Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ – Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η μνήμη δεν είναι μια τυπική επέτειος.

Είναι χρέος.

Είναι δημοκρατική εγρήγορση.

Είναι η υπενθύμιση ότι ο φασισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά ούτε έρχεται από κάποιο μακρινό παρελθόν.

Χτίζεται πάνω στον φόβο, στο μίσος, στον ρατσισμό, στην απαξίωση του διαφορετικού και στην ανοχή απέναντι στη βία. Ο Παύλος δολοφονήθηκε όρθιος, σε δημόσια θέα.

Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, υπέδειξε στους αστυνομικούς τον δολοφόνο του.

Εκείνη η στιγμή δεν αφορά μόνο την προσωπική τραγωδία ενός νέου ανθρώπου.

Έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης κοινωνίας που βρέθηκε αντιμέτωπη με την πραγματική φύση μιας εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης.

Και ο Παύλος δεν ήταν μόνος.

Είχαν προηγηθεί ο Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις εναντίον μεταναστών, οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, άνθρωποι που στοχοποιήθηκαν επειδή ήταν διαφορετικοί, επειδή διεκδικούσαν, επειδή αντιστέκονταν.

Η δικαστική απόφαση της 7ης Οκτωβρίου 2020, που αναγνώρισε τη Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, αποτέλεσε ιστορικό σταθμό για τη δημοκρατία και δικαίωση ενός μακρόχρονου αγώνα.

Όμως η δικαστική καταδίκη δεν σημαίνει ότι ο φασισμός εξαφανίστηκε.

Οι ιδέες που γεννούν το μίσος μπορούν να επιστρέψουν με διαφορετικό πρόσωπο, διαφορετικά συνθήματα και διαφορετικό πολιτικό περιτύλιγμα. Η Ευρώπη γνωρίζει σήμερα ξανά την άνοδο ακροδεξιών και ξενοφοβικών δυνάμεων.

Γι’ αυτό η μνήμη του Παύλου δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια ανθοδέσμη ή σε ένα σύνθημα μία φορά τον χρόνο.

Χρειάζεται καθημερινή υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Και χρειάζεται να μιλήσουμε ιδιαίτερα στη νέα γενιά.

Να εξηγήσουμε στα παιδιά μας ότι ο φασισμός δεν είναι «μια ακόμη πολιτική άποψη». Είναι η άρνηση της δημοκρατίας και της ισοτιμίας των ανθρώπων.

Είναι η προσπάθεια να αντικατασταθεί ο διάλογος από τον εκφοβισμό και η πολιτική αντιπαράθεση από τη βία. Η Μάγδα Φύσσα έγινε όλα αυτά τα χρόνια σύμβολο μιας μάνας που δεν λύγισε.

Με αξιοπρέπεια και επιμονή στάθηκε απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα μίσους και απαίτησε δικαιοσύνη. Ο Παύλος, μέσα από τη μουσική, τις ιδέες και τη μνήμη όσων τον αγάπησαν, παραμένει παρών.

Και σήμερα, από το Κερατσίνι και την Αμφιάλη μέχρι κάθε γωνιά της χώρας, το μήνυμα πρέπει να είναι καθαρό: καμία ανοχή στη φασιστική βία, στον ναζισμό, στον ρατσισμό και στον πολιτικό εκφοβισμό.

Δεν ξεχνάμε τον Παύλο.

Δεν ξεχνάμε τα θύματα.

Δεν ξεχνάμε τι προηγήθηκε.

Γιατί η δημοκρατία δεν αυτοπροστατεύεται.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα τη διεκδικούν, θα την υπερασπίζονται και θα αρνούνται να κάνουν «ούτε βήμα πίσω» απέναντι στο μίσος. «Σε τούτα δω τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει». Ο Παύλος Φύσσας έγινε μνήμη, τραγούδι και αγώνας. Ποτέ ξανά φασισμός. Ποτέ ξανά ναζισμός. Ποτέ ξανά σιωπή. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους