Να χτυπήσουμε το δηλητήριο του εθνικισμού Όλες οι αστικές τάξεις, με προεξάρχουσες τις ιμπεριαλιστικές (π.χ. ΗΠΑ: Make America Great Again ή παραλλαγές του), πλασάρουν ένα εθνικιστικό και σοβινιστικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας δεν αποτελεί εξαίρεση, αν και, ως βαθιά εξαρτημένη από τη Δύση, έχει παραχωρήσει τα πάντα στους Αμερικάνους κι Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

Είναι κι αυτό ένα φαινομενικά οξύμωρο της πολιτικής της.

Τα αστικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, επενδύουν στον εθνικισμό.

Το άσχημο είναι ότι και κόμματα που αυτοτοποθετούνται στο αριστερό φάσμα ακολουθούν μια πολιτική «ουράς» στο αντιδραστικό αυτό αφήγημα.

Σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά, το μοτίβο που πλασάρεται εδώ και δεκαετίες είναι ότι «η Τουρκία είναι επιθετική και η Ελλάδα αμύνεται». Βέβαια, όλοι οι ακραιφνείς «πατριώτες κι Ελληναράδες» κάνουν πως ξεχνούν ότι στους δύο πιο σημαντικούς σταθμούς του αντιδραστικού αφηγήματός τους του προηγούμενου αιώνα – μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή / πραξικόπημα και τουρκική εισβολή και κατοχή τμήματος της Κύπρου – όλα ξεκίνησαν από αμιγώς επιθετικές ενέργειες της ελληνικής πλευράς.

Οι… «αμυνόμενοι» βρέθηκαν… «επιτιθέμενοι»! Το θεώρημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το σχετικό νομοσχέδιο που προωθεί η τουρκική ηγεσία, το casus belli σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων που μετρά δεκαετίες τώρα, οι «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, η προκλητική ρητορική κ.ά., λένε, αποδεικνύει τους ισχυρισμούς τους.

Όμως, τι διαφορετικό έχουν κινήσεις της ελληνικής πλευράς, όπως ο αποκλεισμός της Τουρκίας στα παράλια του ηπειρωτικού της εδάφους, οι 3μερείς που θέλουν να την πετάξουν έξω από την Ανατολική Μεσόγειο, η απόκτηση «λόγου» του Ισραήλ (μέσω της ελληνικής «ασπίδας») και στα δυτικά, πέρα από τα νότια, της Τουρκίας κ.ά.; Η απάντηση είναι γνωστή: η Ελλάδα «δικαιούται». Τα ίδια «δικαιώματα», ωστόσο, επικαλείται και η απέναντι πλευρά.

Μαξιμαλισμοί και μωροφιλοδοξίες έχουν την τιμητική τους κι από τις δύο πλευρές.

Η ηγεσία του ΚΚΕ, απ’ τη μεριά της, δίνει «αέρα» και συμβάλλει στο εθνικιστικό αφήγημα της αστικής τάξης, όταν μιλάει μονόπαντα για επιθετικότητα της αστικής τάξης της Τουρκίας.

Έχει φτάσει στο σημείο να «εγκαλεί» το ΝΑΤΟ για ανθελληνική συμπεριφορά και να κριτικάρει την ντόπια άρχουσα τάξη για πολιτική κατευνασμού και υποχωρητικότητας έναντι της Τουρκίας.

Πρόκειται για κριτική στην αστική τάξη από τα δεξιά! Ρίχνει, έτσι, νερό στον μύλο του σοβινισμού και της τουρκοφαγίας, θυμίζοντας εθνικιστικά κόμματα και φυλλάδες.

Να υπενθυμίσουμε ότι, επί σειρά ετών από το 1974 και μετά, υπερψήφιζε τις πολεμικές δαπάνες των προϋπολογισμών, στηρίζοντας την αστική και ιμπεριαλιστική πολιτική στον κρίσιμο αυτό τομέα.

Σήμερα, προειδοποιεί: ο διαμοιρασμός και η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου βρίσκεται στο «τέλος» του ελληνοτουρκικού αντιδραστικού ανταγωνισμού.

Με ανάλογο τρόπο στέκεται το Μ-Λ ΚΚΕ, ό,τι απέμεινε από την ΚΟΕ κ.ά. Συμπέρασμα; Η αστική τάξη είναι ανίκανη να προασπίσει τα «εθνικά δίκαια». Δηλαδή, τι θα έπρεπε να κάνουμε σε περίπτωση «λαϊκής εξουσίας»; Πόλεμο με την Τουρκία; Το αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, τόσο στο ενδεχόμενο ενός άδικου για τους λαούς ελληνοτουρκικού πολέμου όσο και σήμερα, σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής «ειρήνης», οφείλει να θέτει στην πρώτη γραμμή την πάλη ενάντια στον εθνικισμό, με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται αυτός.

Από τα δεξιά ή από τα αριστερά. Από σεσημασμένους πατριδοκάπηλους ή από αριστερούς και κομμουνιστές. στη προλεταριακή σημαία που κυκλοφορεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους