Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είχαμε πάει στην Ιταλία και πετύχαμε ένα υπέροχο συνοικιακό καφέ στο Μιλάνο.

Μας άρεσε τόσο πολύ, που το επισκεφτήκαμε και τις τρεις μέρες που ήμασταν εκεί.

Οι θαμώνες ήταν ντόπιοι και κυρίως ηλικιωμένοι.

Ένας παππούς, γύρω στα 85, ερχόταν κάθε μέρα στις έντεκα το πρωί, έπινε ένα άπερολ, έκανε καμάκι στην όμορφη σερβιτόρα, μιλούσε δυνατά, γελούσε με την ψυχή του, έβγαινε έξω, κaπνιζε κι επέστρεφε για να φάει προσούτο με ελιές και τυριά.

Πόσο τον θαύμασα δε λέγεται.

Δεν ξέρω πόσα βάσανα κουβαλούσαν οι αμέτρητες αυλακώσεις του προσώπου του και τι έχει περάσει στη ζωή του.

Αυτό που ξέρω, είναι πως αποφάσισε να περνάει όμορφα και να απολαμβάνει τις μικρές χαρές που του προσφέρονται.

Ίσως να είναι μόνος.

Ίσως να μην μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια, κυνηγημένος από τους δαίμονες του παρελθόντος.

Ίσως να πονάει.

Ίσως να κλαίει.

Κάθε μέρα όμως, πάει εκεί που νιώθει όμορφα, φορώντας το πιο διάπλατο χαμόγελο του και κάνοντας όλους τους υπόλοιπους να γελάνε με τα αστεία του... Κι αυτές ήταν οι στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ από το συγκεκριμένο ταξίδι.

Η καρδιά της κάθε χώρας, της κάθε πόλης, χτυπάει εκεί που συχνάζουν οι άνθρωποι της, αυτοί που τη ζουν και την έχουν δει, όχι μόνο με τα γιορτινά της μα και με τα καθημερινά της, πολυφορεμένα ρούχα... Καλημέρα αγαπημένοι μου ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους