Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ρηγούλα Γεωργιάδου συνεχίζει την ιστορική αναδρομή στη δημιουργία της ρωσικής ομοσπονδίας.

Μέρος 7ο Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στην Αυτοκρατορία του Τρόμου με την Έκτη (και προτελευταία) Ενότητα, που θα μπορούσε να έχει τίτλο Η μοσχοβίτικη παγίδα στην καρδιά της Ασίας και οι αυτόχθονες διαχειριστές της εξόντωσης Μετά την καθυπόταξη του Καυκάσου και την αφομοίωση των ευρωπαϊκών της συνόρων, η Μόσχα συμπλήρωσε τον μεγάλο κύκλο της χερσαίας αυτοκρατορικής της επέκτασης στρέφοντας το αρπακτικό της βλέμμα στα ορεινά προπύργια της νότιας Σιβηρίας, στα σύνορα με τη Μογγολία και την Κίνα.

Κατά τον 20ό αιώνα, η επεκτατική στρατηγική του Κρεμλίνου τελειοποίησε μια νέα, εξαιρετικά ύπουλη μέθοδο αποικισμού, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της ίδρυσης δήθεν ανεξάρτητων λαϊκών δημοκρατιών, προκειμένου να παγιδεύσει πληθυσμούς και γεωγραφικούς χώρους πριν τους καταπιεί οριστικά σε δεύτερο χρόνο.

Στις αχανείς αυτές εκτάσεις της βαθιάς Ασίας, η Μόσχα εφάρμοσε ολοκληρωτικό εκρωσισμό, αρπάζοντας τον ορυκτό πλούτο και εκμεταλλευόμενη την απομόνωση των γηγενών πληθυσμών, με αποκορύφωμα τη δημιουργία μιας εγχώριας ελίτ προδοτών που ανέλαβαν να διαχειριστούν τη βιολογική εξόντωση του ίδιου τους του λαού.

Τιβά / Τούβα (1944) Στις απέραντες στέπες και τα βουνά των πηγών του ποταμού Ενισέι ζούσαν οι Τουβανοί, ένας τουρκόφωνος λαός με μογγολικά χαρακτηριστικά, που ασκούσε τον θιβετανό βουδισμό σε συνδυασμό με έναν πανάρχαιο σαμανισμό, και ήταν διάσημος παγκοσμίως για την παραδοσιακή τεχνική του λαρυγγικού τραγουδιού*. Είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι η Τούβα ανήκει οργανικά, πολιτισμικά και ιστορικά στον μογγολικό κόσμο της Κεντρικής Ασίας, καθώς για αιώνες οι φυλές της μοιράζονταν με τη Μογγολία τους ίδιους νομαδικούς δρόμους χωρίς τεχνητά σύνορα, αναπτύσσοντας από κοινού αυτή την περίπλοκη φωνητική τέχνη που οι Τουβανοί τελειοποίησαν.

Το 1921, μετά την κατάρρευση της κινεζικής δυναστείας των Τσινγκ, η περιοχή ανακηρύχθηκε Ανεξάρτητη Λαϊκή Δημοκρατία της Τούβας, όμως η ανεξαρτησία αυτή ήταν ψευδεπίγραφη, κλασικό δείγμα της σοβιετικής απάτης. Το Κρεμλίνο επέβαλε έναν σκληρό κομμουνιστή δικτάτορα, τον Σαλτσάκ Τοκά, ο οποίος προχώρησε σε βίαιη κολεκτιβοποίηση, έκλεισε όλα τα βουδιστικά μοναστήρια και εκτέλεσε τη διανόηση της χώρας.

Η γεωπολιτική παγίδα έκλεισε οριστικά στις 11 Οκτωβρίου του 1944, εν μέσω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Μόσχα κατάπιε και προσάρτησε επίσημα την Τούβα, αποκόβοντάς την βίαια από τον φυσικό της περίγυρο για να την εγκλωβίσει στα σύνορα μιας ξένης, σλαβικής αυτοκρατορίας, σβήνοντας κάθε ίχνος της υποτιθέμενης κυριαρχίας της. Στην Τούβα, όπου και παντού αλλού, η μέθοδος αφομοίωσης βασίστηκε στην αδίστακτη οικονομική απομύζηση και στην πολιτισμική περιθωριοποίηση, όμως στις μέρες μας το πιο χτυπητό και σκοτεινό παράδειγμα αυτής της αποικιοκρατικής στρατηγικής συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Σεργκέι Σοϊγκού**. Ο Σοϊγκού, ο επί σειρά ετών πανίσχυρος Υπουργός Άμυνας του Πούτιν και νυν Γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας, γεννήθηκε στην Τούβα από Τουβανό πατέρα και ρωσίδα μητέρα. Το Κρεμλίνο τον χρησιμοποιεί επί δεκαετίες ως προπαγανδιστική βιτρίνα της δήθεν πολυεθνικής αρμονίας της αυτοκρατορίας, όμως στην πραγματικότητα ο δωσίλογος Σοϊγκού δεν είναι παρά ιδανικός αποικιακός διαχειριστής της καταστροφής του ίδιου του του λαού.

Ως αρχιτέκτονας της εισβολής στην Ουκρανία, οργάνωσε μαζική, μεροληπτική επιστράτευση στην πατρίδα του, στέλνοντας χιλιάδες νεαρούς Τουβανούς στην πρώτη γραμμή του μετώπου ως αναλώσιμο κρέας για τα κανόνια.

Σήμερα, η Τούβα παραμένει μια από τις πιο φτωχές, αν όχι η πιο φτωχή, υποβαθμισμένη και απομονωμένη «δημοκρατία» της ρωσίας, καταγράφοντας ταυτόχρονα τα υψηλότερα ποσοστά απωλειών στην Ουκρανία, καθώς το Κρεμλίνο επιλέγει σκόπιμα να θυσιάζει τη νεολαία των ασιατικών αποικιών του προκειμένου να μην προκαλέσει αντιδράσεις στους προνομιούχους λευκούς πληθυσμούς της Μόσχας και της Πετρούπολης.

Χακασία (1707-1727) Στις πανέμορφες κοιλάδες δυτικά του ποταμού Ενισέι απλώνεται η Χακασία, η πατρίδα των Χακάσιων, ενός τουρκόφωνου νομαδικού λαού με πλούσια σαμανιστική παράδοση, που θεωρούνται οι απόγονοι των αρχαίων Κιργίσιων του Ενισέι και είχαν αναπτύξει έναν σπουδαίο πολιτισμό με μνημειώδη λίθινα γλυπτά και τύμβους.

Η μοσχοβίτικη εισβολή ξεκίνησε στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν οι «κοζάκοι» του τσάρου άρχισαν να χτίζουν οχυρά στα εδάφη τους, πυροδοτώντας έναν σκληρό αγώνα αντίστασης που κράτησε δεκαετίες.

Η οριστική υποδούλωση σφραγίστηκε με τις συνθήκες του 1727 ανάμεσα στη ρωσία και την Κίνα, οι οποίες χάραξαν ένα τεχνητό σύνορο στην περιοχή, αποκόβοντας τους Χακάσιους από τον υπόλοιπο νομαδικό κόσμο της Κεντρικής Ασίας και μετατρέποντάς τους σε υποτελείς του τσάρου, υποχρεωμένους να πληρώνουν τον ληστρικό φόρο των γουνών***. Η μέθοδος αφομοίωσης στη Χακασία υπήρξε μια από τις πιο επιθετικές δημογραφικές αλλοιώσεις στην ιστορία της Σιβηρίας.

Όταν η Μόσχα ανακάλυψε τα τεράστια κοιτάσματα άνθρακα, σιδήρου και χρυσού στα βουνά τους, εξαπέλυσε ένα κύμα βίαιης εκβιομηχάνισης και μαζικού εποικισμού με τη γνωστή μέθοδο της μόνιμης εγκατάστασης εκατοντάδων χιλιάδων ρώσων εργατών.

Κατά τη σοβιετική περίοδο, η παραδοσιακή νομαδική κτηνοτροφία καταστράφηκε ολοσχερώς μέσω της βίαιης ένταξης των ντόπιων σε κρατικά αγροκτήματα, ενώ οι σαμάνοι διώχθηκαν και εκτελέστηκαν.

Σήμερα, υπό το καθεστώς του Πούτιν, οι αυτόχθονες Χακάσιοι έχουν μετατραπεί σε μια ανίσχυρη μειονότητα που αποτελεί μόλις το 12% του πληθυσμού της ίδιας τους της πατρίδας.

Η γλώσσα τους πεθαίνει, το περιβάλλον τους καταστρέφεται λόγω της ανεξέλεγκτης εξόρυξης άνθρακα από τις ρωσικές ολιγαρχικές εταιρείες, και οι άνδρες τους στρατολογούνται δυσανάλογα για να τροφοδοτήσουν τα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής εισβολής στην Ουκρανία Δημοκρατία των Αλτάι (1756) Στο σημείο όπου ενώνονται οι οροσειρές της Σιβηρίας, της Μογγολίας και του Καζακστάν, βρίσκεται η Δημοκρατία των Αλτάι, μια αχανής ορεινή γη με ιερά βουνά, όπως το Μπελούχα, που κατοικούνταν από τους Αλτάι, έναν τουρκόφωνο λαό με βαθιά σαμανιστική θρησκεία, που λάτρευε τη φύση, τα ποτάμια και τα βουνά σαν ζώσες θεότητες.

Η περιοχή βρέθηκε σε τραγική θέση το 1756, όταν μετά την εξόντωση του Χανάτου των Τζουνγκάρων από την Κίνα, οι Αλτάι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σφαγή από τα κινεζικά στρατεύματα. Η Μόσχα εκμεταλλεύτηκε τον τρόμο τους και τους ανάγκασε να ζητήσουν την προστασία του τσάρου, μετατρέποντας την υποτιθέμενη διάσωση σε μια σκληρή αποικιακή προσάρτηση, δημεύοντας αμέσως τις γαίες τους και επιβάλλοντας τον βίαιο εκχριστιανισμό μέσω της Πνευματικής Αποστολής των Αλτάι.

Η μέθοδος αφομοίωσης των Αλτάιων βασίστηκε στην ιδεολογική ισοπέδωση και την εργαλειοποίηση της ιερής τους γης.

Κατά τη σοβιετική περίοδο, η Μόσχα προσπάθησε να ξεριζώσει τον σαμανισμό και τον μπουχαρισμό, μια εγχώρια θρησκευτική αναγέννηση των Αλτάι που κήρυττε την ανυποταξία στη ρωσία, φυλακίζοντας τους ηγέτες τους.

Σήμερα, στην πουτινική Μοσχοβία, η Δημοκρατία των Αλτάι αντιμετωρίζεται με τον πιο κυνικό αποικιακό τρόπο, καθώς η ρωσική ελίτ έχει μετατρέψει τα ιερά βουνά των αυτοχθόνων σε ένα απέραντο πολυτελές τουριστικό θέρετρο και κυνηγότοπο για τους ολιγάρχες του Κρεμλίνου, χτίζοντας τεράστιες επαύλεις πάνω σε αρχαίους τύμβους.

Παράλληλα, η περιοχή χρησιμοποιείται επί δεκαετίες ως το πεδίο πτώσης των τοξικών συντριμμιών και των απορριμμάτων των ρωσικών διαστημικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Μπαϊκονούρ, προκαλώντας σοβαρά προβλήματα υγείας και καρκίνους στους αυτόχθονες πληθυσμούς, των οποίων η νεολαία στέλνεται ταυτόχρονα να πεθάνει στα ξένα πολεμικά μέτωπα.

***///***///*** *Το παραδοσιακό λαρυγγικό τραγούδι των Τουβανών, γνωστό ως Khöömei, δεν αποτελεί απλώς μια μοναδική μουσική τεχνική παραγωγής πολλαπλών συχνοτήτων ταυτόχρονα, αλλά ζωντανό μνημείο του πολιτισμού της κεντρικής Ασίας, το οποίο ανήκει στα μνημεία άυλης κληρονομιάς της UNESCO και διασώθηκε παρά τις συστηματικές προσπάθειες της Μόσχας να το περιθωριοποιήσει ως κατάλοιπο του παρελθόντος.

Αυτή η τέχνη, που εδράζεται στην βαθιά πνευματική σύνδεση του ανθρώπου με τους ήχους της φύσης, των ποταμών και των ανέμων της στέπας, μετατράπηκε από τους Τουβανούς σε ένα άτυπο καταφύγιο της εθνικής τους ταυτότητας, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη και την ψυχή ενός έθνους που η μοσχοβίτικη αποικιοκρατία επιχείρησε να μετατρέψει σε μια άμορφη, εκρωσισμένη επαρχία. ** Η σύγκριση ανάμεσα στον Σαλτσάκ Τοκά και τον Σεργκέι Σοϊγκού αποκαλύπτει τη διαχρονική, αναλλοίωτη γραμμή παραγωγής υποτελών ηγετών που χρησιμοποιεί η Μόσχα στις αποικίες της, αφού ο Σοϊγκού δεν είναι παρά οργανική προέκταση του Τοκά στην πουτινική εποχή.

Και οι δύο επιτέλεσαν τον ίδιο ακριβώς ρόλο, εξαργυρώνοντας την απόλυτη πίστη τους στο Κρεμλίνο με αντάλλαγμα προσωπικά προνόμια και αξιώματα, λειτουργώντας ως εγχώριο προσωπείο και δούρειος ίππος της νομιμοποίησης του μοσχοβίτικου ολοκληρωτισμού στα μάτια των ασιατικών εθνοτήτων, και αναλαμβάνοντας τελικά τον ρόλο του δημίου του ίδιου του του λαού, καθώς ο μεν Τοκά εξόντωσε την τουβανική διανόηση στις σταλινικές εκκαθαρίσεις, ο δε Σοϊγκού μετέτρεψε τη γενέτειρά του στην πιο αιμορροούσα δημογραφικά περιοχή της ρωσίας μέσω της μεροληπτικής και δυσανάλογης επιστράτευσης των νέων της στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. *** Ο φόρος των γουνών (yasaq) πρωτοαναφέρθηκε στη Δεύτερη Ενότητα του αφιερώματός μας, η οποία ήταν αφιερωμένη στην καθυπόταξη της Σιβηρίας και συγκεκριμένα στην παράγραφο που ανέλυε τη μοίρα της Σάχα / Γιακουτίας (1632), καθώς εκεί η Μόσχα εφάρμοσε με τον πιο άγριο τρόπο τη μέθοδο του οικονομικού και θρησκευτικού εξαναγκασμού, κρατώντας τις οικογένειές των κυνηγών ως ομήρους στα ρωσικά οχυρά για να εξασφαλίσει την παράδοση του «μαλακού χρυσού». *** Ο Μπουρχανισμός γεννήθηκε στα βουνά των Αλτάι στις αρχές του εικοστού αιώνα και, υπήρξε ένα μοναδικό θρησκευτικό και εθνικό κίνημα αναγέννησης των αυτοχθόνων, το οποίο χρησιμοποίησε την επιστροφή στις αρχαίες παραδόσεις ως όπλο πνευματικής αντίστασης απέναντι στον βίαιο εκρωσισμό και τον εποικισμό των τσαρικών αρχών.

Η θρησκεία αυτή, που κήρυττε την απόρριψη κάθε ρωσικού στοιχείου και την ειρηνική ανυποταξία στην αυτοκρατορία, αντιμετωπίστηκε με απόλυτη και βίαιη καταστολή τόσο από την τσαρική διοίκηση, που το 1904 εξαπέλυσε τον στρατό για να διαλύσει τις τελετές τους, όσο και από το μετέπειτα σοβιετικό καθεστώς, το οποίο εξόντωσε τους ηγέτες του κινήματος κατά τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, αναγνωρίζοντας στον Μπουρχανισμό μια διαρκή απειλή για την αποικιακή κυριαρχία της Μόσχας.

Στην εικόνα: Για την εικονογράφηση της σημερινής Έκτης Ενότητας θα μπορούσα να είχα διαλέξει μέσα από ένα σωρό στοιχεία εικαστικού σχολιασμού, ωστόσο επέλεξα μια φωτογραφία του Μιχαήλ Καλάσνικοφ, επειδή αυτός και το θρυλικό του αυτόματο όπλο, το AK-47, συνδέονται άμεσα με την Έκτη Ενότητα (αλλά και με ολόκληρη τη δομή του αφιερώματός μας) μέσα από δύο πολύ ισχυρούς γεωπολιτικούς και πολιτισμικούς άξονες: την αποικιακή βιομηχανία των όπλων και τον σύγχρονο ρασισμό.

Αν και ο ίδιος ο Καλάσνικοφ γεννήθηκε στο Αλτάι (την περιοχή που εξετάζουμε σήμερα), η σχέση του με την μοσχοβίτικη ιμπεριαλιστική μηχανή εδράζεται στα εξής τρία καίρια σημεία: 1) Η γέννηση στο Αλτάι (1919): Ο Καλάσνικοφ γεννήθηκε στη Δημοκρατία των Αλτάι (στο χωριό Κούργια). Η ίδια του η οικογένεια υπήρξε θύμα της μοσχοβίτικης βαρβαρότητας: κατά τη σταλινική περίοδο, οι γονείς του χαρακτηρίστηκαν κουλάκοι (πλούσιοι αγρότες, δηλαδή εχθροί του λαού), η περιουσία τους δημεύτηκε και ολόκληρη η οικογένεια εκτοπίστηκε βίαια στις παγωμένες εκτάσεις του Τομσκ στη Σιβηρία.

Είναι τραγική ειρωνεία της Ιστορίας ότι ένα παιδί που ξεριζώθηκε από τον σταλινισμό κατέληξε να σχεδιάσει το απόλυτο όπλο-σύμβολο της σοβιετικής και πουτινικής ισχύος. 2) Η αποικιακή βάση της παραγωγής: Το όπλο σχεδιάστηκε για τον Κόκκινο Στρατό και η μαζική του παραγωγή μεταφέρθηκε και εδραιώθηκε στο Ιζέβσκ, την πρωτεύουσα της Ουντμουρτίας (μιας άλλης φιννοουγγρικής αποικίας της Μόσχας στον μέσο Βόλγα, που υποτάχθηκε μαζί με το Καζάν). Η Μόσχα μετέτρεψε τα εδάφη των αυτοχθόνων Ουντμούρτ στο κεντρικό, βαριά αστυνομοκρατούμενο στρατιωτικό εργοστάσιο της αυτοκρατορίας (Izhmash, σημερινός Όμιλος Καλάσνικοφ), απομυζώντας τους πόρους της περιοχής για την παγκόσμια εξαγωγή του θανάτου. 3) Το υπέρτατο εργαλείο του ρασισμού (Rashism): Σήμερα, το Καλάσνικοφ δεν είναι απλώς ένα όπλο· είναι το βασικό εργαλείο με το οποίο το Κρεμλίνο διεξάγει τον ιμπεριαλιστικό του πόλεμο κατά της Ουκρανίας (και όχι μόνο). Και εδώ κλείνει ο τραγικός κύκλος της έκτης ενότητας: οι νεαροί Τουβανοί, Χακάσιοι και Αλτάι στρατολογούνται βίαια από το καθεστώς και στέλνονται στην Ουκρανία κρατώντας στα χέρια τους ένα Καλάσνικοφ —ένα όπλο που σχεδιάστηκε από έναν συντοπίτη τους και παράγεται σε μια άλλη εσωτερική αποικία— προκειμένου να εξοντώσουν έναν ελεύθερο λαό και να πεθάνουν οι ίδιοι για τις ψευδαισθήσεις αυτοκρατορικού μεγαλείου της Μόσχας.

Μια ακόμα λεπτομέρεια μέσα στις πολλές που δείχνει πώς η Μόσχα καταφέρνει να μετατρέπει τα θύματα των εκτοπισμών της (όπως την οικογένεια Καλάσνικοφ) σε γρανάζια της ίδιας της πολεμικής της μηχανής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους