Ένα σχολείο από μαξιλάρια ονειρεύομαι... ...Συχνά αναρωτιέμαι πώς είναι τα σχολεία άλλων πλασμάτων. Γιατί το πώς είναι τα σχολεία των ανθρώπων, σε κάθε γωνιά της γης, τα ξέρουμε πάνω κάτω. Προσπαθώ...
Ένα σχολείο από μαξιλάρια ονειρεύομαι... ...Συχνά αναρωτιέμαι πώς είναι τα σχολεία άλλων πλασμάτων.
Γιατί το πώς είναι τα σχολεία των ανθρώπων, σε κάθε γωνιά της γης, τα ξέρουμε πάνω κάτω.
Προσπαθώ να φανταστώ πως είναι το σχολείο των μελισσών μέσα στην κερήθρα.
Ή των μυρμηγκιών στην υπόγεια μυρμηγκοφωλιά.
Των αλεπούδων στο δάσος. «Η αλεπού δέκα χρονών και τ’ αλεπουδάκι έντεκα», λέει η παροιμία.
Το σχολείο του το κάνει τόσο έξυπνο το αλεπουδάκι, ή είναι από φυσικού του άραγε; Προσπαθώ να φανταστώ το σχολείο των βατράχων στη λίμνη. Κουάξ! Και το σχολείο που πάνε τα καμηλάκια στην έρημο.
Στην όαση το στήνουν; Ή το σχολείο για τ’ αετόπουλα, ψηλά στα κορφοβούνια.
Πως είναι, αλήθεια, το μάθημα μουσικής στο σχολείο των αηδονιών; Το μάθημα συγχρονισμένης κολύμβησης στο σχολείο των δελφινιών; Με τι μοιάζει το σχολείο των συννέφων, το σχολείο των κυμάτων; Κι ακόμη παραπέρα, των αστεριών; Έχουν κι αυτά τα σχολεία ύλη; Πως την…παλεύουν οι δάσκαλοι και οι μαθητές τους μαζί της; Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, συνειδητοποιώ ότι δεν μας έχει ρωτήσει ποτέ κανείς, εμάς τα παιδιά, πώς θα θέλαμε να είναι το σχολείο μας.
Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ οι αρμόδιοι, οι υπουργοί και οι πρωθυπουργοί, να μάθουν με τί μοιάζει το σχολείο των ονείρων μας.
Λοιπόν, εγώ θα σας το πω. Κι ας με λέτε μικρό, επιπόλαιο και απρόσεκτο.
Ας μην είμαι «πρώτος μαθητής» με τα δικά σας μέτρα.
Κι ας μη με παίρνετε στα σοβαρά.
Θέλω ένα σχολείο από μαξιλάρια.
Όπου και να πέφτω, όπως και να πέφτω, να πέφτω στα μαλακά.
Να μην σκοντάφτω σε σκληρούς τοίχους, σκουριασμένα κάγκελα και αιχμηρές γωνίες.
Να μην ακούω φωνές, επιπλήξεις, κοροϊδίες, βρισιές.
Να μη μυρίζω άσχημες, αποπνικτικές μυρωδιές, να μη βλέπω μουτζούρες και σκουπίδια παντού.
Να μη φοβάμαι να νιώσω και να πω αυτό που νιώθω.
Να μη βαριέμαι.
Να μην αισθάνομαι παρείσακτος, περιττός, ούφο, περιθωριακός, σκλαβάκι της παντοδύναμης κυρίας ύλης.
Ένα σχολείο από μαξιλάρια ονειρεύομαι.
Όπου και να πέφτω, όπως και να πέφτω, να πέφτω στα μαλακά.
Και μετά να εκτινάσσομαι ψηλά. Ζητάω πολλά; Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://www.elniplex.com/%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bc%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bb%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%8d%ce%bf%ce%bc%ce%b1/ Το τραγούδι της ημέρας: https://www.youtube.com/watch?v=mttBBb7r49I
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους