Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην καρδιά του Όσλο, προστατευμένο πίσω από τα μεσαιωνικά τείχη του Κάστρου Akershus, το Βασιλικό Μαυσωλείο αποτελεί τον πιο ιερό και αιώνιο χώρο της σύγχρονης νορβηγικής μοναρχίας.

Μέσα σε αυτή την υποβλητική, πέτρινη κρύπτη, η οποία σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Arnstein Arneberg και εγκαινιάστηκε στα τέλη του 1949, το βλέμμα του επισκέπτη μαγνητίζεται αναπόφευκτα από ένα μνημειώδες έργο τέχνης που δεσπόζει ως ρετάμπλ στην κεντρική κόγχη.

Πρόκειται για τον πίνακα «Ο Χριστός περπατά στη Θάλασσα της Γαλιλαίας» (ή Λίμνη Γεννησαρέτ), ένα αριστούργημα που φιλοτεχνήθηκε το 1949 από τον εμβληματικό Νορβηγό εξπρεσιονιστή Henrik Sørensen και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό στην περίφημη Κρατική Έκθεση Τέχνης της χώρας (Statens Kunstutstilling) το 1950.

Ο πίνακας αποτυπώνει με συγκλονιστική ένταση τη βιβλική διήγηση όπου ο Ιησούς βαδίζει πάνω στα ταραγμένα, σκοτεινά κύματα για να προσεγγίσει και να καθησυχάσει τους μαθητές του, οι οποίοι παλεύουν με την καταιγίδα μέσα σε μια μικρή βάρκα.

Από τεχνικής άποψης, το έργο φανερώνει την ιδιοφυή προσέγγιση του Sørensen, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Henri Matisse στο Παρίσι.

Αντί για την παραδοσιακή, αυστηρή εκκλησιαστική εικονογραφία, ο καλλιτέχνης επιστρατεύει μια μοντέρνα, βαθιά λυρική χρωματική παλέτα, όπου το φως δεν πηγάζει από κάποια εξωτερική πηγή, αλλά μοιάζει να αναβλύζει από το ίδιο το σώμα του Χριστού, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μεταφυσικής γαλήνης και ελπίδας.

Η τοποθέτηση αυτού του έργου σε μια τόσο κομβική και ιστορική θέση δεν είναι διόλου τυχαία, καθώς λειτουργεί ως το πνευματικό «στέγαστρο» κάτω από το οποίο αναπαύονται οι βασιλείς της Νορβηγίας.

Ο πίνακας δεσπόζει ακριβώς πίσω από τις μνημειακές σαρκοφάγους του Βασιλιά Χάακον Ζ΄ και του Βασιλιά Όλαβ Ε΄, ενώ πρόσφατα απέκτησε μια ακόμη πιο συγκλονιστική νοηματική σύνδεση με τη νέα, πρωτοποριακή σαρκοφάγο του Βασιλιά Χάραλντ Ε΄. Κατασκευασμένη από πράσινο ολιβινίτο και σχεδιασμένη από το διεθνές αρχιτεκτονικό γραφείο Snøhetta, η νέα σαρκοφάγος έχει το σχήμα ενός πλοίου των Βίκινγκ.

Με αυτόν τον τρόπο, το έργο τέχνης και το ταφικό μνημείο ενοποιούνται εικαστικά.

Το πλοίο-τάφος του Βασιλιά πλέει στην αιωνιότητα μέσα στα κύματα, υπό τη διαρκή προστασία και την καθοδήγηση της φωτεινής φιγούρας του Χριστού.

Παράλληλα, η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος κουβαλά έναν βαθύ εθνικό και πολιτικό συμβολισμό.

Η θάλασσα αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της νορβηγικής ταυτότητας, αλλά και το πεδίο όπου η ίδια η μοναρχία δοκιμάστηκε κατά τη διάρκεια των μεγάλων ιστορικών τρικυμιών του 20ού αιώνα, όπως ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η εξορία της βασιλικής οικογένειας. Ο Χριστός που ηρεμεί τα κύματα συμβολίζει τον ηγέτη-καπετάνιο που οδηγεί το έθνος με ασφάλεια στην απάνεμη θάλασσα, προσφέροντας ένα διαρκές μήνυμα σταθερότητας.

Όταν μάλιστα το φυσικό φως εισέρχεται στο μαυσωλείο από το υπερυψωμένο ροζέ παράθυρο, ο πίνακας φωτίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε η φιγούρα του Ιησού να μοιάζει να ζωντανεύει, σπάζοντας το σκοτάδι του θανάτου.

Αυτή η βαθιά ανθρωπιστική προσέγγιση αντανακλά πλήρως την προσωπικότητα του ίδιου του Henrik Sørensen. Ο Sørensen δεν ήταν απλώς ένας ζωγράφος, αλλά ένας στρατευμένος πασιφιστής, ένας «στοχαστής με πινέλο» που αφιέρωσε τη ζωή του στην ιδέα της παγκόσμιας ειρήνης και της ανθρώπινης αλληλεγγύης, αξίες που αποτύπωσε τόσο στα μνημειώδη έργα του στο Δημαρχείο του Όσλο και στο Παλάτι των Εθνών στη Γενεύη, όσο και στην εκκλησιαστική του τέχνη.

Επιλέγοντας το δικό του έργο για το Βασιλικό Μαυσωλείο, η Νορβηγία έκανε μια ξεκάθαρη δήλωση, επέλεξε να αποχαιρετά τους μονάρχες της κάτω από το βλέμμα μιας τέχνης που απορρίπτει τον φόβο και εξυμνεί την αγάπη, τη γαλήνη και την πνευματική ανάταση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους