα Περετζή, πρώτη του μεγάλου μήκους μυθοπλασίας μετά τα ντοκιμαντέρ «Στο Κέντρο του Κύκλου» και «Iodine: Η Ελλάδα στα Ερείπια του Μεσολογγίου», περνά το κοινό σε όλους, γνώριμο μήνυμα, ότι τα πάντα, τα σπίτια, οι γειτονιές, το σώμα, η σκέψη, η αντοχή και η μνήμη, αλλάζουν, είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Συνήθως όχι.

Ηρωίδα της ταινίας είναι η Αλκηστη, ένα κορίτσι στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης, που περνά το καλοκαίρι της στην οικογενειακή πανσιόν στην αθηναϊκή Ριβιέρα.

Καλύτερός της φίλος, εκτός από την κολλητή της, ένας φοίνικας, απ' αυτούς της παραλιακής που πενθήσαμε όταν τους χτύπησε το κόκκινο σκαθάρι: όμως ο φοίνικας της Αλκηστης έχει όνομα, είναι το Τζέρι κι αν του μιλήσεις ώριμα κι από κοντά, προβλέπει το μέλλον.

Αυτό το μέλλον που η Αλκηστη προσπαθεί ν' απωθήσει όσο γίνεται πιο μακριά.

Κάτοικοι της πανσιόν ο νονός του κοριτσιού, αποτυχημένος συγγραφέας με διστακτική κοινωνικότητα (ο Κορωναίος στο πετσί του ρόλου), ένα μεγαλούτσικο ζευγάρι που δυσανασχετεί εύκολα και η μαμά της, η Αννα (η Μαρία Αποστολακέα που μαγνητίζει, έστω σ' έναν ανολοκλήρωτα γραμμένο ρόλο), που αναζητά τρόπο διαφυγής από τη ζωή στην οποία βρέθηκε.

Το τοπίο που κυκλώνει την Αλκηστη ξεριζώνεται, ισοπεδώνεται, σαπίζει.

Σαν το σημάδι από μούχλα που εμφανίζεται στον τοίχο του δωματίου της και κάθε μέρα μεγαλώνει, θεριεύει, γίνεται δάσος.

Σαν τα ερειπωμένα κτίρια ενός beach culture του '70 και του '80 που γνώρισαν ανεμελιά κι ένα κάποιο glam και τώρα περιμένουν να γκρεμιστούν.

Σαν τις παλιές φωτογραφίες των γονιών της Αλκηστης που διατηρούν ό,τι εκείνη έχει ανάγκη, μια αίσθηση συνέχειας.

Ή τις ξύλινες εντοιχισμένες συσκευές κουζίνας και το μακραμέ στον τοίχο που μαρτυρούν τις δόξες που γνώρισαν πριν πενήντα, πια, χρόνια. Η Αλκηστη δεν βρίσκεται σε μια πορεία ενηλικίωσης - σύμφωνοι, δοκιμάζει την τύχη της, πειραματίζεται μ' έναν μεγαλύτερό της μηχανικό (ο Συριόπουλος πάντα φυσικός κι ελκυστικός), ρισκάρει με τη φίλη της στο σούπερ μάρκετ της περιοχής.

Ομως αντί να θέλει να πάει μπροστά, θέλει όσο γίνεται να μείνει πίσω, να κρατήσει αυτό που γνωρίζει, ή φαντάζεται πως αποτελεί τις ρίζες της, πιο στέρεες από του Τζέρι.

Και να το προστατεύσει από την οικολογική καταστροφή, από τους Κινέζους που (με μια σχετική γραφικότητα) έρχονται ν' αγοράσουν τα πάντα, από την «αναδιαμόρφωση» της παραλιακής που θέτει ένα ολόκληρο σύμπαν βιωμάτων και μνήμης, προς κατεδάφιση. Διαβάστε εδώ περισσότερα για την ταινία https://flix.gr/cinema/riviera-review.html

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους