Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ GREEK DREAM ΣΤΟ ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ

:::: Στο κβαντικό ιατρείο πέθανε μια εκδοχή Greek Dream, αντινομική και αλλοπρόσαλλη, όπως όλη η δημόσια ζωή που μας τυλίγει.

:::: Νέα χρονιά με σύννεφα πολέμου, με δυσοίωνη καθημερινότητα, με τις αναμονές των εκλογών στη ΔΕΘ σαν μπετόβεργες για πανωσήκωμα, και με μια μαζική εκδραμάτιση, το λαϊκό προσκύνημα, τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον τραγουδιστή Γ. Μαζωνάκη.

Ασύνδετα όλα τούτα, έτσι φαίνονται, αλλά είναι; Με κάποια υπόγεια τούνελ συνδέονται, όπως συνδέονται τα ιδιωτικά κολέγια με τα κβαντικά ιατρεία ευεξίας. ΑΥΤΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ Στο δικό μου, κορεσμένο, ίσως και σαστισμένο, βλέμμα, το προσκύνημα της Αγίας Τριάδος Κορυδαλλού, σαν πένθος και απόδοση τιμής, δείχνει την ανάγκη του προσερχόμενου πλήθους να αυτοαναγνωριστεί, να γενεαλογηθεί, να συγκροτηθεί.

Γύρω από μια απώλεια.

Το κάνει πάνω από τη σορό ενός ανθρώπου που τον θεωρεί κοντινό του, άνθρωπο που πέτυχε με κάθε τρέχοντα όρο «επιτυχίας», με όμοιες αντινομίες, με αδυναμίες, με μια αίσθηση ελευθερίας, παρότι με εντελώς άλλους δαίμονες εαυτού: άλλοι οι δαίμονες ενός ποπ σταρ, άλλοι οι δαίμονες ενός wannabe ανερχόμενου από τα λαϊκά προάστια.

Αυτοαναγνωρίζεται πάνω από τη σορό του Μαζώ κυρίως ο κόσμος χωρίς μορφωτικό και συμβολικό κεφάλαιο, ο κόσμος που νιώθει περιφρονημένος από τον λάμποντα κόσμο του πλούτου και της αριστείας, από τον κόσμο της νομότυπης κυνικής μπαγαμποντιάς, από τους νταραβεριτζήδες του λευκού κολάρου.

Εδώ και χρόνια, με σφοδρότητα κατά τη δεκαπενταετία της κρίσης, αλλά και από πριν, βλέπει ότι οι πόρτες κλείνουν παντού, παράθυρα ευκαιρίας δεν υπάρχουν.

Κι όχι μόνο: του υπενθυμίζουν αδιάκοπα ότι μόνο αυτό αξίζει, να σέρνεται στα χαμηλά. ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ GREEK DREAM Ο Μαζωνάκης, πέρα από τα τραγούδια του, με την καλλιτεχνική του περσόνα εκπροσωπούσε μια κοινωνική κινητικότητα, την κινητικότητα του ΄90, του γυαλιστερού λάιφστάιλ και του ποπ χρήματος.

Εδώ και καιρό, δεν υπάρχει ούτε καν αυτό το κοινωνικό ασανσέρ, η φενάκη μιας τέτοιας κινητικότητας. Στην Αγία Τριάδα και στα σόσιαλ ο περισσότερος κόσμος θρηνεί αυτή την απώλεια, συμβολική τώρα, ουσιαστική πάντα, και οριστική.

Στο κβαντικό ιατρείο πέθανε μια εκδοχή Greek Dream, αντινομική και αλλοπρόσαλλη, όπως όλη η δημόσια ζωή που μας τυλίγει.

Εξ ου και ο αδικοχαμένος τραγουδιστής τιμάται σαν ρομαντικός ηττημένος· έδωσε όλες τις καλές μάχες και στο τέλος έπεσε με μπαμπεσιά, από τους κβαντικούς δόκτορες που εμπιστευόταν, από το σύστημα του Κολωνακίου το οποίο εμπιστευόταν.

Αντιμετωπίζεται σαν μάρτυρας, στον οποίο συγχωρούνται όλα τα παραστρατήματα, με τον οποίο δικαιώνεται ο ναρκισσισμός, η ματαιοδοξία ενός εκάστου εξ ημών.

Του φορούν τον μανδύα του ελεύθερου, του ήρωα της Αυτοέκφρασης, της ύψιστης μετανεωτερικής αρετής: απέκλινε από τον κυρίαρχο κανόνα.

Απέκλινε πράγματι; «Την πλήρη τάξη διόλου δεν έθιγε η αταξία του συμπτώματος», μάς θυμίζει ο ποιητής Τάκης Παπατσώνης. ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ Είπαμε, ο περισσότερος κόσμος πενθεί ειλικρινά, αλλά όχι για το πρόσωπο Γιώργος, δεν τον ήξεραν καν.

Πενθούν για την πτώση μιας περσόνας που σέρφαρε πάνω στους φενακισμούς μιας εποχής, πενθούν το βαρύ τέλος μιας εποχής και ό,τι σήμαινε αυτή η εποχή για τη δική τους ζωή, τη διαμόρφωσή τους, πενθούν πάνω απ΄ τα καπνισμένα ερείπια μιας φαντασιακής κοινότητας.

Μα τα ερείπια σωρεύονταν επί χρόνια και θα συνεχίσουν να σωρεύονται.

Πάνω σε τέτοια ερείπια βλασταίνει η ιδιωτικοποίηση κάθε δημόσιου αγαθού, η ιδιωτικοποίηση του εαυτού προ πάντων, πάνω σε τέτοια ερείπια εξαγγέλεται η μοίρα βοηθού ψυκτικού για τα παιδιά των συνοικιών, λοιδωρούνται οι άνεργοι που τρώνε το επίδομα του επιχειρηματία κυρ-Παντελή, λούζονται με περιφρόνηση οι φτωχοί και οι μεροκαματιάρηδες.

Στο πάνδημο πένθος περίσσεψαν η υποκρισία, τα κάλπικα λόγια, η τυραννία της οικειότητας, οι προβολές μιας τάχαμου ξέσαλης νιότης, περίσσεψε ο φθόνος και η μνησικακία.

Και ορισμένως η προβαλλόμενη αγωνία για τη θρυμματισμένη ταυτότητα.

Για κάποιους, όχι όλους, ίσως κι όχι πολλούς, όσους δεν φθόνησαν ούτε ταυτίστηκαν με την ποπ επιτυχία του Μαζωνάκη, το πένθος για τον σταρ είναι ένα είδος βουβής αντίστασης απέναντι στην εχθροπάθεια των πλουσίων, των ισχυρών, των ολίγων, απέναντι στους αυτάρεσκους ευζωϊστές, τους πολιτικάντηδες με τα μπότοξ, τους CEO με τις pinstripe κουστουμιές, αυτούς που καγχάζουν πάνω απ’ τη χαμοζωή των φτωχών, τη μοίρα τους. Αυτό που ζούμε τώρα.

:::: ΕΦΣΥΝ 2026.09.19 / ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους