Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ Διακοπές στο Μπατούμι Το Μπατούμι ως προσθήκη στο πρόγραμμα, προέκυψε από μια ιδέα του Σαλαμοκάσερου που ήθελε να δει τη Μαύρη Θάλασσα.

Λόγω εποχής δεν ήταν κακή ιδέα να τελειώναμε το ταξίδι με ένα σαβ/κο κανονικών καλοκαιρινών διακοπών.

Δεν έψαξα παρά μόνο δυό τρία βασικά πράγματα, έκλεισα ξενοδοχείο την τελευταία στιγμή και δεν είχα ιδέα τι θα συναντούσαμε.

Σχεδίαζα να ταξιδέψω με τρένο, όμως η αναποφασιστικότητα του συνταξιδευτή μου, με πήγε πίσω και εισιτήρια τέλος.

Αναγκαστικά λεωφορείο. ‘Όταν αγόραζα το εισιτήριο από το κινητό, δεν πρόσεξα ότι είχε δύο σημεία παραλαβής, αντί να κλείσω στον κεντρικό σταθμό, πήρα εκείνο που σταματούσε εκτός πόλης.

Το μελέτησα λίγο, κατάλαβα πως το ίδιο λεωφορείο που ξεκινάει από τον κεντρικό σταθμό της Τιφλίδας, κάνει στάση εκεί που είχα αγοράσει εγώ, για να πάρει κι άλλο κόσμο.

Αποφάσισα να πάω λίγο νωρίτερα στον κεντρικό σταθμό και να το λύσω εκεί.

Οι δρόμοι πρωί Σάββατου ήταν άδειοι. Το Bolt έφτασε σε 5 λεπτά , στο σταθμό δεν υπήρχε παρά ένα λεωφορείο που έφευγε για Κουτάισι.

Προσπάθησα να βγάλω άκρη, έδειξα το εισητήριό μου και μου είπαν αυτό που ήξερα, ότι δηλαδή το λεωφορείο μου περνάει εκτός πόλης, τα αγγλικά τους ήταν άθλια και δεν υπήρχε πουθενά κάποιο γκισέ, κάποιος υπάλληλος της εταιρείας.

Αποφάσισα να μη το ρισκάρω, να φύγω το γρηγορότερο για τη σωστή στάση.

Φεύγοντας, μαρκάρισα το σημείο που ξεκινούν οι μαρσρούγκες και έκανα ένα πρόχειρο plan b σε περίπτωση που το έχανα, θα επέστρεφα στο ίδιο σημείο να ταξιδέψω με τη μασχαλίλα.

Η τύχη μου χαμογέλασε, ο οδηγός του Bolt αυτή τη φορά μιλούσε αγγλικά με ευφράδεια-ακριβώς τη στιγμή που χρειάστηκε, βρήκα το σωστό άνθρωπο.

Το στίγμα που έδιναν οι χάρτες για τη στάση ήταν λάθος.

Φτάσαμε και δεν υπήρχε τίποτα.

Ευτυχώς που είχα ξεκινήσει νωρίς.

Ο οδηγός ρώτησε δεξιά-αριστερά, δεν ήξερε κανένας τίποτα.

Άρχισα να αγχώνομαι.

Προσπάθησε να καλέσει την εταιρεία, αλλά φυσικά δεν το σήκωναν.

Τελικά, βρήκε ένα Qr που έδινε το σωστό στίγμα.

Μου λέει μην ανησυχείς, το ξέρω, σε 10 λεπτά θα είμαστε εκεί.

Αλλού γι αλλού…. Στα 10 λεπτά είμασταν οριακά, αλλά τελικά πρόλαβα.

Το λεωφορείο ήρθε μισογεμάτο, πράγμα που μάλλον επιβεβαίωνε την αρχική μου εκτίμηση, αλλά βγάλε άκρη.

Το ταξίδι θεωρητικά θα διαρκούσε κοντά στις 5 ώρες, μόνο που το Μπατούμι είναι η Χαλκιδική της Γεωργίας, έτσι φάγαμε κάτι ξεγυρισμένα μποτιλιαρίσματα και φτάσαμε κατάκοποι στις 6,30 ώρες, ενώ ο Σαλαμοκάσετος με τις μαρσρούγκες και τα Off the beaten path, με περίμενε από ώρα απολαμβάνοντας την κρύα του μπυρίτσα. 50-60 χιλιόμετρα έξω από το Μπατούμι, το περιβάλλον έγινε ξαφνικά υποτροπικό, λόφοι με πυκνή βλάστηση, μικροκλίμα και ακριβά εξοχικά, περιβάλλον Ασίας.

Πολύ παράξενο.

Οι περισσότεροι επιβάτες κατέβαιναν προοδευτικά στις καθοδόν παραλίες, καμιά δεκαριά είχαμε μείνει για την πόλη.

Κάλεσα ξανά Bolt να μαζέψω και το Σαλαμοκάσερο που με περίμενε στο πάρκινγκ με τις μαρσρούγκες και να πάμε στο ξενοδοχείο.

Προσπάθησα να εξηγήσω στον οδηγό ότι θα κάνουμε μια στάση να πάρουμε το φίλο μου, είχαμε επιστρέψει όμως στις εργοστασιακές ρυθμίσεις των γεωργιανών με τα ανύπαρκτα αγγλικά.

Την έξτρα στάση δεν την καταλάβαινε, το friend όμως μια χαρά το έπιασε και σκάλωσε.

Είναι λέει, είναι φίλος, φίλος; ή είστε παντρεμένοι! Ρε τι ζω η γυναίκα! 'Ασε μας κουκλίτσε μου, δεν μ έφτανε η κούραση, είχα και τους εραστές των βορείων προαστίων.

Τελικά περιμαζέψαμε τον περιχαρή Σαλαμοκάσερο και πήγαμε στο ξενοδοχείο.

Με 35 € μόλις, μας έδωσαν δωματιάρα. κρεβάτια, καναπές σαλόνι και άπλα! Αλλάξαμε άμεσα και τραβήξαμε προς παραλία.

Φόρεσα σαγιονάρα, μαγιό κ ένα πουκάμισο (η παραλία απείχε άλλωστε μόλις 500-600 μέτρα σύμφωνα με το booking). Στην πράξη, για να φτάσεις στη θάλασσα περνούσες την ας πούμε Τσιμισκή, ένα μεγάλο μητροπολιτικό πάρκο και 3-4 ουρανοξύστες.

Τα οποία τα διάβηκα όλα μισόγυμνη λες και θα τολμούσα ας πούμε στη Θεσσαλονίκη να κατέβω κέντρο με μαγιό και ημιδιάφανο πουκαμισάκι.

Τουρίστρια παιδί μου, άσχετη! Οι εικόνες από την αρχή εντυπωσιακές.

Τι φαρδείς λεωφόροι, τι ακριβά αυτοκίνητα, τι κτίρια, χαζέψαμε! Η παραλία τεράστια ώς έκταση αλλά αντί για άμμος, κροκάλα.

Γιατί αν είχε αμμουδιά και διαυγή νερά θα ήταν Μύκονος και όχι Μπατούμι.

Σετ ξαπλώστρες στα 3 €, μπυρίτσα και νεράκι άλλα 4 και το νερό θολό, αλλά σε πολύ ευχάριστη δροσερή θερμοκρασία.

Βουτήξαμε και μαύρη θάλασσα.

Αμάθητοι με το βότσαλο, μας πόνεσαν οι πατούσες, ευχαρίστως έμπαινα με τη σαγιονάρα.

Ο κόσμος ήταν ανάμεικτος.

Η νεολαία εντελώς δυτικοποιημένη, η παλιά γενιά λίγο ξεχασμένη στα πρώην σοβιέτ.

Οι μεγαλύτερες γυναίκες μου θύμισαν τις θειές της δεκαετίας του 80, παραλία με τη ρομπίτσα τους, τεράστιες τσάντες γεμάτες φαγώσιμα κάθε είδους για να μπουκώνουν τα παιδάκια.

Ξεχασμένες εικόνες.

Ρίξαμε από μια ωραία ντάγκλα επί της ξαπλώστρας και μπήκαμε σε κανονικό μουντ καλοκαιρινών διακοπών.

Το βραδάκι περπάτημα ξανά, να εξερευνήσουμε την παλιά πόλη ξεκινώντας από την Πλατεία Ευρώπης.

Ονομάστηκε προς τιμήν της ένταξης της Ατζαρίας στη Συνέλευση των Ευρωπαϊκών Περιφερειών και περιβάλλεται από κεντρικούς δρόμους γεμάτους με ιδιότροπα κτίρια διακοσμημένα με ψηφιδωτά, ανάγλυφα και βιτρό.

Ένα επιχρυσωμένο άγαλμα της Μήδειας ύψους 130 μέτρων, που εγκαταστάθηκε το 2007, συμβολίζει τη σύνδεση της Γεωργίας με τον ευρωπαϊκό κόσμο.

Η πλατεία φιλοξενεί πολλά καφέ και εστιατόρια και μας άφησε άφωνους Βρε το Μπατούμι! Λέγαμε και ξαναλέγαμε.

Τελειώσαμε το βράδι πίνοντας τα κρασιά μας σ ένα πολύ όμορφο λάιβ, που φιλοξενούσε η εξίσου φανταχτερή Piazza Square, έργο σχεδιασμένο από τον Γεωργιανό αρχιτέκτονα Vazha Orbeladze, είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια μικρή γωνιά της Ιταλίας.

Το αποτέλεσμα θυμίζει την πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, με την ιταλική διακόσμηση να ενσωματώνεται άψογα στο ιστορικό ιστό της πόλης.

Οι προσόψεις των χαμηλών κτιρίων που περιβάλλουν την πλατεία είναι διακοσμημένες με βιτρό και ψηφιδωτά σχέδια.

Κρασί με Led Zeppelin στη Γεωργία. δεν περίμενα πάντως.

Επιστρέφοντας σπίτι συναντήσαμε πολλά μικρά όμορφα μπαράκια, τα οποία εκτός από έλλειψη μουσικής, μούγγα στη στρούγκα, έψαχναν και τους πελάτες.

Περιττό να πω πως όχι μόνο στο Μπατούμι που έχει εισερχόμενο τουρισμό, αλλά σε ολόκληρη τη Γεωργία, ο στόλος των αυτοκινήτων που κυκλοφορεί είναι αισθητά νεότερος από αυτόν στη χώρα μας.

Και δεν μιλάω για τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, αλλά για τα κανονικά, μεσαίου τύπου που χρησιμοποιεί ο απλός λαός.

Τα ηλεκτρικά και τα Tesla σε πρώτη μούρη, αλλά γενικά σπανίως θα συναντούσες όχημα παλιότερο από δεκαετία. Αυτά σε μια φτωχή χώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους