Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο εύκολο μπορεί να είναι … να κρατηθούν ισορροπίες για μια όμορφη και υγιή σχέση μέσα στην οικογένεια και με τους γονείς αλλά και με τα αδέλφια ; Εδώ είναι το πιο δύσκολο.

Γιατί στους φίλους και στις σχέσεις μπορείς να φύγεις.

Στην οικογένεια δεν μπορείς να πεις τόσο εύκολα "τέλος". Και στην Ελλάδα αυτό είναι ακόμα πιο βαρύ.

Μεγαλώσαμε με το "οικογένεια πάνω από όλα", που πολλές φορές μεταφράζεται σε "ανέξου τα πάντα". Η ισορροπία στην οικογένεια δεν είναι να τα έχετε όλα τέλεια.

Είναι να αγαπιέστε χωρίς να πνίγεστε.

Αρχικά πρέπει να αποδεχθούμε τους γονείς μας όπως ακριβώς είναι.

Οι περισσότεροι καυγάδες στην οικογένεια γίνονται γιατί ακόμα περιμένουμε από τους γονείς μας να μας καταλάβουν όπως θέλουμε εμείς στα 30, στα 40 μας.

Αλλά αυτοί αγαπάνε με τα εργαλεία που είχαν το 1980, το 1990.

Με φόβο, με έλεγχο, με "θα σου πω εγώ". Δεν θα αλλάξουν στα 60 τους και να γίνουν ψυχολόγοι.

Μπορείς να τους αγαπάς, αλλά να σταματήσεις να περιμένεις από αυτούς την επιβεβαίωση που δεν πήρες μικρός.

Με τα αδέλφια: δεν είναι το ίδιο.

Και δεν χρειάζεται να είναι.

Το μεγάλο λάθος είναι η σύγκριση. "Εσένα σε αγαπάνε πιο πολύ, εσύ τα κατάφερες καλύτερα". Κάθε παιδί μέσα στο ίδιο σπίτι έζησε διαφορετική οικογένεια.

Ο ρόλος σου δεν είναι να είστε κολλητοί κάθε μέρα.

Είναι να ξέρετε ότι όταν χρειαστεί, είστε εκεί ο ένας για τον άλλον, χωρίς σκορ.

Τα όρια στην οικογένεια δεν είναι ασέβεια.

Είναι σεβασμός.

Στην οικογένεια το όριο ακούγεται σαν: "Μαμά, μπαμπά, σας αγαπώ, αλλά για τη δική μου ζωή αποφασίζω εγώ.

Μπορείτε να μου πείτε τη γνώμη σας, αλλά την απόφαση θα την πάρω εγώ". "Δεν θα μιλήσουμε φωνάζοντας.

Αν φωνάζουμε, θα το συνεχίσουμε άλλη ώρα". "Δεν θέλω να συζητάμε αυτό το θέμα.

Το έχω κλείσει για μένα". Όποιος θυμώνει με τα όρια σου, ήταν βολεμένος με την έλλειψή τους.

Μην μπαίνεις στον ρόλο του μεσάζοντα ή του σωτήρα.

Σε πολλές οικογένειες υπάρχει ένα παιδί που είναι ο "διαιτητής". Πάει από τον έναν στον άλλον να τους τα φτιάξει.

Αυτό σε διαλύει.

Δεν είσαι υπεύθυνος να κρατάς εσύ την οικογένεια ενωμένη.

Είσαι υπεύθυνος να κρατήσεις τον εαυτό σου ήρεμο.

Λιγότερες εξηγήσεις, περισσότερη συνέπεια.

Στην οικογένεια όλοι νομίζουν ότι σε ξέρουν.

Οπότε αν αρχίσεις να εξηγείς για 2 ώρες γιατί έβαλες ένα όριο, θα βρουν 10 αντεπιχειρήματα.

Πες το μια φορά, καθαρά, και κάντο πράξη.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουν για να το σεβαστούν.

Και κάτι τελευταίο που είναι δύσκολο αλλά λυτρωτικό: Στην οικογένεια η υγιής σχέση δεν σημαίνει "τα λέμε όλα και είμαστε συνέχεια μαζί". Σημαίνει "ξέρω που τελειώνω εγώ και που αρχίζεις εσύ". Μπορείς να αγαπάς πολύ τους γονείς σου και τα αδέλφια σου και ταυτόχρονα να μην τους αφήνεις να μπαίνουν σε κομμάτια της ζωής σου που σε πληγώνουν.

Αγάπη χωρίς όρια γίνεται ενοχή. Όρια χωρίς αγάπη γίνονται τιμωρία. Η ισορροπία είναι και τα δύο μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους