Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ΑΠΟ-ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ~ De profundis.. Υπάρχει μια μορφή αποστασιοποίησης που δεν φαίνεται.

Δεν είναι η απόσταση που παίρνεις από τους ανθρώπους ούτε η φυγή από έναν τόπο.

Είναι η απόσταση που δημιουργείται σιγά-σιγά ανάμεσα στον άνθρωπο και στη ζωή του και έχω την αίσθηση ότι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας.

Ζούμε σε μια κοινωνία που ελάχιστα ευνοεί τον άνθρωπο να σταθεί.

Όχι απλώς να σταθεί όρθιος, αλλά να σταθεί απέναντι στον εαυτό του, να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να διαβάσει, να ψάξει, να αναρωτηθεί γιατί ζει όπως ζει και ποια στάση(φιλοσοφία) θέλει τελικά να κρατήσει απέναντι στη ζωή.Οι περισσότεροι παλεύουν απλώς να βγει η ημέρα.

Δουλειά, υποχρεώσεις, λογαριασμοί, άγχος, οθόνες, ειδήσεις, λίγη διασκέδαση για να ξεχαστεί η κούραση και ξανά από την αρχή.

Κι έτσι περνούν οι εβδομάδες, οι μήνες και τελικά τα χρόνια, χωρίς ο άνθρωπος να προλάβει πολλές φορές να αναρωτηθεί αν η ζωή που ζει είναι πράγματι η ζωή που θα ήθελε ή μάλλον καλύτερα η ζωή που αξίζει.. Και κάπως έτσι χάνεται και η ουσία των σχέσεων.

Μιλάμε πολύ, αλλά επικοινωνούμε λίγο.

Γνωρίζουμε πολλούς, αλλά γνωρίζουμε ελάχιστους.

Οι συζητήσεις γίνονται όλο και πιο επιφανειακές, ανταγωνιστικές και προβλέψιμες.

Αθλητικά, κουτσομπολιό, πολιτικά,χρήματα, αυτοκίνητα, διασκέδαση, ποιος είπε τι, ποιος έκανε τι και ποιος βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από τον άλλον.Κι όταν τελειώσουν αυτά, τελειώνει και η συζήτηση.Λείπει όμως η κουβέντα για τα ουσιώδη.

Για τον Θεό, τον θάνατο, την αγάπη, την ελευθερία, την ευθύνη, την αξιοπρέπεια, την ψυχή, την αλήθεια.

Η κουβέντα που δεν γίνεται για να κερδίσει κάποιος μια αντιπαράθεση αλλά για να καταλάβει λίγο καλύτερα τον κόσμο και, μέσα από αυτόν, τον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτός είναι άλλωστε ένας από τους λόγους που γράφω.Όχι επειδή θεωρώ ότι έχω όλες τις απαντήσεις αλλά μάλλον επειδή μου λείπουν οι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να καθίσεις κάπου και να μιλήσεις πραγματικά.

Να διαφωνήσεις χωρίς να χρειάζεται να νικήσεις.

Να πεις δεν ξέρω χωρίς να ντραπείς.

Να αλλάξεις γνώμη χωρίς να αισθανθείς ότι έχασες.

Να ανοίξεις ένα βιβλίο, μια ιδέα ή μια μεγάλη ερώτηση και να χαθείς μέσα στη συζήτηση.

Για αυτό κυρίως μέσα από το γράψιμο δεν αναζητώ τόσο ένα κοινό όσο μια συνομιλία.

Μια νοητή παρέα ανθρώπων που μπορεί να βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά και να μη γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά έχουν ακόμη εκείνη την αδήριτη ανάγκη να μη ζούν εντελώς μηχανικά.Και είναι ευτυχώς αλήθεια πως τα δύο τρία τελευταία χρόνια που γράφω έχω συναντήσει ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να συνεννοηθώ πραγματικά.

Όχι πολλούς, αλλά αρκετούς ώστε να μου θυμίζουν ότι η ουσιαστική επικοινωνία δεν έχει χαθεί.

Ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να μη συμφωνούμε σε όλα και αυτό ακριβώς να κάνει τη συζήτηση πραγματικά ενδιαφέρουσα, μιας και η συνεννόηση δεν προϋποθέτει ταύτιση.

Προϋποθέτει σεβασμό, διάθεση να ακούσεις και την ικανότητα να διαφωνείς χωρίς εμπάθεια.

Γιατί δυστυχώς αυτό βλέπω όλο και περισσότερο γύρω μου,ανθρώπους που δεν ψάχνονται.

Δεν αναζητούν μια συγκεκριμένη στάση ζωής, δεν εξετάζουν τις αξίες τους, δεν αναρωτιούνται τι πιστεύουν και γιατί το πιστεύουν.

Δεν έχουν έναν μπούσουλα με τον οποίο να πορεύονται.

Πηγαίνουν όπου τους πάει το ρεύμα.

Σήμερα έτσι, αύριο αλλιώς.

Ό,τι κάνουν οι πολλοί, ό,τι προβάλλεται περισσότερο, ό,τι επιβραβεύεται ευκολότερα, ό,τι τους βολεύει εκείνη τη στιγμή.Σαν τα ζαλισμένα 🐔 που τρέχουν δεξιά κι αριστερά χωρίς να ξέρουν ούτε ποιος τα κυνηγά ούτε πού πηγαίνουν.

Το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας είναι ότι έχουμε περισσότερη πρόσβαση στη γνώση από οποιαδήποτε προηγούμενη εποχή και ταυτόχρονα όλο και λιγότερη διάθεση να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.Ο άνθρωπος σήμερα μπορεί να ξέρει τι έγινε πριν από πέντε λεπτά στην άλλη άκρη του κόσμου και να μην έχει ιδέα τι συμβαίνει μέσα του.Μπορεί να έχει εκατοντάδες «φίλους» και κανέναν άνθρωπο στον οποίο να μπορεί να μιλήσει πραγματικά.Μπορεί να καταναλώνει ασταμάτητα περιεχόμενο και να μην έχει ούτε μία δική του σκέψη που να την έχει δουλέψει μέχρι τέλους.

Κάπου εδώ βρίσκεται η δική μου,η προσωπική «Απο-Στασή Ζωής».Όχι αποχή από τη ζωή αλλά μια μικρή στάση απέναντί της.Να σταθώ λίγο μακριά από τον θόρυβο για να ακούσω ξανά τι λέει μέσα μου.

Να διαβάσω αντί απλώς να καταναλώσω.

Να συζητήσω αντί να αντιπαρατεθώ.

Να αναζητήσω αντί να καταπιώ έτοιμες απαντήσεις.

Να κρατήσω κάποιες αρχές και να προσπαθήσω, όσο μπορώ, να ζήσω σύμφωνα με αυτές.Γιατί στο τέλος υπάρχει μία βεβαιότητα που δεν χρειάζεται ούτε φιλοσοφία ούτε επιστήμη για να την αποδείξει αργά ή γρήγορα, όλοι θα πεθάνουμε.Το ζήτημα όμως είναι ότι, μέχρι να πεθάνουμε, υπάρχει μια ακόμη χειρότερη πιθανότητα.

Να μην έχουμε ζήσει.

Να περάσουμε από εδώ χωρίς να έχουμε αγαπήσει πραγματικά, χωρίς να έχουμε αναζητήσει, χωρίς να έχουμε διαβάσει, χωρίς να έχουμε θαυμάσει, χωρίς να έχουμε τολμήσει, χωρίς να έχουμε σταθεί ποτέ απέναντι στον εαυτό μας και να τον ρωτήσουμε ποιος είναι και για ποιο πράγμα αξίζει να ζει.

Να φύγουμε από τα εγκόσμια έχοντας περάσει μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να γίνουμε αρεστοί σε ανθρώπους που αύριο δεν θα θυμούνται καν ότι υπήρξαμε.Γι' αυτό αξίζει, έστω και για λίγο, να κάνουμε μια στάση και να βγούμε από τη γραμμή.

Να πάψουμε να πηγαίνουμε σαν τα ζαλισμένα 🐔 όπου μας σπρώχνει η εποχή.

Να αποκτήσουμε έναν μπούσουλα.

Να διαλέξουμε τι πιστεύουμε, τι αγαπάμε, τι υπερασπιζόμαστε και κυρίως πώς θέλουμε να ζήσουμε.Γιατί ο θάνατος είναι δεδομένος.

Η ζωή όμως δεν είναι και το πιο τραγικό δεν είναι ότι κάποτε θα πεθάνουμε αλλά να πεθάνουμε χωρίς να έχουμε προλάβει ποτέ να ζήσουμε έτσι ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους